LOGINเสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนดังสนั่นตึกเรียน ม.6 นักเรียนห้อง ม.6/2 ต่างทยอยเก็บกระเป๋าด้วยความรีบร้อน บรรยากาศเต็มไปด้วยความจอแจของวันพฤหัสบดีที่การบ้านเริ่มกองพะเนิน
"ยัยขิม! เร็ว ๆ ดิ มัวเหม่ออะไรอยู่ยะ เดี๋ยวก็ไม่ทันจองโต๊ะในห้องสมุดหรอก" เสียงแหลมใสของส้มดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของขิม ขณะที่มะนาวเดินถือกระเป๋าเป้พ่วงด้วยแก้วชานมไข่มุกเดินตามมาสมทบติด ๆ ขิมสะดุ้งสุดตัว รีบคว้ากระเป๋าขึ้นสะพายไหล่ "เปล่าสักหน่อย แค่จัดสมุดช้าเอง... ว่าแต่ทำไมต้องรีบไปห้องสมุดด้วยล่ะ" "อ้าว ก็วันนี้แกมีนัดติววิชาคณิตศาสตร์กับกัปตันทีมบาสสุดฮอตไม่ใช่เหรอจ๊ะ เชฟขิม!" มะนาวหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม แซวเสียงสูงจนขิมต้องรีบเอามือไปปิดปากเพื่อนตัวแสบแทบไม่ทัน "เบา ๆ ดิ ยัยมะนาว! ใครนัดอะไรกัน ไม่มีซะหน่อย แค่... แค่บังเอิญเจอแล้วเขาชวนติวการบ้านต่างหาก" ขิมปฏิเสธเสียงสูง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา แก้มเนียนแดงเรื่อจนเพื่อนสาวทั้งสองคนหัวเราะคิกคักชอบใจ "แหม ปฏิเสธเสียงสูงเชียวนะยะ ลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีในกระเป๋าเสื้อนั่นก็คงไม่ได้มีใครให้มาสินะ วันก่อนก็เอาบราวนี่ไปให้เขา วันนี้เขาก็ชวนติวหนังสือ มันชักจะยังไง ๆ อยู่นะเนี่ย" ส้มยักคิ้วหลิ่วตาแซวต่ออย่างรู้ทัน ขิมรีบเอามือจับกระเป๋าเสื้อนักเรียนโดยอัตโนมัติ ที่ซึ่งลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีที่ไนท์ให้มาเมื่อวันก่อนถูกเก็บไว้อย่างดี เธอเผลอยิ้มออกมาบาง ๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "ไปกันได้แล้วน่า ปล่อยให้รอนานเดี๋ยวจะหาว่าเราเบี้ยว" ขิมรีบเดินนำลิ่วหนีสายตากรุ้มกริ่มของเพื่อนสนิททั้งสองคนทันที สองข้างทางเดินลงจากตึกเรียนเต็มไปด้วยนักเรียนที่เดินพูดคุยกันจอแจ พอเดินมาถึงหน้าห้องสมุดประจำโรงเรียนตามนัด ขิมกวาดสายตามองหาใครบางคนทันทีด้วยความประหม่า หัวใจเต้นตุบ ๆ ไม่เป็นจังหวะ "ทางนี้ ๆ เชฟขิม! รอนานป่ะเนี่ย พอดีอาจารย์ปล่อยช้าอ่ะ" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างห้องสมุด ขิมหันไปมองก็พบกับร่างสูงโปร่งของไนท์นั่งรออยู่ก่อนแล้ว สวมชุดนักเรียนเรียบร้อยกับรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์กำลังมองตรงมาที่เธอ ส้มกับมะนาวแอบสะกิดแขนกันยิก ๆ ส่งเสียงแซวเบา ๆ ในลำคอ ขิมหันไปค้อนใส่เพื่อนรักทั้งสองคนวงใหญ่ก่อนจะจำใจเดินเข้าไปหาไนท์ "ไม่นานเท่าไหร่ เพิ่งนั่งรอได้สักครึ่งวันเอง" ไนท์ยิ้มกวน ๆ ตอบกลับทันที ดวงตาระยิบระยับมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงแจ๋ลามไปถึงใบหู "เวอร์ตลอด... ไหนว่าจะชวนมาติวการบ้านไง เอาโจทย์ข้อไหนมาบ้างล่ะ" ขิมรีบเปลี่ยนเรื่องแก้เขิน หยิบสมุดเล่มหนาออกมาจากกระเป๋า "ใจร้อนจังนะ... นั่งก่อนสิ ยืนเมื่อyยู่ได้" ไนท์ตบที่นั่งว่างข้าง ๆ ตัวเบา ๆ เป็นเชิงชวน ขิมลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม เอ๊ย ข้าง ๆ เว้นระยะห่างพอสมควร วางกระเป๋าเป้ไว้บนตักอย่างเกر็ง ๆ "นี่... ขยับมาใกล้ ๆ หน่อยสิ สมุดมีเล่มเดียว จะได้ดูด้วยกันชัด ๆ" ไนท์พูดขึ้นทันที ขยับตัวเข้ามาใกล้ขิมจนหัวไหล่แทบจะชิดกัน ขิมสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวโครมคราม กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากตัวเขาทำให้เธอแทบไม่มีสมาธิมองตัวเลขในสมุด "อะ... แค่นี้ก็เห็นแล้วน่า ไนท์จะขยับมาทำไมเนี่ย" "ก็เผื่อมองไม่เห็นไง... ไหนดูซิ ข้อนี้ทำยังไงนะ คณิตเนี่ยปวดหัวชะมัด" ไนท์แกล้งทำเป็นถอนหายใจยาว ๆ ทั้งที่จริง ๆ แล้วผลการเรียนของเขาก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด "ไหนดูสิ... ข้อนี้มันต้องใช้สูตรนี้นะไนท์ ฟังอยู่หรือเปล่าเนี่ย" ขิมหันไปต่อว่าด้วยความหมั่นไส้ ลืมความเขินอายไปชั่วขณะเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้ามึนใส่โจทย์เลข "ตั้งใจฟังอยู่คร้าบ... ไหน ลองสอนให้เข้าใจหน่อยซิ อาจารย์คนเก่ง" ไนท์ยิ้มกวน ๆ มองหน้าขิมนิ่ง ๆ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตจนคนถูกมองต้องรีบเบนสายตาหนีไปมองตัวเลขในสมุดแทน แก้มเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็เริ่มก้มหน้าก้มตาติวหนังสือกันอย่างจริงจัง มีบทสนทนาเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับสูตรคำนวณและเรื่องตลกในห้องเรียนสลับกันไปเป็นระยะ บรรยากาศรอบตัวไม่ได้อึดอัดอย่างที่ขิมกังวลตอนแรก กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นหัวใจแปลก ๆ "นี่..." ไนท์วางปากกาลง ใช้มือเท้าคางแล้วเงยหน้าขึ้นมองขิม "หื๊อ? อะไรอีกเล่า โจทย์ยังเหลืออีกตั้งหลายข้อนะ" ขิมรีบก้มหน้ามองสมุด "เปล่า... จะถามว่าพรุ่งนี้ตอนเย็นว่างป่ะ" ไนท์ยิ้มกวน ๆ "เห็นว่าห้องแกต้องซ้อมกีฬาสีใช่มั้ย แล้วรายชื่อนักกีฬาขาดอยู่..." ขิมชะงักกึก วางปากกาลงทันที "อย่าบอกนะว่า..." "ใช่... ครูพละฝากมาบอกว่าให้ไปช่วยดูน้อง ๆ ซ้อมหน่อยดิ เห็นว่าขิมว่างไม่ใช่เหรอ" ไนท์ยลโฉมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "บ้าเหรอ! ฉันไม่ใช่สตาฟฟ์กีฬาสีสักหน่อย!" ขิมโวยวายเสียงหลง หน้าตาตื่นตระหนก "เอาน่า สนุกดีออก ถือว่าช่วยโรงเรียนไง" ไนท์หัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี "ถ้าช่วย เดี๋ยวเราเลี้ยงชานมไข่มุกแก้วใหญ่หนึ่งปีเต็ม ๆ เลยเอ้า!" "ใครจะไปเอาชานมแก้วเดียวแลกกับความเหนื่อยกันเล่า!" ขิมค้อนใส่ตาคว่ำ แต่ในใจกลับเต้นรัวกับรอยยิ้มสดใสของคนตรงหน้า "นะ... ช่วยหน่อย ขืนปฏิเสธครูโดนบ่นหูชาแน่ ๆ เดี๋ยววันซ้อมเราช่วยดูแลเอง ไม่ต้องกลัวเหนื่อยหรอก" ไนท์ใช้น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แววตาออดอ้อนนิด ๆ ทำเอาดาเมจพุ่งกระฉูดจนขิมแทบจะละลายคาโต๊ะ ขิมกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ด้วยความลังเล สมองประมวลผลความซวยที่จะเกิดขึ้นในวันจริง แต่พอสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่รอคอยคำตอบอย่างคาดหวัง เธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจำยอม "ก็ได้ ๆ... แค่วันเดียวนะ ถ้าฉันเหนื่อยขึ้นมา นายต้องรับผิดชอบด้วยการเลี้ยงไอติมนะ!" ขิมพูดย้ำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความเขิน "ฮ่า ๆ ๆ ดีมาก ตกลงตามนี้!" ไนท์หัวเราะชอบใจเสียงดังลั่น ดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจ หลังจากติวหนังสือเสร็จ ไนท์ก็อาสาเดินมาส่งขิมจนถึงหน้าบ้านพัก บรรยากาศยามเย็นอบอวลไปด้วยความเงียบสงบ ขิมยืนบอกลาเขาที่หน้าประตูรั้วบ้าน ใบหน้าร้านเรื่อด้วยความเขินอายตลอดทาง "ขอบคุณที่ช่วยติวเลขนะไนท์ กลับบ้านดี ๆ ล่ะ" ขิมบอกเสียงเบา "ครับผม พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะเชฟขิม อย่าลืมเตรียมตัวล่ะ" ไนท์ยิ้มกว้างโบกมือลา ก่อนจะเดินห่างออกไปจากซอยบ้านช้า ๆ ขิมยืนมองแผ่นหลังกว้างที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไปจนลับตา มือเล็กหยิบลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาถือไว้ แนบไว้ที่อกข้างซ้ายที่กำลังเต้นรัวโครมคราม...แสงแดดอ่อนยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องเรียนวิชาคณิตศาสตร์เพิ่มเติม กลิ่นอายของกระดาษสมุดจดและหมึกพิมพ์ผสมผสานกับเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อย ๆ สร้างบรรยากาศที่น่าชวนง่วงนอนเป็นที่สุด แต่สำหรับนักเรียนชั้น ม.6 ที่กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งจดตามกระดานไวท์บอร์ด บรรยากาศตอนนี้ไม่มีคำว่าชวนฝันเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความกดดันที่พุ่งสูงจนแทบจะควานหาออกซิเจนไม่เจอขิมก้มหน้าก้มตาจดสูตรแคลคูลัสลงในสมุดโน้ตอย่างเอาเป็นเอาตาย มือข้างหนึ่งจับปากกาแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตจ้องมองตัวเลขและสมองที่พยายามประมวลผลขั้นตอนการแก้โจทย์ปัญหาข้อที่สามสิบของวัน แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งตื้อตันราวกับมีกำแพงหินหนาทึบมาขวางกั้นไว้กลางสมอง"โอ๊ย... ทำไมโจทย์ข้อนี้มันยากโคตร ๆ อย่างนี้เนี่ย" ขิมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไหล่ลู่ลงด้วยความเหนื่อยอ่อนส้มที่นั่งโต๊ะติดกันหันมามองด้วยความเห็นอกเห็นใจ พร้อมกับยื่นกระดาษทดของตัวเองมาให้ดู "แกติดข้อไหนอยู่เหรอ ขิม? ข้อนี้ใช่ป่ะ ที่ให้หาอนุพันธ์ของฟังก์ชันตรีโกณมิติเนี่ย ฉันก็ติดเหมือนกัน นั่งงอยมาสิบนาทีแล้วเนี่ย สมองจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ อยู่แล้ว
แสงแดดยามบ่ายของวันอังคารสาดส่องผ่านกลุ่มเมฆบางเบา ทอดเงาทาบทับสนามหญ้าสีเขียวขจีภายในโรงเรียน บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะปกติทั่วไปสำหรับวันธรรมดา ๆ ของเด็กนักเรียนชั้น ม.6 ทั่วไป แต่สำหรับขิมและเพื่อน ๆ ในห้องแล้ว ช่วงเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะสัมผัสได้จากอากาศรอบตัวภายในห้องเรียน ม.6/2 เสียงพูดคุยจอแจก่อนคาบเรียนวิชาฟิสิกส์ดังระงม แต่ละคนต่างจับกลุ่มกันถกเครียดถึงข้อสอบเก่าและคะแนนเก็บที่ประกาศออกมาเมื่อช่วงเช้า บนโต๊ะของขิมเต็มไปด้วยกระดาษทดเลขและสมุดโน้ตสรุปสูตรสีสันสดใสที่ไนท์เพิ่งเอามาให้เมื่อวันก่อน"แก... ดูคะแนนวิชาเคมีของฉันสิ ตกลงมาตั้งสามคะแนน ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้รอบยื่นแฟ้มสะสมผลงานกับรอบสอบเข้ามหาวิทยาลัยแย่แน่เลยวะส้ม" ขิมโอดครวญเบา ๆ พลางฟุบหน้าลงกับท่อนแขนบนโต๊ะด้วยความเหนื่อยอ่อน ความเครียดจากการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยเริ่มกัดกินความมั่นใจของเธอทีละน้อยส้มที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ รีบเอื้อมมือมาตบไหล่เพื่อนรักเบา ๆ เพื่อปลอบใจ "เอาน่าแก อย่าเพิ่งตีโพยตีพายไป ช่วงนี้พวกเราเครียดกันทุก 10 นาทีอยู่แล้วไหมล่ะ ขนาดฉันนอนฝันยังฝันว่าฝนตกเป็นสูตรเคมีเลยเนี่ย.
แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบกับกระดาษทดเลขและสมุดจดเล่มหนาจนเกิดเงาทอดยยาว บนโต๊ะไม้ตัวยาวในห้องนอนของขิมตอนนี้เต็มไปด้วยชีทสรุปวิชาเคมี ฟิสิกส์ และภาษาอังกฤษที่วางกองสุมกันราวกับป้อมปราการขนาดย่อม นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาสามทุ่มตรง แต่ดูเหมือนว่าความง่วงจะยังไม่สามารถทำลายความตั้งใจของเด็กสาว ม.6 ที่กำลังนั่งขมวดคิ้วมุ่นอยู่หน้ากองหนังสือได้เลยขิมใช้มือข้างหนึ่งจับปากกาเน้นข้อความขีดเส้นใต้สูตรคำนวณเคมีที่ท่องจำซ้ำไปซ้ำมา ในขณะที่มืออีกข้างก็ยกแก้วโกโก้อุ่น ๆ ขึ้นจิบเพื่อเรียกความสดชื่น ท่ามกลางความเงียบสงบยามค่ำคืน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่ข้างกองหนังสือก็สั่นครืนเบา ๆPing!ขิมเหลือบสายตาไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาเปิดดู ปรากฏข้อความแชทจากชื่อที่คุ้นเคยNight: อ่านหนังสือถึงไหนแล้วคุณเชฟ? อย่าหักโหมจนหลับคาโต๊ะล่ะ เดี๋ยวตื่นมาหน้าจะติดหมึกพิมพ์นะฮะมุมปากของขิมยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าจากการจดจำเนื้อหามากมายมหาศาลมลายหายไปในพริบตา นิ้วเรียวรีบกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วKhim: รู้ทันตลอดนะ... กำลังจะเ
แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องสมุดโรงเรียน ทอดเงายาวไปตามโต๊ะไม้ยาวที่เต็มไปด้วยกองหนังสือเตรียมสอบ กองข้อสอบเก่า และสมุดโน้ตสรุปเนื้อหาเล่มหนา บรรยากาศภายในห้องสมุดเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกกระดาษแผ่วเบาและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ เป็นฉากหลังขิมนั่งเท้าคางอยู่หน้ากองหนังสือวิชาชีววิทยา ดวงตากลมโตเหม่อมองตัวอักษรภาษาอังกฤษและแผนผังระบบย่อยอาหารที่ละลานตาไปหมด สมองของเธอในตอนนี้รู้สึกตื้อตันอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไนท์จะขยับเข้ามาใกล้ชิดและหวานชื่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเพื่อน ๆ แซวกันไม่หยุด แต่เมื่อหันกลับมามองความจริงตรงหน้า—นั่นคือการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ความกดดันและอาการเครียดก็เริ่มกลับมากัดกินหัวใจทีละน้อย"ถอนหายใจรอบที่สิบแปดของวันแล้วนะเชฟขิม... เป็นอะไร ห่วงกินหรือว่าห่วงคะแนนสอบกันแน่เนี่ย?"เสียงทุ้มคุ้นหูกิดติดจะกวนประสาทดังขึ้นแผ่วเบาจากเก้าอี้ตัวข้าง ๆ ไนท์หย่อนตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งถือปากกาหมึกซึมหมุนเล่นไปมา ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของแฟนสาวด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยย
แสงแดดยามเช้าของวันใหม่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาภายในห้องนอนของขิม กลิ่นหอมจาง ๆ ของกาแฟสดและขนมปังปิ้งลอยอบอวลมาจากชั้นล่าง ขิมที่เพิ่งตื่นนอนเต็มตาขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน พลางยกมือขึ้นแตะพวงแก้มของตัวเองที่ยังคงมีร่องรอยความร้อนผ่าวหลงเหลืออยู่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานนี้คำสารภาพรักใต้ร่มเงาไม้ในสวนหย่อมหลังตึกกิจกรรม และคำว่า "แฟน" ที่เพิ่งเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจจนทำให้เธอยิ้มออกมาได้แม้ในยามที่เพิ่งลืมตาตื่น"ก๊อก ๆ ๆ ยัยขิม! ตื่นหรือยังลูก เดี๋ยวสายนะ วันนี้เปิดเทอมสัปดาห์ที่สองแล้วนะเว้ย อย่ามัวแต่นอนบิดขี้เกียจอยู่เลย!" เสียงเคาะประตูห้องพร้อมกับเสียงเรียกสดใสของแม่ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะความคิดหวานซึ้งขิมสะดุ้งเล็กน้อย รีบขานรับเสียงดังฟังชัด "ตื่นแล้วค่ะแม่! กำลังจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ!"หลังจากจัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักเรียนระเบียบเรียบร้อย ขิมก็เดินลงมาสมทบกับแม่ที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับคว้าขนมปังปิ้งทาแยมสตรอว์เบอร์รีเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ก่อนจะบอกลาแม่แล้วรีบก้าวเท้าออกจากบ้านเพื่อไปโรงเรียนตามเวลาปกติบรรยากาศยามเช้าภายในรั้วโรงเรียนมั
เสียงระฆังเตือนหมดเวลาคาบเรียนสุดท้ายของวันดังขึ้นกังวานไปทั่วบริเวณโรงเรียนมัธยมปลาย บรรยากาศภายในห้องเรียนที่เงียบสงบมาตลอดช่วงบ่ายพลันกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง เสียงเก็บสมุดหนังสือใส่กระเป๋าเป้ เสียงพูดคุยจอแจเกี่ยวกับการบ้านและแผนการหลังเลิกเรียนดังระงมไปทั่วทุกมุมห้องขิมถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความโล่งอก มือเรียวจัดสมุดบันทึกและหนังสือเรียนวิชาเคมีลงในกระเป๋าเป้ใบโปรดอย่างเป็นระเบียบ สมองที่เพิ่งผ่านการเรียนการสอนอันเข้มข้นมาตลอดทั้งวันรู้สึกโล่งโปร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกตื่นเต้นปนประหม่าบางอย่างก็เริ่มตีตื้นขึ้นมาในอกเมื่อนึกถึงคำพูดของใครบางคนเมื่อตอนกลางวัน"ตอนเย็นเลิกเรียน เจอกันที่เดิมนะ มีเรื่องจะคุยด้วย"ประโยคสั้น ๆ แต่ทรงพลังของไนท์ยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอวนไปวนมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่คาบเรียนบ่ายจนกระทั่งเสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นในตอนนี้ ขิมเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง พยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว "บ้าจริง... จะมีเรื่องอะไรสำคัญนักหนากันนะ หรือว่าจะแกล้งอำอะไรเราอีกรึเปล่า" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ"ยัยขิม! ยืนเหม่ออะไรอยู่หน้าโต







