ก็แค่ของแถม (set..ก็แค่)

ก็แค่ของแถม (set..ก็แค่)

last updateÚltima actualización : 2025-05-13
Por:  ไรท์โสEn curso
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
No hay suficientes calificaciones
47Capítulos
2.6Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

"ฉันก็แค่ของแถมที่ไม่มีค่า" "เธอมันก็แค่ของแถม..อย่าคิดว่าตัวเองมีค่าสิ" รณกร หรือ รณ ลูกชายคนกลางของทอร์ชในเรื่อง 'แค้นฝังรัก' หล่อ เย็นชา ป่าเถื่อน หวงของ . . . . "แล้วของแถมอย่างฉัน..จะถูกทิ้งเมื่อไหร่" นิพาดา หรือ นับตังค์ หญิงสาวที่ถูกแม่เลี้ยงกลั่นแกล้งแล้วยังถูกยกให้เป็นของแถมฟรี ๆ ให้กับลูกค้ารายใหญ่ที่มาที่ดินของพ่อหญิงสาว ใบหน้าสะสวย แต่มีดวงตาเศร้า แต่ยิ้มง่าย จิตใจดีชอบช่วยเหลือคน เคยมีอดีตที่ดีในวัยเด็ก . . เรื่องนี้เป็นจิตนาการของนักเขียน อาจจะมีเนื้อหาที่รุนแรง กระทบกระเทือนจิตใจโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน . สงวนสิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับเพิ่มเติ่ม) พ.ศ. 2558 *ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทุกกรณี*

Ver más

Capítulo 1

1(nuptang/ron)

เมื่อหรงฉือมาถึงสนามบินประเทศเอนาวาก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ

เธอได้รับข้อความอวยพรวันเกิดทันทีที่เปิดโทรศัพท์

โดยทั้งหมดนั้นล้วนเป็นเพื่อนร่วมงานและเพื่อนของเธอส่งมา

แต่กลับไม่มีข้อความใดๆ จากเฟิงถิงเซินเลย

ซึ่งทำให้หรงฉือหน้าบึ้ง

เธอมาถึงวิลล่าตอนสี่ทุ่มกว่า

เมื่อป้าหลิวเห็นเธอก็อึ้งไปชั่วขณะ “คุณผู้หญิง คุณ... คุณมาได้ยังไงคะ”

“ถิงเซินกับซินซินล่ะ”

“คุณผู้ชายยังไม่กลับ ส่วนคุณหนูกำลังเล่นอยู่ในห้องค่ะ”

จากนั้นหรงฉือจึงยื่นกระเป๋าเดินทางให้เธอ เมื่อขึ้นไปชั้นบนก็เห็นลูกสาวในชุดนอนกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเล็กๆ อย่างตั้งใจ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร แต่จริงจังมาก ถึงกับไม่รู้ตัวว่ามีคนเข้ามาในห้อง

“ซินซิน?”

เมื่อเฟิงจิ่งซินได้ยินเสียงก็หันกลับมามองพร้อมร้องด้วยความดีใจว่า “คุณแม่!”

จากนั้นก็หันกลับไปทำสิ่งที่ทำค้างไว้ต่อ

หรงฉือเดินเข้าไปกอดลูกสาว ทันทีที่เธอหอมลูกก็ถูกผลักออก “แม่คะ หนูกำลังยุ่งอยู่ค่ะ”

หรงฉือไม่เจอหน้าลูกสาวสองเดือนแล้ว จึงคิดถึงมาก ไม่ว่าจะหอมเท่าไหร่ก็รู้สึกไม่พอ และอยากจะพูดคุยกับลูกสาวมาก

แต่เมื่อเห็นลูกสาวตั้งอกตั้งใจขนาดนี้จึงไม่อยากขัดความสุขของเธอ “ซินซินกำลังทำสร้อยคอเปลือกหอยอยู่เหรอคะ”

“ใช่ค่ะ” พอพูดถึงตรงนี้ เห็นได้ชัดว่าเฟิงจิ่งซินดูเหมือนจะสนใจขึ้นมาทันที “อีกหนึ่งสัปดาห์ก็เป็นวันเกิดของน้าอู๋อู๋แล้ว นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่หนูกับคุณพ่อเตรียมไว้ให้คุณน้าอู๋อู๋ค่ะ เปลือกหอยพวกนี้ หนูกับคุณพ่อตั้งใจใช้เครื่องมือขัดเชียวนะ สวยมากใช่ไหมคะ”

หรงฉือถึงกับรู้สึกจุกในอก เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ได้ยินลูกสาวพูดอย่างดีใจโดยหันหลังให้เธอว่า “คุณพ่อยังสั่งทำของขวัญชิ้นอื่นให้น้าอู๋อู๋โดยเฉพาะด้วยนะ พรุ่งนี้...”

หรงฉือรู้สึกจุกในอก และกลั้นไม่ไหว “ซินซิน... จำวันเกิดของแม่ได้ไหมคะ”

“หา? อะไรนะคะ” เฟิงจิ่งซินเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้ามองพวงลูกปัดในมือพร้อมบ่นว่า “คุณแม่อย่าพูดกับหนูสิ ลูกปัดเรียงผิดหมดแล้ว”

หรงฉือจึงปล่อยแขนจากเธอ และไม่พูดอะไรอีก

เธอยืนอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ แต่ลูกสาวก็ไม่เงยหน้าขึ้นมองเธอเลยสักแวบ หรงฉือจึงเม้มปากก่อนจะออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

เมื่อป้าหลิวเห็นเธอจึงถามว่า “คุณผู้หญิงคะ เมื่อกี้ฉันโทรหาคุณผู้ชาย คุณผู้ชายบอกว่าคืนนี้เขามีธุระ ให้คุณพักผ่อนก่อนได้เลย”

“ฉันรู้แล้ว”

หรงฉือเอ่ยตอบ เมื่อนึกถึงคำพูดของลูกสาวเมื่อครู่ก็นิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นโทรหาเฟิงถิงเซิน

ผ่านไปสักพักเขาถึงรับสาย แต่เขากลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างมากว่า “ผมมีธุระ พรุ่งนี้ค่อย——”

“ถิงเซิน ดึกขนาดนี้แล้ว ใครเหรอ”

นั่นเป็นเสียงของหลินอู๋

หรงฉือกำโทรศัพท์แน่น

“ไม่มีอะไร”

เฟิงถิงเซินกดตัดสายไปแล้วโดยไม่รอให้หรงฉือพูดอะไร

พวกเขาเป็นสามีภรรยาที่ไม่เจอหน้ากันสามเดือนแล้ว กว่าเธอจะเดินทางมาประเทศเอนาวา เขาไม่รีบกลับบ้านมาเจอเธอก็ยังพอทน แต่แค่รับสาย เขายังไม่มีความอดทนที่จะฟังเธอพูดให้จบ...

แต่งงานกันมาตั้งหลายปี แต่เขาก็ยังคงเย็นชา ห่างเหิน และรำคาญเธอแบบนี้เสมอมา

จนเธอชินแล้ว

หากเป็นเมื่อก่อน เธอต้องโทรหาเขาอีกครั้งแน่ๆ แล้วถามเขาว่าอยู่ที่ไหน จะกลับมาได้ไหมอย่างอดทน

แต่วันนี้อาจเป็นเพราะเหนื่อยมาก เธอจึงหมดอารมณ์ที่จะทำสิ่งนั้นขึ้นมาเฉยๆ

หลังจากที่เธอตื่นมาในวันรุ่งขึ้น พอคิดดูแล้ว ก็โทรหาเฟิงถิงเซิน

เวลาที่ประเทศเอนาวาเร็วกว่าประเทศจีนประมาณสิบเจ็ดถึงสิบแปดชั่วโมง วันนี้ที่ประเทศเอนาวาจึงเป็นวันเกิดของเธอ

เธอมาประเทศเอนาวาในครั้งนี้ นอกจากคิดถึงลูกสาวและเฟิงถิงเซินมากแล้ว ก็ยังมีความหวังว่าพวกเขาสามคนจะได้ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาในวันพิเศษนี้

นี่คือสิ่งที่เธอปรารถนาในวันเกิดปีนี้

แต่เฟิงถิงเซินกลับไม่รับสาย

ผ่านไปนานมาก เขาถึงส่งข้อความกลับมาว่า

[มีธุระอะไร]

หรงฉือ : [ตอนเที่ยงว่างไหม พาซินซินไปด้วย พวกเราสามคนไปทานข้าวด้วยกันไหม]

[เข้าใจแล้ว จองเสร็จแล้วค่อยส่งที่อยู่ให้ผม]

หรงฉือ : [โอเค]

จากนั้นก็ไม่มีข้อความใดๆ จากเฟิงถิงเซินอีกเลย

เขาจำไม่ได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ

ถึงแม้ว่าหรงฉือจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ในใจก็ยังอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้

หลังจากอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ ขณะที่หรงฉือเตรียมจะลงไปชั้นล่าง ก็ได้ยินเสียงของลูกสาวและป้าหลิวดังมาจากชั้นล่าง

“คุณผู้หญิงมา คุณหนูไม่ดีใจเหรอคะ”

“หนูกับคุณพ่อสัญญากับน้าอู๋อู๋แล้วว่าพรุ่งนี้จะไปเที่ยวริมทะเลด้วยกัน แต่คุณแม่มากะทันหัน ถ้าไปกับพวกเราด้วย พวกเราต้องอึดอัดมากแน่ๆ ค่ะ”

“อีกอย่าง คุณแม่ใจร้ายมาก และชอบใจร้ายกับน้าอู๋อู๋——”

“คุณหนูคะ คุณผู้หญิงต่างหากที่เป็นแม่ของคุณหนู พูดแบบนี้ไม่ได้นะ มันจะทำให้คุณผู้หญิงเสียใจ รู้ไหมคะ”

“หนูรู้ แต่หนูกับคุณพ่อชอบน้าอู๋อู๋มากกว่านี่คะ หนูให้น้าอู๋อู๋เป็นแม่ของหนูไม่ได้เหรอคะ”

“...”

ป้าหลิวพูดอะไรบางอย่าง แต่หรงฉือได้ยินไม่ชัด

เธอเลี้ยงลูกจนโตมากับมือ แต่ช่วงสองปีนี้พ่อลูกมีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น ลูกสาวจึงติดเฟิงถิงเซิน ปีที่แล้วเฟิงถิงเซินมาขยายตลาดที่ประเทศเอนาวา ลูกสาวก็ดื้อดึงจะตามมาด้วย

ตอนแรกเธอก็ไม่ยอม เพราะย่อมอยากให้ลูกอยู่กับเธอมากกว่า

แต่เธอก็ไม่อาจทำให้ลูกสาวเสียใจจึงยอมตกลง

แต่คิดไม่ถึงว่า...

ในเวลานี้หรงฉือเหมือนถูกสะกด หน้าซีดขาวและยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับ

เธอปฏิเสธงานและมาที่ประเทศเอนาวาคราวนี้เพราะต้องการใช้เวลาอยู่กับลูกสาวมากขึ้น

แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นนั้นแล้ว

หรงฉือกลับเข้าห้อง แล้วนำของขวัญที่เอามาจากประเทศจีนใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าเดินทาง

ผ่านไปสักพัก ป้าหลิวถึงโทรมาบอกว่าเธอพาลูกออกไปเที่ยวเล่นแล้ว และบอกว่าถ้ามีธุระอะไรก็ให้โทรหาเธอ

หรงฉือนั่งลงบนเตียง ในใจว่างเปล่าและรู้สึกเคว้งคว้าง

เธอทิ้งงานและตั้งใจมาที่นี่ แต่กลับกลายเป็นว่าไม่มีใครต้องการเธอจริงๆ

การมาของเธอถือเป็นเรื่องตลกสิ้นดี

นานมากหลังจากนั้นเธอถึงออกบ้าน

แล้วเดินเตร็ดเตร่ไปอย่างไร้จุดหมายในประเทศที่ทั้งแปลกและคุ้นเคยแห่งนี้

พอเกือบจะใกล้เที่ยงเธอถึงนึกขึ้นได้ว่านัดทานข้าวเที่ยงกับเฟิงถิงเซิน

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอได้ยินเมื่อตอนเช้า ขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะกลับบ้านไปรับลูกสาวหรือไม่ จู่ๆ เธอก็ได้รับข้อความจากเฟิงถิงเซิน

[ตอนเที่ยงมีธุระ ยกเลิกมื้อเที่ยง]

หรงฉือไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อยที่เห็นข้อความนั้น

เพราะเธอชินแล้ว

ในสายตาของเฟิงถิงเซินแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือสังสรรค์กับเพื่อนฝูง... ยังไงอะไรๆ ก็สำคัญกว่าภรรยาคนนี้เสมอ

แผนการที่นัดหมายกับเธอไว้ เขามักจะยกเลิกตามใจชอบเสมอ

ไม่เคยคำนึงถึงความรู้สึกของเธอเลยด้วยซ้ำ

ถามว่าผิดหวังไหม

เมื่อก่อนอาจจะใช่

แต่ตอนนี้เธอด้านชาจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว

หรงฉือสับสนมากกว่า

เธอรีบร้อนมากที่นี่ แต่ไม่ว่าจะเป็นสามีหรือลูกสาว สิ่งที่เธอได้รับตอบกลับมาล้วนเป็นความเย็นชา

จู่ๆ เธอก็ขับรถมาถึงร้านอาหารที่เมื่อก่อนเธอกับเฟิงถิงเซินเคยมาด้วยกันบ่อยๆ โดยไม่รู้ตัว

ขณะที่เธอกำลังจะเข้าไปในร้านก็เห็นเฟิงถิงเซิน หลินอู๋ และยังมีเฟิงจิ่งซิน ทั้งสามคนอยู่ในร้าน

หลินอู๋นั่งอยู่ข้างลูกสาวอย่างสนิทสนม

เธอพลางคุยกับเฟิงถิงเซินไปพลางหยอกล้อลูกสาว

ลูกสาวแกว่งขาอย่างมีความสุข เล่นกับหลินอู๋อย่างสนุกสนาน แล้วก็ยื่นหน้าไปกินขนมที่หลินอู๋กินแล้ว

ส่วนเฟิงถิงเซินยิ้มพลางคีบอาหารให้พวกเธอ แต่สายตากลับเอาแต่จับจ้องไปที่หลินอู๋ที่อยู่ตรงข้ามเขา ราวกับในสายตาของเขามีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น

นี่น่ะหรือที่เฟิงถิงเซินบอกว่ามีธุระ

นี่น่ะหรือลูกสาวที่เธออุ้มท้องมาสิบเดือน แลกชีวิตคลอดออกมา

ทันใดนั้นหรงฉือพลันหัวเราะ

เธอยืนมองพวกเขาอยู่กับที่

ผ่านไปสักพักถึงละสายตาหนี แล้วหันหลังจากไป

หรงฉือเตรียมข้อตกลงการหย่าร้างหนึ่งฉบับทันทีที่เมื่อกลับถึงวิลล่า

เขาเป็นความฝันในวัยเยาว์ของเธอ แต่เขาไม่เคยมองเธอเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุในคืนนั้นและแรงกดดันจากคุณปู่ เขาคงไม่แต่งงานกับเธอเด็ดขาด

เธอในอดีตไร้เดียงสา คิดว่าเพียงแค่เธอพยายาม เขาก็จะมองเห็นในสักวันแน่นอน

แต่ความเป็นจริงกลับตบหน้าเธออย่างแรง

หกปีแล้ว

เธอควรตื่นได้แล้ว

หลังจากเอาข้อตกลงการหย่าร้างใส่ในซองเอกสาร แล้วสั่งป้าหลิวมอบให้เฟิงถิงเซิน หรงฉือก็ลากกระเป๋าเดินทางขึ้นรถ จากนั้นสั่งคนขับรถว่า “ไปสนามบิน”

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos
Sin comentarios
47 Capítulos
1(nuptang/ron)
Nuptang/Ron"แม่เงินเราจะหมดแล้วนะ เจ้าหนี้ก็มาทวงทุกวี่ทุกวัน..เอยว่าแม่ต้องขายบ้านที่ดินของพ่อนังนับเอามาใช้หนี้แล้วเราก็ย้ายไปอยู่ต่างประเทศกันดีไหม"นับตังค์ยืนแอบฟังเอิงเอยคนเป็นลูกและแม่ของเธอกำลังพูดคุยกัน"ขายบ้าน"หญิงสาวใบหน้าสวยพึมพำกับตัวเองแล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างสลดใจ ถ้าแม่เลี้ยงขายบ้านแล้วเธอจะไปอยู่ไหนกันล่ะ"ก็ดีเหมือนกัน แม่ก็ไม่อยากอยู่ที่นี่นักหรอก""ไม่นะ"หญิงสาวร่างเล็กตัดสินใจเดินออกมาจากที่ซ่อนแล้วเอ่ยคัดค้าน"แกมีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้แม่ฉันขายบ้าน..ลืมไปแล้วเหรอพ่อแกให้แม่ฉันเป็นเจ้าของบ้านและที่ดินทั้งหมด"เอิงเอยลูกติดแม่เลี้ยงยืนขึ้นท้าวเอวแล้วพูดกระชากเสียงใส่นับตังค์"แต่บ้านหลังนี้เป็นของพ่อกับแม่นับนะ..."แล้วหันไปที่แม่เลี้ยงแล้วยกมือขึ้นพนม"...น้าออยอย่าขายบ้านเลยนะนับขอล่ะ"แม่เลี้ยงลุกจากโซฟาแล้วใช้นิ้วชี้จิ้มที่หน้าผากหญิงสาวแรง ๆ"แกไม่ต้องมาห้ามฉัน ยังไงฉันจะขายทั้งบ้านทั้งที่ดินทั้งหมด"นับตังค์ได้ฟังแบบนั้นก็น้ำตาคลอ"ละ แล้วนับจะไปอยู่ที่ไหนล่ะคะ"เธอเอ่ยน้ำเสียงสั่น ๆ"นั้นมันก็เรื่องของแก...ไปกันเถอะยัยเอย"ว่าจบผู้เป็นแม่ก็หันไปพูดกับลูกสา
Leer más
2 (สามพี่น้อง)nc20+
สามพี่น้องRonหลังจากที่เจ้าของบ่อนใหญ่เสร็จจากงาน เขาเก็บเอกสารทั้งหมดใส่ลิ้นชักที่โต๊ะทำงานก่อนที่จะล็อกอย่างเรียบร้อยชายหนุ่มใบหน้าหล่อนิ่งลุกขึ้นจากเก้าอี้ยืนเต็มความสูงแล้วก้าวขาเดินออกมาจากห้องทำงานหรู มุ่งไปยังอีกห้องที่มีหญิงสาวรออยู่รณถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้ขออนุญาตคนในห้อง เขาเดินเอามือสอดไปในกระเป๋ากางเกงเข้ามาในห้องสีหน้าเรียบนิ่งก็ได้พบกับหญิงสาวร่างบางนั่งอยู่ที่ปลายเตียงเมื่อเธอเห็นชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาที่มีใบหน้าหล่อเหลาเธอคลี่ยิ้มหวานพร้อมกับทำสีหน้ายั่วยวนชายหนุ่มทันที ก่อนที่จะรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าเจ้าของบ่อน ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดจึงทำให้เผยหน้าอกแกร่งที่ดูเซ็กซี่ ไม่รอช้าหญิงสาวยกมือบางลูบไปที่หน้าอกนั้นทันที"คงจะโชกโชนเลยสินะ"เจ้าของบ่อนใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ.เมื่อได้เห็นท่าทางหญิงสาวไม่มีความเกรงกลัวใด ๆ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเธอมาทำอะไรในห้องนี้"ไม่ชอบเหรอคะ"หญิงสาวแหงนหน้าเแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาน"หึ..ทนให้ได้ล่ะกัน"เขาแค่นห้วเราะแล้วผลักหญิงสาวไปที่เตียงก่อนจะปลดเข็มขัดถอดกางเกงลงไว้ที่หน้าขาแกร่ง โชว์ท่อนเอ็นที่มี
Leer más
3 (แค้นใจ)
แค้นใจNuptangฉันตื่นแต่เช้าลุกจากเตียงนอนก็ล้างหน้าล้างตาแล้วลงมาในครัวทำอาหารเช้าให้สองแม่ลูกก่อนที่จะไปทำงาน เป็นแบบนี้ทุกวัน แม้จะเหนื่อยจากการทำงานขนาดไหนกลับมาถึงบ้านก็ต้องลุยกับงานบ้านและทำอาหารเย็นถึงจะได้พัก เหนื่อยแต่มันชินแล้วแหละ เพื่อที่ฉันจะได้อยู่ที่บ้านหลังนี้ บ้านพ่อแม่ของฉัน เพราะความไว้ใจพ่อจึงได้ตัดสินใจยกที่ดินและบ้านหลังนี้ให้น้าออยเป็นคนดูแลฉันไม่ได้โกรธอะไรพ่อหรอกนะ แต่ที่ฉันโกรธก็คือน้าออย เธอไม่ยอมทำตามสัญญาที่ให้กับพ่อฉัน คำพูดของเธอเป็นแค่ลมปากฉันแค้นใจที่สุด เธอไม่ได้ส่งฉันเรียนด้วยเงินของพ่อฉันที่ฝากฝังให้เงินก้อนนั้นไว้สำหรับให้ฉันเรียนจนจบ แต่เธอกลับใช้เงินก้อนนั้นกับลูกสาวของตน ไปซื้อของฟุ่มเฟือย กินอาหารหรู เที่ยวต่างประเทศ จนเงินหมดก็ไปหายืม เป็นหนี้ไปทั่ว แล้วยังคิดจะขายบ้านขายที่ดินอีก .ฉันอยากจะใส่ยาพิษลงไปในอาหารให้สองแม่ลูกกินซะจริง ๆ แต่ก็กลัวติดคุก ปล่อยให้เวรกรรมทำหน้าที่ของมันดีกว่า หลังจากทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ขึ้นมาบนห้องแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานฉันทำงานอยู่ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง.รับหน้าที่เป็นทั้งเสิร์ฟชงกาแฟ ชงเครื่องดื่มก็ท
Leer más
4 (ของแถม)
ของแถมช่วงนี้น้าออยพานายหน้าเข้ามาดูบ้านและที่ดินอยู่เรื่อย ๆ ฉันรู้สึกหัวใจหวิว ๆ อย่างบอกไม่ถูก ถ้าเกิดเธอขายบ้านได้ ฉันต้องเสียใจมากแน่ ๆ"เตรียมเก็บข้าวของแกไว้เลยนะนังนับ..อีกไม่นานก็จะมีคนมาซื้อบ้านแล้ว"หลังจากที่นายหน้าออกไปแล้วน้าออยก็เดินมาพูดกับฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ราวกับว่ากำลังจะขายบ้านได้"ไม่ขายไม่ได้เหรอคะ"ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เพราะรู้ว่าเธอคงไม่ทำตามคำขอของฉันหรอก"ฉันจะขาย แล้วจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับยัยเอยลูกสาวฉัน..."น้าออยชายตามองมาที่ฉันแล้วแสยะยิ้มร้าย."....ส่วนแกจะไปอยู่ที่ไหนก็ไป""แต่บ้านและที่ดินเป็นของ...."เพียะ! ยังพูดไม่จบประโยคฝ่ามือของน้าออยก็ปะทะเข้ามาที่ใบหน้าฉัน"พ่อแกยกให้ฉันมันก็ต้องเป็นของฉัน"เธอตวาดใส่เสียงดัง ฉันยกมือลูบใบหน้าส่วนอีกข้างก็กำหมัดแน่น"ไปให้พ้นหน้าฉัน!"ฉันกัดฟันจ้องหน้าแม่เลี้ยงตัวเองด้วยอารมณ์โกรธก่อนจะหันหลังเดินขึ้นมาที่ห้อง พอปิดประตูห้องก็ฟุบลงที่พื้น แล้วเงยหน้ากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องด้วยน้ำตาที่ไหลรินลงมา"ฮึก ฮืออออ"หมดสิ้นแล้วทุกอย่าง.ฉันไม่เหลืออะไรแล้วจริง ๆ ใช่ไหม แม้แต่ที่ซุกหัวนอน ฉันนั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างน
Leer más
5 (ต้องผ่านคืนนี้ให้ได้)nc
ต้องผ่านคืนนี้ให้ได้ฉันรู้สึกปวดหัวมากราวกับมีอะไรมากระแทก พอลืมตาขึ้นกวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง ก็พบว่าฉันไม่ได้อยู่ในห้องนอนตัวเองจึงรีบหยัดกายลุกขึ้น"ที่นี่ไม่ใช่ห้องฉัน..โอ๊ะ..ปวดหัวชะมัดเลย"ฉันใช้มือทั้งสองกุมที่ศีรษะ แล้วค่อย ๆ ลงจากเตียงนอน จากนั้นก็เดินตรงไปที่ประตู กำลังจะเอื้อมมือไปเปิด แอ๊ดดดด แต่ทว่าก็มีคนเปิดเข้ามาพอดี พร้อมกับร่างชายหนุ่มตัวสูงใบหน้าเรียบนิ่ง ฉันเบิกตาโตด้วยความตกใจแฝงความดีใจ ที่ได้เจอเขาอีกครั้ง"คุณนั้นเอง เอ่อ..."ฉันหันไปที่เตียงเพื่อดูว่ามีกระเป๋าของฉันอยู่ด้วยไหม เพื่อจะคืนเงินให้เขา"นี่นะเหรอของแถมของฉัน"ฉันหันขวับกลับมายังคนพูด"เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ..."ฉันขมวดคิ้วจนเป็นปมด้วยสีหน้าสงสัยกับคำพูดของเขา"...ของแถมอะไรกัน"ชายร่างสูงเอามือสอดเข้าไปในกางเกงแล้วแสยะยิ้มร้าย"หึ""นับเป็นคนไม่ใช่สิ่งของ และก็ไม่ได้เป็นของแถมบ้าบออะไรทั้งนั้น"ฉันตวาดใส่อย่างไม่สบอารมณ์แล้วเบือนหน้าไปทางอื่นภาพที่ฉันน้าออยและพี่เอิงเอยที่นั่งดื่มไวน์กันก่อนหน้าก็ผุดเข้ามาในหัว.หรือว่า 'ฉันโดนสองแม่ลูกวางยา'"กล้าดียังไงมาตวาดใส่ฉัน""ขอทางด้วยค่ะนับจะกลับ"ฉันไม่สนใจชายตรงห
Leer más
6 (ไม่ใช่คนเลวร้าย)
ไม่ไช่คนเลวร้าย"อ่า"น้ำกามสีขาวขุ่นพ่นเข้าไปในเกราะป้องกันเป็นรอบที่สาม ฉันยังคงนอนกัดฟันข่มความเจ็บปวดร่างกายโดยเฉพาะส่วนตรงนั้น"พะ พอแล้วใช่ไหม"ฉันลืมตาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาคล้ายกับคนกำลังจะหมดเรี่ยวแรง"หึ อึดดีหนิ"ชายหนุ่มบนร่างแสยะยิ้มร้ายก่อนที่จะถอนถอดท่อนเอ็นขนาดใหญ่ออกมา แล้วหลุบตามองที่กลางกายฉัน"ยังไม่แหกเลย"ฉันเบิกตาโตจ้องหน้าคนตัวโตด้วยใจสั่น ๆ อย่าบอกนะว่าเขาจะทำอีก"พอเถอะค่ะ นับไม่ไหวแล้ว"ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือน้ำตาคลอเบ้า"ทนให้ได้!"ว่าจบคนตัวโตก็ถอดถุงยางอนามัยที่เต็มไปด้วยน้ำเชื้อสีขาวขุ่นออกแล้วหยิบอันใหม่ขึ้นมากัดมันด้วยปากแล้วสวมเข้าไปที่ท่อนเอ็นของเขาทันที สวบ!"อื้ออ"ฉันร้องออกมาในลำคอรู้สึกว่าจะทนไม่ไหวต่อไปแล้ว มันหมดเรี่ยวแรง กล้ามเนื้อที่ขาล้าไปหมด ปึก ปึก ปึก เอวสอบถาโถมเข้ามาอย่างไม่ผ่อนแรง"หึ"เจ้าของใบหน้าหล่อจ้องหน้าฉันขณะที่ท่อนอย่างยังคงกระแทกเข้าออกไม่หยุด ฉันสบตากับเขาที่กำลังจะปิดลง.สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่สามารถผ่านมันไปได้ ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดที่ท่อนล่างมาก พอจะขยับกายก็ยิ่งเจ็บแสบไปหมดทั้งตัว แต่ก็พยายามหยัดกายลุกขึ้นนั่
Leer más
7 (โดนทำโทษ)
โดนทำโทษระหว่างที่ฉันนั่งทานอาหารที่พนักงานเสิร์ฟนำมาให้อย่างเงียบ ๆ ก็มีสายตาคมใบหน้าหล่อเหลาแต่เรียบเฉยมองมาที่ฉันอยู่บ่อยครั้ง.มันทำให้ฉันรู้สึกเกร็งอยู่ไม่น้อยแอ๊ด..อยู่ ๆ ประตูห้องก็เปิดเข้ามาทำให้ฉันกับคุณรณต้องหันไปมองก็ปรากฎร่างชายหนุ่มหน้าตาดีรูปร่างสูงโปร่ง.สีหน้ายิ้มแย้ม"รณ..."เขาเอ่ยแล้วตวัดตามองมาที่ฉัน"มีอะไร"คุณรณวางปากกาแล้วลุกจากเก้าอี้เดินสอดมือล้วงกระเป๋าเดินตรงไปที่ผู้ชายคนนั้นที่ยังจ้องฉันอยู่"ใครอ่ะ"พอคุณเดินไปถึงชายหนุ่มที่มาใหม่ก็หันไปเอ่ยถาม."ยุ่ง""อ้าว ฉันพี่แกนะถามนิดถามหน่อยก็ไม่ได้...น้องคนสวยชื่ออะไรครับ"ชายหนุ่มที่มาใหม่พูดกับคุณรณก่อนจะหันมาถามฉันประโยคหลัง."ชื่อนับตะ..."ยังพูดไปจบคุณรณก็คว้าแขนผู้ชายคนนั้นแล้วกำลังจะดึงออกจากห้อง แต่ทว่าเขาหันกลับมาที่ฉัน"อยู่ในนี้ห้ามออกไปไหน"ว่าจบก็พาชายหนุ่มอีกคนออกไป"อะไรเนี่ยพี่ยังไม่ได้..."ปัง! เสียงประตูห้องปิด....RONผมดึงทอยพี่ชายต่างมารดาออกมาจากห้องด้วยความรำคาญที่พอเจอของแถมของผมแล้วมีท่าทีสนใจ."เด็กขัดดอก?"ทอยเอ่ยถามขณะที่กำลังเดินไปที่ห้องวีไอพีห้องประจำของมัน"ของแถม"ผมลอบหายใจเบา ๆ ด้วย
Leer más
8(ทำให้ฉันพอใจ)
ทำให้ฉันพอใจฉันนั่งเงียบ ๆ อยู่บนโซฟาด้วยสภาพใบหน้าที่มีน้ำคาวเต็มไปด้วย ซึ่งฉันทำอะไรกับมันไม่ได้เพราะคุณรณสั่งไว้ว่าให้อยู่แบบนั้นจนกว่าเขาจะทำงานเสร็จ และตอนนี้มันก็เริ่มแห้งเกรอะกรังไปหมด"หึ"เสียงแค่นหัวเราะดังเข้ามาเบา.ๆ พอฉันหันไปที่เสียงก็เห็นว่าคุณรณกำลังใส่ปลอกปากกาแล้วปิดแฟ้มเอกสารมันทำให้ฉันยิ้มออก เพราะนั้นหมายความว่าเขาทำงานเสร็จแล้ว."คุณรณทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ"ฉันเอ่ยถามแล้วคลี่ยิ้มบาง.ๆ"อืม"พอได้คำตอบฉันก็ลุกขึ้นจากโซฟากำลังจะก้าวขาเดินไปที่ประตูห้อง"จะไปไหน"ฉันหยุดชะงักแล้วหันไปที่ชายหนุ่มร่างสูง."นับจะไปล้างหน้า""ห้องน้ำในนี้ก็มี...."ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าหนักเดินตรงมาที่ฉัน"....จะออกไปคุยกับผู้ชายอีกหรือไง""ปะ เปล่านะคะ นับไม่รู้ว่ามี...""ฉันลงโทษเธอเบาไปใช่ไหม"คุณรณยืนเต็มความสูงแล้วสอดมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงจ้องหน้าฉัน"เอ่อ.."ฉันก้มหน้างุดแล้วเม้มปากทั้งสองเข้าหากันแน่น"รีบไปล้างจะได้กลับ!""ค่ะ"ฉันตอบรับแล้วมองไปรอบ ๆ ห้องก็เจอกับประตูห้องน้ำ จากนั้นก็รีบพาตัวเองเข้าไปทำความสะอาดใบหน้าหลังจากทำความสะอาดใบหน้าเรียบร้อยฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำเห็นค
Leer más
9(คู่แข่ง)
คู่แข่ง"อย่าใจดำไปหน่อยเลย กูก็แค่ขอจอดรถ..."ชายหนุ่มร่างสูงแสยะยิ้มแล้วยกมือชี้ไปอีกฝั่ง"...กูก็มาสำรวจที่ดินที่กูกำลังจะสร้างคาสิโนเหมือนกัน"พอเขาพูดจบคุณรณที่กระชากคอเสื้อผู้ชายคนนั้นด้วยท่าทางโกรธ"คุณรณ!"ฉันเอ่ยปรามเพราะกลัวจะมีเรื่อง."มึงคิดจะแข่งกับกู?""คุณรณอย่า"ฉันรีบดึงแขนคุณรณออกมา พอมือหลุดจากคอเสื้อผู้ชายคนนั้นก็จัดให้เรียบร้อยแล้วยกยิ้มอย่างไม่เกรงกลัว."หึ ก็ลองดูว่าใครจะแน่กว่ากัน"ว่าจบชายหนุ่มที่ชื่อเทวาก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงข้ามถนนไปที่ฝั่งตรงข้าม คุณรณยืนขบกรามกำหมัดแน่นมองแผ่นหลังผู้ชายคนนั้นจนเขาข้ามถนนไปแล้ว จากนั้นเจ้าของบ่อนใหญ่ก็ล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา"ทอย เตรียมหาทีมงานออกแบบ ทีมงานก่อสร้างไว้ให้ด้วย กูจะเร่งสร้างคาสิโนให้เสร็จโดยเร็วที่สุด ""อืม"พอสิ้นเสียงคุณรณก็กดวางสาย เขาพ่นลมหายใจแล้วมองไปฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาเรียบนิ่งแฝงความดุดันจากนั้นคุณรณก็พาฉันนั่งรถออกมา ตลอดทางเข้านั่งเงียบมากราวกับมีเรื่องที่จนคิด เพราะดูจากสีหน้า ซึ่งฉันก็ไม่ได้ไถ่ถามอะไร จนกระทั่งคุณรณขับรถมาถึงห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง ก่อนจะลงจากรถคุณรณได้พูดกับฉันว่า"เดี๋ยว
Leer más
10(ไปอยู่ในที่ไม่มีคนเห็น)nc+
ไปอยู่ในที่ไม่มีคนเห็น"ฉันจะคุยตอนนี้ เดี๋ยวนี้!"ฉันชะงักจ้องมองใบหน้าหล่อที่เรียบเฉยแล้วลอบหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะสะบัดแขนออก แต่ทว่า..."คุณรณ!"ฉันกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อถูกคนตัวโตอุ้มตัวฉันขึ้นพาดที่ไหล่เขาแล้วเดินเข้ามาภายในห้องนอนก่อนจะทุ่มฉันลงไปนอนกองบนเตียง."อะ..โอ๊ย""วันนี้แหละ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า...."ชายหนุ่มร่างสูงยืนเต็มความสูงจ้องมาที่ฉันมือหนาของเขาได้ปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น"....ต่อไปนี้เธอจะไม่ต้องการkวยของใครนอกจาก kวยของฉัน"พรึ่บ! เสื้อเชิ้ตราคาแพงได้ถูกโยนทิ้งลงไปที่พื้น"คุณรณกำลังเข้าใจนับผิด"ฉันพยายามหยัดกายลุกขึ้นแต่ก็โดนเขาผลักลงไปนอนราบแล้วขึ้นคร่อมบนร่างฉันก่อนที่จะดึงผ้าขนหนูที่ห่อหุ้มร่างฉันออก ทำให้เขาได้เห็นเรือนร่างที่เปลือยเปล่าของฉันคนตัวโตโน้มตัวลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอฉันสลับกันทั้งสองฝั่ง ส่วนมือหนาก็ไม่ปล่อยว่างบีบเค้นที่เต้าอกฉันแรง ๆ จนรู้สึกเจ็บไปหมดคุณรณดูดที่ต้นคอของฉันจนเป็นจ้ำ ๆ ไม่ว่าจะห้ามยังไงเขาก็ไม่ฟัง พอสมใจแล้วก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนที่เปลี่ยนมาชกชิมดูดดุนที่ยอดปทุมถันทั้งสองข้างจนเปียกแฉะไปด้วยน้ำลาย แถมยังฝังฟันคม
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status