LOGIN“แกจะถามอะไรมากมายวะไอ้กิจ แค่รู้ว่ายัยนี่เป็นเมียที่ฉันไม่ต้องการก็พอแล้ว”
“ไม่ถามก็ได้วะ งั้นฉันขอไปดูคนไข้รายอื่นก่อนนะ ส่วนแกน่ะเฝ้าเมียแกไป” พูดจบก็เดินออกมาจากห้อง ส่ายหน้ากับความเย็นชาและใจดำของเพื่อนรัก ขนาดเมียตัวเองแท้ๆ ยังใจดำได้ขนาดนี้ แล้วนึกถึงสาเหตุสำคัญที่ทำให้รามันเป็นเช่นนี้
“ลินินเธอไม่น่าทำให้เพื่อนฉันกลายเป็นคนเย็นชาแบบนี้เลย เธอช่างเป็นคนใจดำเหลือเกิน กล้าทิ้งคนที่รักเธอสุดหัวใจไปได้ยังไง” เขาเอ่ยถึงหญิงสาวผู้ที่เคยเป็นคนรักของรามันอย่าง ลินิน ดำรงเวช
ลินิน ดำรงเวชคือ ดาวเด่นคณะบริหาร สาวไฮโซหน้าตาดี หนุ่มๆ ต่างหมายปอง รวมไปถึงรามัน ที่คอยตามจีบ ทั้งส่งดอกไม้ ทั้งแมสเสจไปหา และไม่นานก็สามารถควงแขนลินินมาเป็นแฟนจนได้ รามันทั้งรักทั้งบูชาเจ้าหล่อน ทุ่มเทให้ทุกอย่าง ขนาดกิจต้องคอยเตือนอยู่บ่อย ๆ กลัวว่าเพื่อนรักจะผิดหวัง เพราะได้ยินข่าวเสียๆ ของลินินมาไม่น้อยเช่นกัน
ความรักที่คิดว่ามันกำลังจะไปได้สวย กลับต้องพังทลาย เมื่ออยู่ดีๆ ลินินก็ทิ้งรามันไป แถมหนำซ้ำยังมาหลอกให้ช้ำใจอีกรอบ โดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้รามันปิดกั้นตัวเอง ไม่สนใจใคร ถึงแม้มันจะผ่านมาเกือบเจ็ดปีแล้ว รามันก็ยังคงทำตัวเช่นเดิม นั่นคือ เย็นชาและไร้หัวใจ
สองมือกำแน่นเมื่อนึกถึงตัวการอีกคน นั่นคือ ภูวดล อดีตเพื่อนของตน ซึ่งก็คือคนที่ลินินทิ้งเพื่อนรักของตนแล้วไปอยู่ด้วย แถมยังเป็นเจ้าของแผนการชั่วร้ายต่างๆ ที่เกิดขึ้น
“ชาตินี้ฉันขอให้อย่าได้พบแกอีกแล้วไอ้ภู ไอ้เลวเอ๊ย!” ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์ครั้งก่อน กิจก็ยิ่งหัวเสียและโกรธแค้น เพราะทั้งสองคือคนที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
ส่วนรามันตอนนี้กำลังจ้องมองใบหน้าของเมียตีทะเบียน ด้วยสายตาหลากหลายความรู้สึก ทั้งดีทั้งชังปนเปกันไปหมด แต่พอเหตุการณ์เลวร้ายแวบเข้ามาในสมอง ความคิดด้านชังก็มีมากกว่า พลันแสยะยิ้ม เมื่อคิดว่าผู้หญิงทุกคนนั้นทำได้เพื่อเงิน และเจ้าหล่อนก็เช่นกัน ไม่เช่นนั้นคงไม่ยอมแต่งงานกับเขา
เมื่อเห็นว่าอาการของช้องนางไม่ได้หนักอย่างที่คิด รามันก็จ้างนางพยาบาลมาดูแลแทน เพราะเขานั้นมีเอกสารที่ต้องสะสางอีกมาก ที่สำคัญวันพรุ่งนี้เขามีธุระที่ต้องจัดการ ซึ่งมันสำคัญกับเขามาก และกว่าที่รามันจะเคลียร์เอกสารเสร็จก็ปาไปสองทุ่ม
ต่อจากนั้นรามันก็มีงานรัดตัว ไหนจะต้องเตรียมส่งออเดอร์ล็อตใหม่ ไหนจะเรื่องที่ทำให้เขาเป็นทุกข์มาเกือบสามปี ทำให้ชายหนุ่มไม่ได้เหยียบย่างเข้าไปที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการของช้องนางเลย มีแต่กิจเท่านั้นที่คอยโทรมาแจ้งอาการ
และก็เป็นกิจอีกตามเคยที่โทรมาตามเพื่อนรักให้มารับเมียกลับบ้าน พร้อมต่อว่าในความใจดำของเพื่อน
“เออ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปรับเมียฉัน แกเลิกบ่นได้แล้วไอ้กิจ เมียก็เมียฉันแกจะบ่นอะไรมากมายวะ”
“จะไม่ให้บ่นได้ไงไอ้รามัน ทำไมแกไม่มาดูแลเธอบ้างวะ เมียมึงนะโว้ย ไม่ใช่เมียกูที่จะมาฝากกูดูแล” เขาอดเอ่ยต่อว่าไม่ได้
“เออ เลิกบ่นได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปรับเธอ”
และพอวันรุ่งขึ้น รามันก็ขับรถบึ่งไปที่โรงพยาบาล เพราะทนเสียงบ่นจากเพื่อนรักไม่ไหว กิจโทรมาจี้ให้มารับช้องนางตั้งแต่เช้า บ่นจนหูชาไปหมด พอมาถึงโรงพยาบาล รามันก็ทำสีหน้าเซ็งๆ เพราะกิจยังไม่เลิกต่อว่า
“แกเลิกพล่ามได้แล้วไอ้กิจ ฉันรำคาญ บ่นอย่างกับว่าเธอเป็นญาติแก”
“ฉันไม่เลิก ทำไมถึงใจร้ายใจดำอย่างนี้ เมียตัวเองนอนไม่สบายสามสี่วันไม่เคยมาเยี่ยม”
“เดี๋ยวยกถังน้ำนมขึ้นรถเลยนะคะ”ช้องนางหันไปบอกกับคนงาน นับตั้งแต่ฟาร์มถูกใส่ร้ายว่ามีสิ่งปนเปื้อน ลูกค้าก็พากันมายกเลิกการส่งน้ำนม แถมหลังจากมีการตรวจสอบของกรมคุ้มครองผู้บริโภคเรื่องความบริสุทธิ์ของน้ำนม และผลที่ออกมาคือ น้ำนมโคจากฟาร์มของเธอนั้นปราศจากสารปนเปื้อน หล่อนก็คิดว่าทุกอย่างมันน่าจะดีขึ้น แต่ทว่ามันกลับแย่ลง เมื่อมีฟาร์มคู่แข่งเกิดขึ้น แถมยังดึงลูกค้าไปแทบหมด แต่ก็ยังดีที่คู่ค้าเก่าแก่บางรายยังคงทำธุรกิจด้วยต่อไป รวมถึงรายของอเนกซึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาหา“ใกล้เสร็จหรือยังคุณนาง วันนี้ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ต้องขอออเดอร์เร็วหน่อย พอดีผมมีธุระ เลยต้องเร่งคุณนาง” อเนกเอ่ย หันไปมองถังน้ำนมบนรถเพื่อประเมินว่าใกล้ได้จำนวนตามออเดอร์ที่สั่งไว้หรือยัง“ใกล้แล้วค่ะคุณอเนก เหลืออีกสามถังแค่นั้นค่ะ แล้วไม่ต้องเกรงใจหนูหรอกนะคะ หนูยินดีค่ะ หนูต้องขอบคุณมากนะคะที่ยังคงทำธุรกิจกับเราต่อไป ไม่ทิ้งไปเหมือนรายอื่น” มือสวยพนมไหว้สำนึกถึงบุญคุณ“ไม่ต้องไหว้ผมหรอกครับคุณนาง ผมทำธุรกิจกับคุณรามันมานาน เชื่อมั่นใจตัวของเขาครับ แต่ผมอยากจะเตือนอะไรคุณนางเอาไว้สักหน่อย” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห
“ลิลลี่ครับ ผมอยากให้คุณรู้เอาไว้นะครับว่า ยังไงผมก็รักคุณ ถึงแม้ว่าคุณจะไม่รักผมแล้วก็ตาม”ลิลลี่เมินหน้าหนี ไม่ยอมมอง ก่อนจะหลับตาแน่นข่มความรู้สึกที่มันกำลังจะพยายามทรยศ มันกำลังเรียกร้องให้หล่อนหันไปมองเขา มันเรียกร้องให้เธอให้อภัยเขา“เจ็บแล้วไม่จำนะลิลลี่” สบถด่าทอตนเอง แล้วรีบวิ่งหนีหายไปยังชั้นสองกิจแสยะยิ้มสมเพชตัวเอง‘แกมันสมควรเจ็บแล้วกิจ แกมันโง่ แกมันชั่ว’ เขาเดินโซเซออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง สิ้นหวังฝ่ายทั้งสามที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ก็ถอนหายใจ ส่ายศีรษะออกมา เขาทั้งสามคนไม่เข้าใจเด็กสมัยนี้เลย ทำไมเวลาทะเลาะต้องใช้แต่อารมณ์ ทำไมไม่ใจเย็นแล้วหันหน้าพูดปรับความเข้าใจกันด้วยเหตุผล ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ“ผมต้องขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะครับ เอาเป็นว่าให้แกใจเย็นก่อน แล้วค่อยมาพูดคุยกันใหม่นะครับ” เขารู้ดีว่าลิลลี่นั้นเสียมารยาทไปมากแค่ไหน“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษแทนลูกชายผม ที่ทำอะไรโง่ๆ ลงไป”“ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าทั้งสองคนทะเลาะอะไรกัน แต่ที่ผมรู้คือ เรื่องนี้พวกเราทั้งสามคนไม่ใช่คนที่จะตัดสินอะไรได้ เรื่องนี้คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคน หากเขาสองคนเกิดมา
หนึ่งอาทิตย์แล้วสินะที่หัวใจดวงโตร้อนรุ่มเหมือนมีกองไฟมาสุม หนึ่งอาทิตย์ที่ลิลลี่ไม่ยอมออกมาพบ ไม่ยอมรับโทรศัพท์ ไม่ว่าจะพยายามกดโทรไปหาเท่าไร ก็ยินแต่เสียงฝากข้อความ และไม่ว่าจะไปดักรอเพื่อได้พบหน้า ความหวังก็เป็นศูนย์ เพราะลิลลี่ไม่ยอมออกจากคฤหาสน์แม้แต่ครั้งเดียวกระทั่งบุกเข้าไปในคฤหาสน์ กิจก็ยังคงไม่ได้พบ เพราะถูกพวกบอดี้การ์ดหน้าโหดลากตัวออกมา กิจใกล้จะเป็นบ้าเต็มทน กระทั่งวันนี้ชายหนุ่มก็ทนไม่ไหว ตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง กิจรีบสตาร์ตรถแล้วมุ่งหน้าตรงไปหาตัวช่วยสำคัญทันที อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถคันโตก็มาจอดหน้าคฤหาสน์ตระกูลเฉิน“สวัสดีครับเจ้าสัว นี่คุณพ่อของผมครับ ส่วนนี่คุณป้าของผม ผมพาคุณพ่อกับคุณป้ามาสู่ขอลิลลี่ครับ” กิจรีบร้องบอกเมื่อเห็นหน้าของธานินทร์ ตอนนี้ตนนั้นทำใจเย็นไม่ไหว เขาอยากจะเห็นหน้า อยากจะทำอะไรให้มันถูกต้องเสียทีฝ่ายธีรยุทธ์บิดาของกิจก็ยกมือไหว้ โรสก็เช่นกัน ทั้งสองบอกตรงๆ ว่าตกใจไม่น้อยที่อยู่ดีๆ กิจก็มาบอกว่าต้องการให้ไปสู่ขอผู้หญิงให้ จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร ในเมื่อกิจไม่เคยพาใครมาทำความรู้จัก ไม่เคยบอกเลยว่ากำลังคบหาใครอยู่ แต่อยู่ๆ ก็ร้อนรนเข้ามาแล้วบอกให
เมื่อจัดการเรื่องของนารีนาถแล้ว กิจกับช้องนางก็ตรงไปดูอาการของรามันทั้งคู่ต้องหยุดชะงักเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องของรามันแล้วพบว่าใครยืนอยู่ แถมยังส่งยิ้มเยือกเย็นมาให้“แกเข้ามาที่นี่ทำไมไอ้ภู” กิจรีบร้องถามเสียงเหี้ยม ใบหน้านั้นตึงเข้ม พลันรีบเดินเข้าไปประชิดตัวของเพื่อนรัก ก้มลงไปสำรวจว่าถูกคนไม่ได้รับเชิญนั้นทำร้ายหรือไม่ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าภูวดลตาเขม็งไม่พอใจ“ทำไมแกพูดแบบนั้นวะไอ้กิจ ฉันก็มาเยี่ยมเพื่อนรักของฉันนะสิ” ภูวดลตอบกลับ กระตุกยิ้มอย่างชั่วร้าย พลางเหล่มองช้องนางที่ยืนนิ่งตกใจ พลันส่งสายตาโลมเลียอย่างโจ่งแจ้ง“เจอกันอีกแล้วนะครับคนสวย”คนถูกทักยังคงตกใจไม่หาย ไม่คิดว่าจะเจอผู้ชายที่เคยลวนลามตนอีกครั้ง“แกช่างกล้าพูดนะไอ้ภู แกมันคนชั่ว ฉันกับไอ้รามันไม่เคยมีเพื่อนแบบแก แกออกไปซะก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. ให้มาลากแกออกไป” กิจพูดเสียงดุกร้าว เดินมาดึงตัวของช้องนางให้เข้ามาอยู่ใกล้ๆ สายตาที่ภูวดลมองมาที่ช้องนาง เขารู้เลยว่าอีกฝ่ายต้องคิดไม่ดี“ทำไมแกพูดแบบนี้วะเพื่อน แต่ฉันไม่ถือหรอกว่ะ” ภูวดลกระตุกยิ้ม ก่อนหันไปหาเป้าหมายใหม่ของตน“งั้นผมไปก่อนนะครับคนสวย หวังว่าเราจะได้เจอกั
และสุดท้ายมันก็จบลงที่เตียงกว้างด้วยความเจ็บปวดปนสุขใจของเธอ“เดี๋ยวผมอุ้มไปนะ ลิลลี่ยังเจ็บอยู่” ใบหน้าสลดลงมากกว่าเก่าเมื่อหญิงสาวไม่สนใจในคำพูด เอาแต่ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม หัวใจดวงโตปวดร้าว เสมือนกำลังถูกหินก้อนโตหล่นมาทับ เขาเดินเข้าไปช้อนตัวของคนที่ร่ำไห้แล้วเดินตรงไปยังรถคันโตฝ่ายลิลลี่ก็เอาแต่ปล่อยให้น้ำตาใสไหลลงมา เพราะหัวใจมันเจ็บเกินจะเยียวยา“ลิลลี่เลิกร้องเถอะครับ คุณกิจใจไม่ดีเลย”“…”“…”คำขอของกิจไร้ผล ทันทีที่รถจอดสนิท ลิลลี่ก็เปิดประตูรถแล้ววิ่งหนีหายเข้าไปในคฤหาสน์ กิจกำลังจะก้าวตามไปเพราะอยากจะเคลียร์ให้รู้เรื่อง แต่โทรศัพท์คู่ใจก็แผดเสียงดังมาซะก่อน เบอร์ปลายทางสายนี้เป็นเบอร์คนสำคัญ ทำให้ต้องรีบรับ“ว่าไงนะ หนูรีฟื้นแล้วเหรอ ได้ๆ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้” เสียงเข้มร้องถามอย่างดีใจ รีบสตาร์ตรถเพื่อตรงไปยังโรงพยาบาลเด็ก แต่ก่อนจะขับออกไปก็เงยหน้าขึ้นไปมองห้องของลิลลี่ เอ่ยสัญญาไว้ว่าหากเรื่องของเพื่อนรักจบลงเมื่อไร ตนจะรีบเคลียร์ปัญหาที่ค้างคาใจเกือบสิบปีทันทีและเมื่อมาถึงโรงพยาบาล กิจรีบตรงไปพบกวิน แพทย์เจ้าของไข้ของนารีนาถทันที เมื่อหย่อนก้นนั่งลง หมอหนุ่มก็เอ่
“กรี๊ด!! ปล่อยลิลลี่นะหมอกิจ ปล่อยนะ!!”“จะร้องโวยวายไปทำไมกัน ในเมื่อคุณอยากจะเป็นเมียผมอยู่แล้วนี่ ผมก็กำลังทำให้ในสิ่งที่คุณต้องการไง” เขาบอกเสียงเหี้ยม กระตุกยิ้มเหยียดหยาม ก่อนที่ใบหน้าคมจะก้มลงมาหาริมฝีปากบาง กระแทกกระทั้นจนปากเล็กแดงช้ำ ก่อนมือหนาจะกระชากกระดุมแถวยาวให้ขาดกระจุยออกมา“อย่าทำลิลลี่นะ ลิลลี่กลัวแล้วฮือๆๆ” เธอร้องบอกกิจอย่างเจ็บปวด แววตาสั่นระริกหวาดกลัว“กลัวไปทำไม ผมกำลังให้สิ่งที่คุณต้องการ” กิจกระตุกยิ้ม ก่อนจะกระชากบราเซียร์ตัวน้อยติดมากับมือ ฝ่ายลิลลี่ก็กรี๊ดลั่น“กรี๊ดดด! อย่าทำลิลลี่ ลิลลี่กลัวแล้ว”อาการบ้าคลั่งของกิจหายไปฉับพลันเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า สมองอันชาญฉลาดมึนงงกับสิ่งที่ปรากฏ เพราะสิ่งนี้มันคือสิ่งที่ตามหา กิจนิ่งงันเกือบห้านาที ตัดสินใจกระชากกระโปรงตัวสวยให้หลุดออกเพื่อยืนยันสิ่งที่ตนคิด แล้วต้องร้องถามราวละเมอ“ลิลลี่ นี่คุณคือ…” หัวใจเต้นถี่และแรง รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะหน้ามืดตาลาย โลกกำลังหยุดหมุน ใบหน้านั้นชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ รู้สึกพูดไม่ออก เพราะมันเหลือเชื่อ นี่เธอคือคนที่เขามาหาตลอดจริงๆ นะหรือ“อย่าทำลิลลี่ ลิลลี่กลัวแล้ว” หล
เมื่อรอแล้วรออีกก็ไม่มีวี่แววว่าช้องนางจะออกมา รามันจึงเดินปึงปังเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองหา เมื่อไม่พบก็ตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำพร้อมกับผลักประตูให้เปิดออกอย่างแรง ริมฝีปากหนากำลังจะอ้าออกเพื่อเอ่ยต่อว่า แต่ก็ต้องอ้าค้าง เพราะตอนนี้ร่างกายของช้องนางนั้นมีเพียงบราเซียร์สีสวยและซับในตัวจิ๋วเท่านั้นภาพตร
“ได้ยินฉันถามหรือเปล่า ช้องนาง” เขากดตะคอกถามซ้ำช้องนางพยักหน้าตอบและนั่งก้มหน้างุดแบบเดิม ก่อนจะส่ายหน้าออกมาอีกครั้ง เมื่อเขาถามคำถามเก่า ทำให้รามันยิ่งโมโห เพราะคิดว่าเจ้าหล่อนไม่สนใจในสิ่งที่ตนถาม ที่สำคัญเขาไม่ชอบคนที่ถามแล้วไม่ตอบ มือร้อนกระชากแขนเล็กแล้วออกแรงบีบจนช้องนางร้องลั่นเพราะความเจ
“นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นนะแม่เศษดิน เธอต้องเจอความร้ายกาจของฉันอีกเยอะ” เอ่ยเสียงเข้ม ผลักให้เจ้าสาวออกห่าง ก่อนจะร้องถามหาทะเบียนสมรส“หมั้นแล้ว ไหนล่ะทะเบียนสมรสมันจะได้เสร็จเร็วๆ”ราเชนลอบถอนหายใจนับสิบครั้ง รู้สึกสงสารลูกสะใภ้ ไม่รู้ว่าจะรับมือลูกชายของตนได้หรือไม่ งานนี้มีหวังลูกสะใภ้ต้องน้ำ
โรสตวัดใบหน้ากลับมาแล้วส่งค้อนวงโตให้สามีที่ชอบพูดเข้าข้างลูกชาย รวมทั้งพูดถึงว่าที่ลูกสะใภ้อย่างช้องนาง ช้องนาง ชินนุรัตน์คือหญิงสาวใบหน้าคมอายุยี่สิบห้าปี ลูกสาวคนโตของอนุวัต เพื่อนของโรสในสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผู้ซึ่งมาหยิบยืมเงินไปจุนเจือครอบครัวเนื่องจากบริษัทของครอบครัวล้มละลาย ทำให้ครอบครัว







