บทที่ 90

            อติรุจขับรถออกจากบ้านสวนมาได้ไม่นาน  สายฝนก็เริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เพื่อความปลอดภัยทำให้เขาต้องขับรถอย่างระมัดระวังมากยิ่งขึ้น เพราะสายฝนทำให้มองเห็นทางไม่ชัดเจน แถมยังเป็นช่วงเวลาค่ำมืดด้วยแล้วก็ยิ่งต้องระวังอุบัติเหตุ ขับมาได้ครึ่งทางรถก็เกิดสะดุดและดับไปโดยไม่รู้สาเหตุ สตาร์ตเท่าไรก็สตาร์ตไม่ติด

            “รถเป็นอะไรไปคะ”

            “ไม่รู้เหมือนกัน คุณรออยู่ในรถก่อนนะผมจะลงไปดู”

            อติรุจเดินไปเปิดกระโปรงหน้ารถเพื่อตรวจดูอาการ เขาซ่อมอยู่นานแต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ทำให้ทรรศิกาตัดสินใจเดินฝ่าสายฝนที่กำลังตกลงมาอย่างหนักมายืนเป็นเพื่อนเขา

            “แก้ได้ไหมคะ”

            “คุณลงมาทำไม บอกแล้วไงว่าให้นั่งรออยู่ในรถ มาตากฝนแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก”

            “ก็ฉันเห็นคุณเงียบไปก็เลยลงมาดูเผื่อว่าจะมีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้”

            “อาการแย่กว่าที่ผมคิดไว้ เราคงต้องโทร.ให้ช่างมาลากไป”

            อติรุจเดินกลับไปหยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อมาจัดการกับปัญหานี้ ปรากฏว่าแบตเตอรี่มือถือของเขาหมด ของเธอก็เช่นกัน

            “ทำไมแบตโทรศัพท์ต้องมาหมดพร้อมกันตอนนี้ด้วยนะ” ทรรศิกาบ่นพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหันไปถามเขา

            “เราจะทำยังไงกันดีคะ”

            “คงต้องขอความช่วยเหลือจากรถที่ขับผ่านไปผ่านมา”

            “ฉันไม่เห็นว่าจะมีรถจะผ่านมาสักคันเลย ทำไมต้องมาเสียตอนนี้ด้วยนะ เสียตรงไหนไม่เสียดันมาเสียตรงบริเวณที่เป็นป่ารกแบบนี้ มืดก็มืดแถมบรรยากาศก็ดูวังเวงพิกล น่ากลัวจริง ๆ”

            “ไม่ต้องกลัวนะเทย่า ผมจะปกป้องคุณเอง คุณไปนั่งรอในรถก่อนดีไหม เดี๋ยวผมจะคอยโบกรถ”

            หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธ “ฉันจะยืนเป็นเพื่อนคุณถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเราจะได้ช่วยเหลือกัน”

            สองหนุ่มสาวยืนอยู่ข้างรถในสภาพเปียกปอน เนื้อตัวชุ่มไปด้วยน้ำฝน เพราะเป็นเวลาที่ค่อนข้างดึกและเป็นเส้นทางลัดที่มักจะเปลี่ยวในเวลาค่ำคืน จึงเป็นเหตุให้ไม่ค่อยมีรถขับผ่านไปมาในบริเวณนี้

            ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงจึงมีรถกระบะคันหนึ่งขับผ่านมา มีชายสองคนนั่งอยู่ในรถคันดังกล่าว พวกเขาจอดรับสองหนุ่มสาวให้ขึ้นรถมาด้วย โดยอาสาว่าจะพาไปส่งที่บ้าน ระหว่างทางที่ขับผ่านอติรุจสังเกตเห็นคนขับ มักจะชำเลืองมองเขาและทรรศิกาผ่านกระจกหน้ารถอยู่บ่อยครั้ง แววตาของชายผู้นั้นเหมือนจะครุ่นคิดอะไรบางอย่างซึ่งดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ

            ทรรศิกาเริ่มรู้สึกหนาวสั่นและมีอาการครั่นเนื้อครั่นตัวราวกับจะเป็นไข้

            “หนาวมากหรือคุณ”

            หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ อติรุจจึงโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน หวังใช้ไออุ่นจากตัวเขาคลายความหนาวให้เธอ ทรรศิกาซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากเขาก่อนจะเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว อติรุจสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากเรือนร่างบางในอ้อมกอด การยืนตากฝนเป็นเวลานานทำให้เธอเริ่มมีไข้

            “ผู้หญิงเป็นอะไรไป” คนขับรถเอ่ยถามหลังจากเหลือบมองเขาและเธอจากกระจกหน้ารถอีกครั้ง

            “คุณขับรถไปเถอะ ไม่ต้องห่วง เมียผม ผมดูแลเองได้” อติรุจเน้นคำว่าเมียชัดเจน เพราะต้องการที่จะปกป้องหญิงสาวในอ้อมแขนทำให้เขาต้องพูดออกไปเช่นนั้น การบอกถึงสถานะความสัมพันธ์ที่เขากุขึ้นมานั้นอาจจะทำให้ชายต่างวัยทั้งสองไม่กล้าทำอะไรพวกเขา

            คำว่าเมียที่หลุดออกมาจากปากของอติรุจอย่างชัดถ้อยชัดคำนั้น ทำให้คนขับรถถึงกับเผลอเหลียวหลังกลับมามองเขา ก่อนที่เขาจะเอ่ยเตือนให้อีกฝ่ายขับรถด้วยความไม่ประมาท อติรุจกำลังประเมินว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นเขาจะปกป้องหญิงสาวในอ้อมแขนนี้ให้ปลอดภัยได้อย่างไร

            ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นชายฉกรรจ์หนึ่งคน ชายวัยกลางคนอีกหนึ่งคน สิ่งที่เขาห่วงมิใช่ตัวเองแต่เป็นความปลอดภัยของทรรศิกา สุดท้ายจึงตัดสินใจขอลงกลางทาง

            “ยังไม่ถึงบ้านของคุณเลยจะรีบลงทำไม เมียคุณก็ดูเหมือนจะไม่สบาย”

            “รู้ได้ยังไงว่าบ้านผมอยู่ที่ไหน” เขาถามด้วยความหวาดระแวง

            “ผมเคยพาเมียไปรักษาที่คลินิกของหมอ ถ้าคุณหมอลงตรงนี้ต้องต่อรถไปอีกไกล ให้เราขับไปส่งที่บ้านจะสะดวกกว่า คุณหมอไม่ต้องกังวลผมกับหลานชายไม่ใช่พวกมิจฉาชีพ แต่ที่เหลือบมองบ่อย ๆ เพราะตอนแรกไม่แน่ใจว่าจะใช่หมอคนเดียวกับที่เคยรักษาเมียผมโดยไม่คิดเงินหรือเปล่าเท่านั้น”

            “ให้พวกเราขับไปส่งคุณหมอที่บ้านดีกว่านะครับ คุณหมอจะได้ไม่ต้องเสียเวลาต่อรถ”

            “ขอบคุณมากครับ” อติรุจเอ่ยออกมาพร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงอย่างที่เขากังวล

            “ไม่ต้องเกรงใจพวกเราหรอกหมอ รับรองว่าเราจะพาหมอไปส่งให้ถึงบ้านด้วยความปลอดภัยแน่นอน”

            ก่อนที่จะลงจากรถอติรุจได้หยิบเงินเพื่อช่วยค่าน้ำมันรถแต่พวกเขาไม่ยอมรับ นายแพทย์หนุ่มจึงเอ่ยปากขอบคุณพวกเขาอีกครั้ง จากนั้นก็พยุงตัวทรรศิกาเข้าไปในบ้าน เขาอยู่ดูแลให้เธอทานอาหารที่เขาซื้อไว้ตอนกลับจากโรงพยาบาล และทานยาแก้ไข้หลังจากที่เธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า อติรุจดูแลห่มผ้าให้ทรรศิกาด้วยความอ่อนโยน เขานั่งอยู่เป็นเพื่อนเธอจนมั่นใจว่าอีกฝ่ายหลับสนิทจึงเดินกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตนเอง

            จากวันนั้นข่าวความสัมพันธ์ของอติรุจและทรรศิกาก็แพร่สะพัดไปทั่วภายในเวลาอันรวดเร็ว โดยที่สองหนุ่มสาวต่างก็ไม่รู้ตัวว่ากำลังตกเป็นข่าวเมาท์ในชุมชนแออัดที่เขาและเธอแวะเวียนไปบ่อย ๆ หลายคนที่เคยสงสัยในความสัมพันธ์ของบุคคลทั้งสองว่าอยู่ในสถานะไหน สุดท้ายความจริงก็เปิดเผยเมื่อคุณหมอหนุ่มยอมรับออกมาเองว่าทรรศิกาเป็นเมียของเขา