9(คู่แข่ง)

คู่แข่ง

"อย่าใจดำไปหน่อยเลย กูก็แค่ขอจอดรถ..."ชายหนุ่มร่างสูงแสยะยิ้มแล้วยกมือชี้ไปอีกฝั่ง

"...กูก็มาสำรวจที่ดินที่กูกำลังจะสร้างคาสิโนเหมือนกัน"พอเขาพูดจบคุณรณที่กระชากคอเสื้อผู้ชายคนนั้นด้วยท่าทางโกรธ

"คุณรณ!"ฉันเอ่ยปรามเพราะกลัวจะมีเรื่อง.

"มึงคิดจะแข่งกับกู?"

"คุณรณอย่า"ฉันรีบดึงแขนคุณรณออกมา พอมือหลุดจากคอเสื้อผู้ชายคนนั้นก็จัดให้เรียบร้อยแล้วยกยิ้มอย่างไม่เกรงกลัว.

"หึ ก็ลองดูว่าใครจะแน่กว่ากัน"ว่าจบชายหนุ่มที่ชื่อเทวาก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงข้ามถนนไปที่ฝั่งตรงข้าม คุณรณยืนขบกรามกำหมัดแน่นมองแผ่นหลังผู้ชายคนนั้นจนเขาข้ามถนนไปแล้ว จากนั้นเจ้าของบ่อนใหญ่ก็ล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

"ทอย เตรียมหาทีมงานออกแบบ ทีมงานก่อสร้างไว้ให้ด้วย กูจะเร่งสร้างคาสิโนให้เสร็จโดยเร็วที่สุด "

"อืม"พอสิ้นเสียงคุณรณก็กดวางสาย เขาพ่นลมหายใจแล้วมองไปฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาเรียบนิ่งแฝงความดุดัน

จากนั้นคุณรณก็พาฉันนั่งรถออกมา ตลอดทางเข้านั่งเงียบมากราวกับมีเรื่องที่จนคิด เพราะดูจากสีหน้า ซึ่งฉันก็ไม่ได้ไถ่ถามอะไร จนกระทั่งคุณรณขับรถมาถึงห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง ก่อนจะลงจากรถคุณรณได้พูดกับฉันว่า

"เดี๋ยวหาอะไรกินก่อน"ฉันหันไปผงกหัวรับแล้วเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินตามชายหน้านิ่งไปติด ๆ

"อยากกินอะไร"อยู่ ๆ คุณรณก็หันมาถามฉันด้วยสีหน้าเรียบ ๆ

"เอ่อ อะไรก็ได้ค่ะ"คุณรณไม่พูดอะไรฉันได้ยินเสียงถอนลมหายใจกลับมา

จากนั้นชายหนุ่มขายาวก็เดินนำหน้าฉันเข้าไปในร้านอาหารร้านหนึ่งที่อยู่ภายในห้าง เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ก่อนโดยมีฉันนั่งตรงข้ามพนักงานเสิร์ฟเดินมายื่นเมนูให้เราทั้งคู่ ฉันรู้สึกเกร็ง ๆ มากไม่กล้าสั่งอาหารเลย จนคุณรณสั่งไปสองสามเมนูแล้ว เขาช้อนตาขึ้นมาหน้าฉัน

"ทำไมไม่สั่ง?"

"คุณรณสั่งอะไรนับก็กินได้หมดล่ะค่ะ"ฉันพูดพร้อมวางเมนูลงแล้วคลี่ยิ้มเจื่อน ๆ เห็นคุณรณเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วลอบหายใจก่อนที่จะหันกลับมาสั่งอาหารต่อ

ระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ คุณรณก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วกด ๆ จิ้ม ๆ ราวกับคุยกับใครด้วยสีหน้านิ่งเฉย ส่วนฉันก็ได้แต่นั่งเงียบหันมองนั้นนี่จนอาหารมาเสิร์ฟ จากนั้นเราสองคนก็ทานอาหารกันอย่างเงียบ ๆ บางทีฉันว่าการที่อยู่กับคุณรณก็ดีเหมือนกันนะเขาเป็นคนไม่พูดมากดี

พอทานอาหารเสร็จ คุณรณก็พาฉันเข้าไปในร้านขายโทรศัพท์แล้วเลือกโทรศัพท์ให้ฉันในราคาที่แพงหูฉี่ ซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่กล้ารับไว้เลย

"มันแพงไปค่ะ นับขอราคาถูกกว่านี้ได้ไหม"

"เรื่องมาก..."เสียงทุ้มดุดังขึ้นก่อนที่จะหันไปที่พนักงานขาย

"....เอาเครื่องนี้ครับ"พนักงานสาวคลี่ยิ้มหวานแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูราคาแพงมาให้

"ขอบคุณนะคะ"ฉันกล่าวกับคุณรณที่มีสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นคุณรณก็พาฉันเข้าไปในร้านเสื้อผ้า ต่อด้วยร้านรองเท้า เขาใจดีมากซื้อให้ฉันหมดทุกอย่างโดยที่ฉันไม่ได้เลือกเลย เขาชี้นิ้วสั่งพนักงานขายอย่างเดียว.

ฉันหิ้วของเต็มไม้เต็มมือโดยที่ไม่มีใครช่วย คุณรณล้วงกระเป๋าเดินนำหน้าฉันอย่างคุณชายแล้วมีฉันดูเหมือนเป็นคนใช้เดินตาม แต่ของในถุงล้วนแต่เป็นของฉันแหละและเป็นเงินเขาด้วย ฉันจึงไม่ได้ร้องขอให้เขาช่วย

คุณรณมาส่งฉันที่บ่อน และกำชับไม่ให้ฉันไปไหนหรือออกจากห้องเด็ดขาด แล้วก็ขับรถออกไป ฉันเดินเข้ามาข้างในระหว่างที่จะขึ้นบันไดชั้นสอง.

"เดี๋ยวเราช่วย"ฉันหยุดชะงักแล้วหันไปที่ต้นเสียง ซึ่งเป็นพนักงานบ่อนที่เอาข้าวมาให้ฉันเมื่อเช้านั้นเอง

"ไม่เป็นไร"แต่พนักงานชายคนนั้นก็ดึงของจากมือฉันไปถือซะแล้ว

"...."พนักงานชายคลี่ยิ้มแล้วก้าวขาเดินนำหน้าฉันขึ้นไป จนมาถึงหน้าห้อง เขาจึงยื่นถุงให้กับฉัน

"ขอบใจนะ"

"เราปาล์มนะ เธอนับตังค์ใช่ไหม"

"ใช่ ๆ เราชื่อนับตังค์"ฉันตอบกลับแล้วคลี่ยิ้มให้ รู้สึกว่าปาล์มน่าจะอายุพอ ๆ กับฉัน

"มึอะไรให้เราช่วยบอกได้นะ เราทำงานอยู่ชั้นล่างนี่แหละ"

"อืม ขอบใจอีกครั้ง"ว่าจบปาล์มก็ยิ้มแล้วหันหลังเดินไป

ฉันขนข้าวของที่คุณรณซื้อให้มาเก็บไว้ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ขึ้นมาเชยชม ไม่คิดเลยว่าฉันจะมีโทรศัพท์ที่มีราคาครึ่งแสนแบบนี้

"คุณรณใจดีจัง"ฉันพึมพำกับตัวเองแล้วเผลอคลี่ยิ้มออกมา ก่อนที่จะวางมันลงบนโต๊ะแล้วเดินเข้าห้องนอนถอดเสื้อผ้าคว้าผ้าขนหนูมาพันตัวจากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ

ฉันเอื้อมมือไปเปิดก็อกน้ำเพื่อทำการล้างหน้าแต่ทว่าก็อกน้ำดันหลุดออกมาคามือทำให้น้ำพุ่งออกมา ฉันตกใจมากเหลือบมองหาวาล์วน้ำเพื่อจะปิดแต่ก็หาไม่เจอ จึงออกมาจากห้องน้ำทั้งที่น้ำยังไหลอยู่ ฉันรีบสวมใส่เสื้อผ้าแล้วออกมาจากห้องไปขอความช่วยเหลือจากปาล์มพอลงบันไดมาก็บังเอิญเจอปาล์มพอดี

"ก็อกน้ำที่ห้องนับมันชำรุดหลุดออกมาน้ำไหลไม่หยุดเลยช่วยไปทำให้หน่อยได้ไหม"

"ได้สิ เธอไปรอที่ห้องก่อนเดี๋ยวเราไปปิดวาล์วน้ำแล้วไปเอาอุปกรณ์จะรีบตามไป"

"ขอบใจมาก"ฉันกล่าวจบแล้วเดินขึ้นมาบนห้อง

.

.

.

RON

ตอนนี้ผมมาหาไอ้เจย์ที่ร้านกาแฟของมัน เพื่อมาคุยงานและจะบอกมันเรื่องนับตังค์ที่ไม่ได้มาทำงานที่นี่แล้ว ระหว่างที่รอมันชงกาแฟให้ลูกค้าอยู่ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูกล้องวงจรที่บ่อนเพื่อตรวจความเรียบร้อย สายตาผมสะดุดไปที่กล้องตัวหนึ่งที่ติดอยู่หน้าห้องนับตังค์ ผมขบกรามแน่นเมื่อเห็นพนักงานชายเข้าไปในห้องนับตังค์ซึ่งเธอเป็นคนเปิดให้พนักชายคนนั้นเข้าไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ผมกำหมัดแน่นรู้สึกโกรธคนตัวเล็กมาที่ให้ผู้ชายเข้าห้อง.

"กล้าดียังไงเอาผู้ชายเข้าห้อง..."ผมกัดฟันพึมพำด้วยความโกรธ

"...เธอได้เจอดีแน่ นับตังค์"ผมลุกจากเก้าอี้ออกมาจากร้านกาแฟโดยไม่ได้บอกใครเลยด้วยความร้อนใจ

ผมขับมาด้วยความเร็วไปที่บ่อนตัวเอง ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงเพราะรถติดมาก หงุดหงิดชะมัด พอมาถึงผมก็รีบเข้ามาในบ่อนเดินขึ้นบันไดมายังชั้นสองห้องของนับตังค์ เพื่อจัดการเธอก่อนที่จะลงมาจัดการกับพนักงานชายคนนั้น ผมวิสาสะไขกุญแจห้องเข้าไปเลยพอก้าวขาเข้ามาก็ได้ยินเสียงคนอาบน้ำอยู่ ผมขบกรามแน่นเดินตรงไปที่ห้องน้ำ ปัง! ปัง! ปัง!

"เปิดประตู!"ผมทุบประตูแทบจะพังด้วยความโกรธ

"คุณรณเหรอคะ นับกำลังอาบน้ำอยู่ค่ะ"

"ฉันบอกให้เปิดประตู!"ผมไม่สนใจว่าเธอทำอะไรอยู่เพราะตอนนี้ผมอยากให้เธอเปิดประตู

"รอแป็บนึงนะ..."

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้..หรือจะให้ฉันพังเข้าไป"

"ค่ะ ค่ะ"คนข้างในตอบรับทันที ประมาณสองนาทีเสียงประตูก็เปิดออกมา หมั่บ! ผมกระชากแขนนับตังค์อย่างแรงให้เธอออกมา

"ว้าย คุณรณ"

"ร่านมากเลยใช่ไหม..."คนตัวเล็กมีสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บแล้วเงยหน้ามองผม.

"....พอได้ลิ้มลองkวยเข้าหน่อย ติดใจ?"

"หมะ หมายความว่าอะไรคะนับไม่เข้าใจ"ผมไม่สนใจคำพูดของเธอ

"มานี่"ผมลากนับตังค์มาที่โซฟาทั้งที่ตัวเปียกมีผ้าขนหนูพันตัวอยู่ชิ้นเดียว

"ว้าย.."คนตัวเล็กลงไปนอนกองอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว.

"รู้ไหมว่าผู้หญิงที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือผู้หญิงร่าน ๆ แบบเธอนี่แหละ"ผมย่อตัวลงไปที่ใบหน้าสวยของนับตังค์แล้วใช้มือบีบที่ปลายคางเธอ

"...."เธอสั่นหน้าพรืดแล้วพยายามดึงมือผมออก

"kวยฉันคนเดียวไม่พอ?..อยากได้หลาย ๆ อัน?"

"คุณพูดอะไรนับไม่เข้าใจ"ผมสะบัดใบหน้าเธอแล้วเอามือออก

"หึ ไม่เข้าใจ? อย่ามาทำอินโนเช้นท์ต่อหน้าฉัน แล้วลับหลังพาผู้ชายเข้าห้อง"นับตังค์จ้องหน้าผมนิ่ง ๆ

"พาผู้ชายเข้าห้อง?...."เธอขมวดคิ้วแล้วทำสีหน้าราวกับคิดอะไรบางอย่าง

"....ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด นับขอให้ปาล์มมาทำก็อกน้ำให้เท่านั้นเอง"

"มาอยู่แค่ไม่กี่วันรู้ชื่อพนักงานของฉันแล้ว?..กี่คนแล้วล่ะ"นับตังค์หยัดกายลุกนั่งแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น

"อย่าหลบหน้าฉัน!"

"เอาไว้คุณอารมณ์เย็นกว่านี้แล้วค่อยคุยกันดีกว่า"นับตังค์พูดจบเธอก็ลุกจากโซฟากำลังจะก้าวขาเดิน หมั่บ!ผมคว้าแขนของเธอไว้ก่อน

"ฉันจะคุยตอนนี้ เดี๋ยวนี้!"

________________