ตอนที่ 6 คนในความลับ

เครื่องบินแตะรันเวย์สนามบินสุวรรณภูมิ พร้อมกับการสิ้นสุดของทริปฮันนีมูนที่นอร์เวย์ สำหรับคนภายนอกที่เฝ้ามองผ่านโซเชียลมีเดีย นัสรินคือผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุด แต่สำหรับตัวเธอเอง ความทรงจำที่เด่นชัดที่สุดในทริปนั้นไม่ใช่แสงเหนือที่เฝ้ารอแต่กลับเป็นสัมผัสที่เร่าร้อนจากชายแปลกหน้าที่ชื่อ อัคคี

ธนบัตร 30,000 โครน ถูกซ่อนไว้ในส่วนลึกที่สุดของกระเป๋าเดินทางเปรียบเสมือนหลักฐานแห่งตราบาปและความสุขที่เธอไม่อาจบอกใครได้

เมื่อกลับมาถึงบ้านหลังใหญ่ชีวิตของนัสรินก็กลับเข้าสู่ภาวะปกติ เธอต้องสวมหน้ากากภรรยาที่แสนดีของณัฐวุฒิ ภายในบ้านหลังใหญ่ที่มี คุณย่าวิไล เป็นประมุขคอยจ้องมองทุกฝีก้าว คุณย่าคาดหวังว่าหลานสะใภ้จะเข้ามาทำให้หลานชายมีครอบครัวที่อบอบอุ่นทำและสมบูรณ์เมื่อมีทายาทตัวน้อย โดยที่ไม่รู้เลยว่าหลานชายของท่านไม่เคยเหลียวแลภรรยาแม้แต่ปลายก้อย

“กลับมาแล้วเหรอหนูโรส เป็นยังไงบ้าง ย่าเห็นตาณัฐลงรูปในเฟซบุ๊กดูท่าทางจะมีความสุขกันดีนะ” คุณย่าเอ่ยทักขณะที่นัสรินเดินเข้าไปกราบสวัสดีที่ห้องโถง

“ค่ะคุณย่า อากาศที่นอร์เวย์ดีมากแสงเหนือก็สวยค่ะ พี่ณัฐดูแลโรสดีมาก” เธอจำต้องโกหกคำโต ทั้งที่ความจริงสามีของเธอแทบจะสิงอยู่กับหมอสรวิชย์ตลอดทริป

“ดีแล้วล่ะลูก แต่งงานกันแล้วก็ต้องช่วยดูแลกันไปกัน ไม่รู้ว่าไปฮันนีมูนครั้งนี้ย่าจะได้อุ้มเหลนไหมนะ”

คำพูดของผู้สูงวัยทำให้นัสรินรู้สึกจุกในอก เธอแสร้งยิ้มรับก่อนจะขอตัวขึ้นไปพักผ่อนข้างบน

ชีวิตในรั้วบ้านหลังใหญ่ดำเนินไปอย่างซ้ำซาก ณัฐวุฒิยังคงความห่างเหินเหมือนเดิม เขาจะทำตัวเป็นสามีที่อบอุ่นต่อหน้าคุณย่าเท่านั้น แต่พอพ้นสายตา เขาก็แทบจะไม่ชายตามองเธอ บางคืนเขาก็อ้างว่ามีเคสผ่าตัดด่วนจนต้องค้างที่โรงพยาบาล แต่นัสรินรู้ดีว่าเขาอยู่ที่ไหนและอยู่กับใคร

แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปคือบรรยากาศภายในรั้วบ้านอันกว้างขวาง นัสรินสังเกตเห็นว่าบ้านอีกหลังที่ตั้งอยู่ในอาณาเขตเดียวกันแต่อยู่ลึกเข้าไปท่ามกลางต้นไม้ครึ้ม เริ่มมีคนเข้าออกมากกว่าปกติ มีคนสวนเข้าไปตัดแต่งกิ่งไม้ มีแม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดครั้งใหญ่ และมีรถบรรทุกขนเฟอร์นิเจอร์ใหม่ ๆ เข้าไปส่งด้วยความสงสัยทำให้นัสรินตัดสินใจเดินไปหาคุณย่าที่กำลังนั่งจิบน้ำชาอยู่ที่ศาลาไม้

“คุณย่าคะ โรสเห็นบ้านสวนมีคนเข้าไปทำความสะอาดเยอะแยะเลย จะมีแขกมาพักเหรอคะ”

“ย่าลืมบอกไป ลูกชายคนเล็กของย่าเอง ไฟเป็นอาของตาณัฐน่ะ พ่อไฟเขาขอลาพักร้อนไปเที่ยวเสียนาน พอจะกลับมาอยู่บ้านก็เลยต้องเตรียมต้อนรับกันหน่อย เดียวถ้ากลับมาแล้วก็คงได้เจอกันบ่อยขึ้น” คุณย่าวางถ้วยน้ำชาลงพลางยิ้มอย่างยินดี ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่นัสรินไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

“อาของพี่ณัฐเหรอคะ”

“ใช่จ้ะ”

“อาไฟเขาจะมาเมื่อไหร่คะ แล้วคุณย่าจะให้โรสช่วยเตรียมต้อนรับไหมคะ”

“น่าจะอีกสองวันจ้ะ ตอนนี้ย่าก็เตรียมทุกอย่างใกล้เสร็จแล้ว ถ้าอาเขามาย่าคงรบกวนหนูจัดการเรื่องเสื้อผ้าให้อาเขาหน่อยนะ ตาไฟน่ะชอบใส่แต่ชุดเดิม ๆ ย่าว่าเป็นถึงผู้บริหารก็ควรแต่งตัวให้ดูดีหน่อย หนูพอจะช่วยได้ไหมล่ะ”

“ได้ค่ะคุณย่า ถ้าคุณอามาแล้วโรสจะจัดเสื้อผ้าให้คุณอาเองค่ะ”

“ขอบใจนะลูก เรื่องค่าใช้จ่ายก็ใช้บัตรของย่านะ ในนี้มีเงินอยู่หนึ่งแสนถ้าไม่พอก็บอกนะย่าจะเอาเงินเพิ่มให้” คุณย่าส่งบัตรเดบิตให้กับหลานสะใภ้

“ค่ะคุณย่า” นัสรินรับบัตรนั้นมาถือก่อนจะขอตัวกลับมายังห้องนอนของตนเอง

เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าณัฐวุฒิมีคุณอาด้วยเพราะวันแต่งงานเธอเจอแค่คุณลุงคุณป้าของเขาเท่านั้น

.....

สองวันต่อมาในช่วงเย็น บรรยากาศในบ้านใหญ่ดูวุ่นวายกว่าปกติ ณัฐวุฒิกลับมาจากโรงพยาบาลเร็วขึ้นเพื่อรอต้อนรับอาของเขา เขาสวมชุดสูทดูดีและดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

“โรส แต่งตัวเสร็จหรือยัง อาไฟกำลังจะมาถึงแล้วนะ” ณัฐวุฒิเดินเข้ามาในห้องแต่งตัว พลางจัดเนกไทให้เข้าที่

“เสร็จแล้วค่ะพี่ณัฐ” นัสรินเดินออกมาในชุดเดรสลูกไม้สีครีม เรียบหรูแต่ดูสง่างาม

“เดี๋ยวเราคงต้องเล่นละครกันหน่อยนะ อาไฟเขาเป็นคนมองคนเก่ง ถ้าเขาสงสัยเรื่องความสัมพันธ์ของเรา มันจะเป็นเรื่องใหญ่” ณัฐวุฒิกำชับเสียงเข้ม

ทั้งคู่เดินลงมาที่โถงรับแขกพร้อมกัน รถยุโรปคันสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน คนขับรถรีบลงมาเปิดประตูให้ชายหนุ่มที่ก้าวลงมาด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยเสน่ห์และอำนาจสะกดสายตา

เขาอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ไม่ต้องมีเครื่องประดับมากมายแต่กลับดูภูมิฐานจนน่าเกรงขาม ทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในบ้าน คุณย่าก็ลุกขึ้นไปรับด้วยความดีใจ

“ตาไฟ มาถึงเสียทีนะลูก”

“สวัสดีครับคุณแม่” ชายหนุ่มโอบกอดคุณมารดาของเขาด้วยความอบอุ่น ก่อนจะหันมามองหลานชายที่ยืนอยู่ไม่ห่างโดยไม่ทันได้มองหน้าหลานสะใภ้

“ไง ตาณัฐ ไม่เจอกันนาน ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะ อาขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้มางานแต่งงานของเราแต่อามีของขวัญให้หลานสะใภ้ด้วยนะ” เขาหยิบกล่องเครื่องประดับหรูออกมาจากกระเป๋าเสื้อก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้งและต้องตกใจเมื่อเห็นหน้าของหลานสะใภ้

“สวัสดีครับอาไฟ ยินดีที่อาจะกลับมาอยู่ไทยถาวรเสียทีนะครับ นี่นัสรินครับ ภรรยาของผม” ณัฐวุฒิยกมือไหว้ด้วยความเคารพ ก่อนจะดึงไหล่นัสรินเข้ามาใกล้

วินาทีที่นัสรินเงยหน้าขึ้นสบตากับชายตรงหน้า โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนจะหยุดหมุน ดวงตาคู่เดิม แววตาคมกริบที่เคยจ้องมองเธอผ่านแก้วเหล้าที่นอร์เวย์ ดวงตาที่เคยเห็นทุกตารางนิ้วบนร่างกายของเธอภายใต้แสงไฟสลัว

ชายคนนั้นเป็นอาของสามี

อัคคีจ้องมองหลานสะใภ้ของเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากของเขากระตุกยิ้มเพียงนิด เป็นยิ้มที่ทำให้นัสรินรู้สึกเหมือนถูกไฟแผดเผาจนแทบจะละลายลงตรงนั้น

“สวัสดีค่ะคุณอา” หญิงสาวทักทายเสียงเบาหวิว

“สวัสดีครับ คุณนัสริน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ นี่ของขวัญสำหรับหลานสะใภ้” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เสียงเดียวกับที่เคยกระซิบข้างหูเธอในคืนที่หนาวเหน็บ

“ขอบคุณค่ะคุณอา”

“เรียกโรสก็ได้ครับอาไฟ เราคนกันเอง” ณัฐวุฒิบอกก่อนจะดึงให้ภรรยานั่งลงข้าง ๆ

“งั้นโรสก็ต้องเรียกอาว่าอาไฟเหมือนตาณัฐนะ”

“ค่ะอาไฟ”

อัคคีมองใบหน้าที่ซีดสลับแดงของหญิงสาวด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะหันไปคุยกับคุณมารดาและณัฐวุฒิอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเขาและเธอไม่เคยมีความลับร่วมกันมาก่อนที่นอร์เวย์

แต่สำหรับนัสริน ความจริงนี้มันยิ่งกว่าฝันร้าย ผู้ชายที่เธอเคยมอบกายให้เพื่อประชดชีวิตคู่ คืออาแท้ ๆ ของสามีที่เธอต้องอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน เธอไม่รู้ว่าไฟพิศวาสที่มอดดับไปแล้วจะถูกจุดขึ้นมาอีกครั้งหรือเปล่า