LOGIN“แต่มึงต้องปล่อย” คนที่ซอยเท้ามาตามเสียงร้องให้ช่วยต้องกำหมัดแน่นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า คำรามเสียงดังลั่น แววตาดุกร้าว ถึงคนภายนอกจะดูว่ากิจนั้นสุภาพ อ่อนโยน แต่พอจะแข็งจะกร้าว เขาก็ไม่แพ้เพื่อนรักอย่างรามันเช่นกันลิลลี่จำได้ดีว่าเสียงคำรามราวกับราชสีห์นั่นคือใคร ใบหน้าสวยรีบหันไปมองตามทันที ใบหน้าหวาดกลัวปรากฏรอยยิ้มขึ้น ใจชื้นขึ้นมาทันที“หมอกิจ”“มึงเป็นใคร มาแส่อะไรด้วย” ชายอีกคนซึ่งกำลังเข้ามาช่วยเพื่อนจัดการกับหญิงสาวตรงหน้ารีบร้องถาม ก่อนจะเดินไปผลักอกอย่างหาเรื่อง อ้อยหวานๆ กำลังเข้าปากช้าง แต่ดันมีคนมาแส่“กูจะแส่ เพราะผู้หญิงที่มึงกำลังลวนลามคือเมียกู” เขาคำรามเสียงดัง จ้องมองมือหยาบซึ่งกำลังจับข้อมือเล็กอยู่ ก่อนเงยหน้าขึ้น เลือดในกายเดือดปุดๆ เพราะข้อมือเล็กมีแต่รอยช้ำจากการฉุดกระชาก“กูบอกให้มึงปล่อยไง”“พวกกูไม่ปล่อย มึงคิดว่ามึงเป็นใคร มาคนเดียวแน่นักหรือไง แล้วกูไม่สนว่ามันจะเป็นเมียใคร เพราะกูอยากได้ กูก็ต้องได้” บอกอย่างท้าทาย ในแววตาไม่มีความกลัวสักนิด เพราะคิดว่าฝ่ายตนนั้นมีสองคน อย่างไรก็ต้องเอาชนะได้อยู่แล้ว“ใช่! ถ้ามึงไม่อยากเจ็บตัวก็ถอยกลับไป แล้วยกอีคนนี้ให้กู
“คุณกิจคะ กล้องวิดีโอค่ะ มันเก็บทุกอย่างที่เขาพูดเอาไว้” เธอคิดว่ากิจคงได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้วกิจแสะยิ้มอย่างกุมชัย พลันรีบมุ่งตรงไปยังกล้องวิดีโอตัวนั้น ฝ่ายภูวดลก็ทำท่าจะลุกขึ้น แต่ก็ลุกไม่ขึ้น เพราะถูกกิจซัดมาหลายครั้ง จนสมองประมวลอะไรไม่ได้“แกมาที่นี่ได้ยังไง” ภูวดลถามเสียงแผ่ว แววตาจ้องมองด้วยความอาฆาตแค้น ก่อนที่ต้องร้องโอดครวญเมื่อถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับมือไพล่หลัง กิจไม่ตอบ รีบเข้าไปดูหญิงสาว“คุณนางเป็นอะไรมากไหมครับ ผมขอโทษนะครับที่มาช้าไปหน่อย” กิจรีบสำรวจร่างกายเล็ก กลัวว่าจะโดนคนใจทรามทำร้าย“นางไม่เป็นอะไรค่ะ นางปลอดภัยดี”“ครับ แต่ให้แน่ใจไปตรวจสักหน่อยนะครับ” ดีนะที่เขาไม่วางสายไป ไม่งั้นคงมาช่วยช้องนางไม่ทัน ไม่เช่นนั้นเขาต้องรู้สึกผิดต่อเพื่อนรัก ที่ไม่สามารถปกป้องเมียของเพื่อนได้ แล้วหันมาหาภูวดลซึ่งถูกตำรวจคุมตัวเอาไว้“แกไม่รอดแน่ไอ้ภู”“กูจะฆ่ามึงไอ้กิจ อีนังนี่ด้วย กูจะฆ่าพวกมึงทั้งหมด อย่าให้กูรอดไปได้นะ กูจะฆ่าพวกมึง” ภูวดลอาฆาตแค้นและสะบัดตัวไม่ยอมให้เจ้าหน้าที่ตำรวจจับ“ไม่ต้องจับกู กูเดินเองได้”“คราวนี้มึงไม่มีโอกาสได้ออกมาจากคุกแน่ เพราะกูรวบรวมหลักฐา
“อ้อ ผมลืมบอกไปอีกอย่าง สาเหตุที่ทำให้สามีของคุณนอนหายใจรวยรินอยู่ที่โรพยาบาลก็เป็นฝีมือผม”ช้องนางถึงกับตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนจะด่าทอผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว“คุณมันเลว”“ขอบคุณที่ชมครับ คนสวย ผมว่าเราอย่ามัวไปพูดถึงเรื่องของมันเลยครับ มาพูดเรื่องของเราจะดีกว่า” ภูวดลแปรเปลี่ยนจากแววตาดุกร้าวมาเป็นหื่นกระหาย ก่อนก้าวเดินไปหาเหยื่อสาว ฝ่ายช้องนางรีบหนีลนลานทันที พร้อมกับภาวนาให้กิจรับสายและมาช่วยได้ทัน“ไม่ต้องหนีหรอกครับ ยังไงก็หนีไม่รอด” ว่องไวทันคำพูด ภูวดลรีบกระโดดไปตะครุบข้อเท้าสวยแล้วลากกลับมา ก่อนจะนั่งคร่อมร่างสั่นเทาราวกับลูกนกเอาไว้ ยิ่งเห็นแววตาที่สั่นกลัวก็ยิ่งสะใจ อยากจะให้ศัตรูฟื้นขึ้นมาซะวันพรุ่งนี้ จะได้รู้ว่าเขาข่มขืนเมียของมัน ให้มันทุกข์ใจ ถึงอยู่ก็เหมือนตาย“สวยไม่ใช่เล่นแบบนี้สิ ไอ้รามันมันถึงหวงนักหนา”“นางขอร้อง อย่าทำนางเลยนะคะ นางกำลังท้อง อย่าทำนางเลยนะคะ” หญิงสาวพนมไหว้อ้อนวอน นึกว่าความสงสารจะมีอยู่บ้างในจิตใจของภูวดลเมื่อตนบอกว่ากำลังมีเจ้าตัวน้อย แต่เปล่าเลย กลับมีแต่เสียงหัวเราะลั่นดังกลับมา ทำให้ช้องนางหัวใจระส่ำ“แบบนี้สิดี ตอนไอ้รามันมันรู้ ผม
ช้องนางอยู่เล่านิทาน ป้อนข้าวให้กับหนูน้อย จนกระทั่งนารีนาถนั้นหลับ เจ้าหล่อนจึงเดินลงไปยังลานจอดรถเพื่อกลับบ้านหลังโต ขณะมือบางกำลังยื่นไปเปิดประตูรถ สายตาก็สะดุดกับกระดาษแผ่นจ้อยที่เสียบเอาไว้หน้ารถ คิ้วสวยเลิกสูงอย่างสงสัยว่ามันคือกระดาษอะไรและของใคร ก่อนก้าวไปคว้ามันมาทันทีที่คลี่กระดาษออก คิ้วสวยต้องผูกกันอย่างครุ่นคิด เม้มริมฝีปากแน่น ไม่รู้ว่าคนที่เอามันมาเสียบไว้มีจุดประสงค์อย่างไร จะมาดีหรือร้ายกัน“หากอยากจะรู้ว่าใครคือเจ้าของไร่บริพักตร์ มาพบกันที่….”ช้องนางนิ่งคิดอยู่นาน สมองกำลังถูกใช้อย่างหนัก ไม่รู้จะไปพบเจ้าของกระดาษใบนี้ดีไหม ใจหนึ่งก็อยากจะรู้ว่าใครคือเจ้าของไร่นั้น ที่สำคัญอยากรู้ว่ามีจุดประสงค์อะไร ทำไมถึงต้องสร้างข่าวมาโจมตีไร่ของเธอ แถมยังพยายามดึงลูกค้าไปด้วย แต่ก็กลัวว่ามันจะเป็นแผนลวง กลัวว่าอีกฝ่ายจะวางแผนร้ายเอาไว้ ครุ่นคิดอยู่นานจนในที่สุด ช้องนางก็สตาร์ตรถแล้วขับออกไปยังจุดนัดพบ เพราะหากอยากได้ลูกเสือ เธอก็คงต้องเข้าถ้ำเสือไม่นานมากนักก็ถึงจุดหมาย เจ้าหล่อนสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินมุ่งตรงไปเมื่อพบใครคนนั้น สองเรียวขาสวยก้าวเข้า
“เดี๋ยวยกถังน้ำนมขึ้นรถเลยนะคะ”ช้องนางหันไปบอกกับคนงาน นับตั้งแต่ฟาร์มถูกใส่ร้ายว่ามีสิ่งปนเปื้อน ลูกค้าก็พากันมายกเลิกการส่งน้ำนม แถมหลังจากมีการตรวจสอบของกรมคุ้มครองผู้บริโภคเรื่องความบริสุทธิ์ของน้ำนม และผลที่ออกมาคือ น้ำนมโคจากฟาร์มของเธอนั้นปราศจากสารปนเปื้อน หล่อนก็คิดว่าทุกอย่างมันน่าจะดีขึ้น แต่ทว่ามันกลับแย่ลง เมื่อมีฟาร์มคู่แข่งเกิดขึ้น แถมยังดึงลูกค้าไปแทบหมด แต่ก็ยังดีที่คู่ค้าเก่าแก่บางรายยังคงทำธุรกิจด้วยต่อไป รวมถึงรายของอเนกซึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาหา“ใกล้เสร็จหรือยังคุณนาง วันนี้ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ต้องขอออเดอร์เร็วหน่อย พอดีผมมีธุระ เลยต้องเร่งคุณนาง” อเนกเอ่ย หันไปมองถังน้ำนมบนรถเพื่อประเมินว่าใกล้ได้จำนวนตามออเดอร์ที่สั่งไว้หรือยัง“ใกล้แล้วค่ะคุณอเนก เหลืออีกสามถังแค่นั้นค่ะ แล้วไม่ต้องเกรงใจหนูหรอกนะคะ หนูยินดีค่ะ หนูต้องขอบคุณมากนะคะที่ยังคงทำธุรกิจกับเราต่อไป ไม่ทิ้งไปเหมือนรายอื่น” มือสวยพนมไหว้สำนึกถึงบุญคุณ“ไม่ต้องไหว้ผมหรอกครับคุณนาง ผมทำธุรกิจกับคุณรามันมานาน เชื่อมั่นใจตัวของเขาครับ แต่ผมอยากจะเตือนอะไรคุณนางเอาไว้สักหน่อย” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห
“ลิลลี่ครับ ผมอยากให้คุณรู้เอาไว้นะครับว่า ยังไงผมก็รักคุณ ถึงแม้ว่าคุณจะไม่รักผมแล้วก็ตาม”ลิลลี่เมินหน้าหนี ไม่ยอมมอง ก่อนจะหลับตาแน่นข่มความรู้สึกที่มันกำลังจะพยายามทรยศ มันกำลังเรียกร้องให้หล่อนหันไปมองเขา มันเรียกร้องให้เธอให้อภัยเขา“เจ็บแล้วไม่จำนะลิลลี่” สบถด่าทอตนเอง แล้วรีบวิ่งหนีหายไปยังชั้นสองกิจแสยะยิ้มสมเพชตัวเอง‘แกมันสมควรเจ็บแล้วกิจ แกมันโง่ แกมันชั่ว’ เขาเดินโซเซออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง สิ้นหวังฝ่ายทั้งสามที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ก็ถอนหายใจ ส่ายศีรษะออกมา เขาทั้งสามคนไม่เข้าใจเด็กสมัยนี้เลย ทำไมเวลาทะเลาะต้องใช้แต่อารมณ์ ทำไมไม่ใจเย็นแล้วหันหน้าพูดปรับความเข้าใจกันด้วยเหตุผล ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ“ผมต้องขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะครับ เอาเป็นว่าให้แกใจเย็นก่อน แล้วค่อยมาพูดคุยกันใหม่นะครับ” เขารู้ดีว่าลิลลี่นั้นเสียมารยาทไปมากแค่ไหน“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษแทนลูกชายผม ที่ทำอะไรโง่ๆ ลงไป”“ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าทั้งสองคนทะเลาะอะไรกัน แต่ที่ผมรู้คือ เรื่องนี้พวกเราทั้งสามคนไม่ใช่คนที่จะตัดสินอะไรได้ เรื่องนี้คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคน หากเขาสองคนเกิดมา
“อย่ามัวแต่มองอยู่เลยมึง เดี๋ยวก็ตายห่าพอดี ถ้าอยากมองนัก เดี๋ยวกูจะให้มองหรือยกให้เลย แต่ตอนนี้รักษาให้กูก่อน” รีบส่งช้องนางให้กิจ เมื่อรับตัวคนไข้มา กิจก็รู้ได้เลยทันทีว่าอาการหนักพอดู เพราะตัวร้อนราวกับไฟ“ออกไปก่อน ฉันขอตรวจคนไข้โดยละเอียดก่อน”เขาหันมาบอ
“ถอดเสื้อออก”“…”คนได้ยินคำสั่งก็อ้าปากค้าง ไม่เข้าใจเลยว่าเขากำลังจะทำอะไร ทำไมต้องสั่งให้ถอดเสื้อออกอีกแล้วเมื่อเจ้าหล่อนยังคงนิ่ง คราวนี้รามันก็กระชากมันออกเสียเอง ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว หญิงสาวรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดกาย แต่ก็โดนมือหนากระช
“มาไม่นานก็ก่อเรื่องเลยนะ” เอ่ยเสียงเข้มต่อว่า ทั้งๆ ที่จริงแล้วมันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด ถ้าชายหนุ่มไม่ลืมว่าต้องมารับ หญิงสาวก็คงไม่ต้องตัดสินใจเดินกลับมาเองแบบนี้คนที่ถูกต่อว่าก็ร้องไห้สะอื้นดังกว่าเดิม เม้มริมฝีปากแน่น ไม่คิดว่ารามันจะใจร้ายและเย็นชาได้ถึงขนาดนี้
“หรือว่าจะลืมมารับเรา…เฮ้อ”เธอพ่นลมหายใจผ่านจมูกสวยโด่ง เพราะคิดว่าสามีหน้ามึนฝีปากกล้า ต้องลืมมารับเป็นแน่ หรือไม่ก็จงใจไม่มารับ แต่เจ้าหล่อนก็ยังคงนั่งรอ เพราะคิดว่าเขาคงไม่ใจร้ายขนาดนั้น จนเจ้าหล่อนทนรอไม่ไหว ตัดสินใจจะเดินกลับมาที่บ้านเอง ช้องนางพยุงตัวลุกขึ้นแล้วเด






![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
