로그인"เห้อออ เหนื่อยยยยย" ผมเดินขาลากมาที่เตียงหลังจากพาสามแสบไปอาบน้ำแล้วพาเข้านอนซึ่งกว่าจะยอมนอนกันผมต้องหยิบนิทานมาเล่าเกือบหมดตู้"ห้ามบ่นนะ ไหนบอกอยากมีลูกหลายๆ คน""ก็ไม่ได้บ่นค๊าบบบแค่พูดว่าเหนื่อยเท่านั้นเอง แต่ถ้าได้เอาเมียก็คงจะหายเหนื่อย^^" ผมส่งสายตาเจ้าชู้ใส่เมียทันที"ไม่ต้องเลยนะเหนื่อยแล
"คนใช้อย่างบัวใครจะมาสนใจคะคุณฟ่าง และอีกอย่างบัวก็ไม่เคยคิดจะมีคนรักบัวอยากอยู่รับใช้คุณๆ ในบ้านหลังนี้ไปจนกว่าทุกคนจะไม่ต้องการบัว""บัว...ทุกคนในบ้านหลังนี้ไม่มีใครคิดว่าบัวเป็นคนรับใช้หรอกนะ ทุกคนรักบัวกันทั้งนั้นโดยเฉพาะเด็กๆ ที่บอกว่าพี่บัวใจดีแล้วก็น่ารักมากๆ เด็กๆ รักบัวนะ""บัวก็รักคุณหนูๆ
วันต่อมา...ข้าวฟ่าง...วันนี้ฉันกับเตอร์เราตื่นกันแต่เช้าเพราะเตอร์จะพาฉันไปหาหมอที่โรงพยาบาลคือพักนี้ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้มันรู้สึกหดหู่เศร้าๆ แปลกๆ และมักจะเป็นช่วงค่ำๆ ด้วยนะ พอพระอาทิตย์ตกดินปุ๊บฉันจะเริ่มมีอาการทันทีมันเป็นเองโดยอัตโนมัติจนฉันกลัวว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้าเพราะคิดถึงลูกตอนนี้เร
"ได้สิครับ" ผมไม่ขัดใจลูกอยู่แล้วถ้าแกอยากเป็นอะไรอยากทำอะไรผมก็จะสนับสนุนทุกอย่าง"ผมก็จะแข่งกับพี่ด้วยนะพี่ฮิวโก้^^""ได้สิเรามาขับรถแข่งกันนะฮีโร่^^" ผมคิดว่าถ้าพวกแกโตขึ้นผมคงจะต้องยกกิจการสนามแข่งรถของผมให้พวกแกดูแลกันเองซึ่งน่าจะอีกหลายสิบปีเพราะตอนนี้ขายังเหยียบไม่ถึงคันเร่งเลย>เวลาต่อมา..
ฮันเตอร์..."ขอพ่อกอดแม่หน่อยไม่ได้เหรอค๊าบลูกพ่อก็คิดถึงแม่ฟ่างเหมือนกันนะ>ลูกชายจอมแสบทั้งสองคนที่หวงแม่ยิ่งกว่าอะไรทุกวันนี้ผมกับฟ่างแท
"ผัวก็แค่หยอกเล่นเฉยๆ เอง""มันใช่เรื่องไหม รู้หรือเปล่าว่าตอนที่เตอร์บอกมองอะไรไม่เห็นใจฟ่างรู้สึกยังไง""ผัวผิดไปแล้ว ผัวขอโทษ""เอะอะก็ขอโทษ ขอโทษ คำขอโทษมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาได้ทุกเรื่องหรอกนะถ้าเตอร์ยังทำตัวแบบนี้ ไม่รู้ว่าฟ่างคิดถูกหรือคิดผิดที่ยอมให้อภัยเตอร์" ผมทำให้ฟ่างเสียใจอีกแล้วส
"ตอนแรกก็โกรธครับแต่พอได้รู้เหตุผลของแม่ผมก็โกรธแม่ไม่ลงผมรู้ว่าที่แม่ทำไปเพราะแม่มีเหตุผล แม่ของผมเป็นคนดีที่สุด ผมภูมิใจในตัวของแม่นะครับแม่อย่าโทษตัวเองอีกเลยนะเพราะตลอดเวลาที่ผมอยู่กับแม่รุจิกาท่านเองก็รักและเอ็นดูผมมากจนถึงวันสุดท้ายของท่าน เพราะแม่ผมถึงได้มีแม่ถึงสองคนแม่ที่รักผมด้วยใจจริง ผมร
ข้าวฟ่าง........"แล้วไอ้ฟิวมันมาได้ยังไง" จู่ๆ เตอร์ก็ถามเรื่องของฟิวทำให้ฟิวที่กำลังเอาแต่มองหน้าฉันหันไปมองหน้าเตอร์ทันที"...ตอนนั้นพ่อกับแม่ของฟิวเอาฟิวมาฝากแม่เฟื่องตอนนั้นฟิวกำลังได้ขวบกว่ากำลังหัดเดินเลยทั้งสองคนบอกว่าต้องไปทำงานต่างประเทศไม่สามารถพาฟิวไปด้วยได้แม่เฟื่องก็เลยเลี้ยงดูฟิวมาตั้
"แต่ความสุขก็อยู่ได้ไม่นานแม่รุจิกาก็พบว่าตัวเองเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายและอาจจะอยู่ได้ไม่นาน นั่นทำให้แม่เฟื่องตัดสินใจที่จะให้เตอร์มาอยู่กับแม่รุจิกาในช่วงสุดท้ายของชีวิต แม่เฟื่องยอมถอยออกมาเพื่อให้แม่รุจิกาได้มีเวลาอยู่กับเตอร์ให้นานที่สุดเพราะเตอร์คือความสุขสิ่งเดียวที่แม่รุจิกามีในตอนนั้น ทุกคนคิ
ฮันเตอร์"เตอร์ใจเย็นๆ นะ" ฟ่างพูดพร้อมกับยิ้มให้กำลังใจผมซึ่งผมพยักหน้าให้ฟ่างแล้วหันสายตามองไปยังผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับผมในตอนนี้ผู้หญิงคนที่ผมเพิ่งได้ยินจากปากไอ้ฟิวว่าเธอคือแม่ของผมซึ่งมันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อและไม่อยากจะคิดว่ามันคือเรื่องจริงผู้หญิงที่ผมเคยเกลียดมาตลอดตั้งแต่เ







