ตอนที่ 2: บราวนี่สื่อรัก

เสียงกริ่งหมดเวลาพักเที่ยงดังขึ้น นักเรียนชั้น ม.6/2 ต่างทยอยเดินกลับเข้าห้องเรียนเพื่อเตรียมตัวเรียนคาบบ่าย ส้มกับมะนาวเดินคุยกันมาตลอดทางอย่างสนุกสนาน ผิดกับขิมที่ยังคงถือกล่องพลาสติกใสใบเล็กไว้ในมือแน่น

"ยัยขิม... แกถือกล่องอะไรมาวะ ตั้งแต่โรงอาหารละ เห็นเงียบ ๆ มาตลอดทางเลย" ส้มหันมามองด้วยความสงสัย

ขิมสะดุ้งเล็กน้อย รีบเอาสมุดหนังสือมาบังกล่องนั้นไว้ "เปล่า... ไม่มีอะไรซะหน่อย"

"ไม่มีอะไรที่ไหน กล่องใสแจ๋วเห็นบราวนี่ช็อกโกแลตอยู่ข้างในชัดเจนขนาดนั้น ยายขิม!" มะนาวชี้ไปที่กล่องพลาสติกพลางหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อ๋อ... หรือว่าตั้งใจทำมาให้ใครบางคนแถวนี้ยะ?"

"บ้าเหรอ! ฉันแค่อบมาลองสูตรใหม่เฉย ๆ ต่างหากเล่า กลัวกินคนเดียวแล้วอ้วนก็เลยแบ่งมาเผื่อเพื่อน ๆ กินต่างหาก" ขิมแก้ตัวเสียงสูง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา

"เหรอจ๊ะ? สูตรใหม่แล้วทำไมจัดซะสวยงาม ผูกโบสีชมพูฟรุ้งฟริ้งซะขนาดนั้น แถมไม่ได้แบ่งพวกฉันชิมตั้งแต่ตอนอยู่โรงอาหารอีกต่างหาก" ส้มแกล้งแซวเสียงสูง คว้ามือขิมมาดูใกล้ ๆ

"เอาน่า อย่าไปแกล้งมันมากเลย ดูดิ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกหมดแล้ว" มะนาวหัวเราะคิกคัก "ว่าแต่... ตั้งใจเอามาให้กัปตันทีมบาสคนนั้นล่ะสิ บอกมาซะดี ๆ"

ขิมหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม รีบดึงมือกลับ "พูดมากน่า! เข้าห้องเรียนได้แล้ว เดี๋ยวอาจารย์ประภาสก็มาเช็กชื่อหรอก"

ขิมรีบเดินจ้ำอ้าวหนีเพื่อนรักทั้งสองคนเข้าไปในห้องเรียนทันที ทิ้งให้ส้มกับมะนาวหัวเราะไล่หลังตามมาด้วยความสนุกสนาน

ตลอดคาบเรียนวิชาเคมีอันแสนน่าเบื่อ ขิมไม่มีสมาธิฟังอาจารย์บรรยายเรื่องปฏิกิริยาเคมีเลยแม้แต่น้อย ในหัวของเธอมีแต่แผนการว่าจะเอายังไงกับบราวนี่กล่องนี้ดี จะกล้าเอาไปให้ไนท์จริง ๆ หรือจะแอบวางไว้ใต้โต๊ะเขาดีนะ

"เอาวะ... เป็นไงเป็นกัน!" ขิมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ระหว่างที่เสียงออดบอกเวลาเลิกเรียนดังสนั่นตึก

นักเรียนในห้องต่างทยอยเก็บกระเป๋าเดินออกจากห้อง ส้มกับมะนาวหันมามองขิมเป็นเชิงรู้กัน

"พวกฉันลงไปรอข้างล่างนะ ยัยขิม... ขอให้โชคดีกับภารกิจส่งขนมจีบ เอ๊ย ส่งบราวนี่นะจ๊ะ!" มะนาวส่งยิ้มกวน ๆ ก่อนจะเดินควงแขนส้มออกจากห้องไป

ขิมสูดหายใจเข้าลึก ๆ เรียกความกล้า หยิบกล่องบราวนี่สีชมพูหวานแหววขึ้นมาถือไว้ในมือ หัวใจเต้นแรงตึกลัก ๆ ราวกับจะหลุดออกมาข้างอก เธอตัดสินใจเดินมุ่งหน้าไปยังสนามบาสเกตบอลหลังตึกเรียน ซึ่งเป็นจุดที่แก๊งนักบาสมักจะมารวมตัวกันหลังเลิกเรียนเสมอ

เดินมาถึงข้างสนามบาส ลมยามเย็นพัดโชยเบา ๆ เสียงรองเท้าผ้าใบบดกับพื้นสนามดังเอี๊ยดอ๊าด ขิมยืนหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ พยายามมองหาเป้าหมาย

และเธอก็เห็นเขา... ไนท์กำลังยืนเลี้ยงลูกบาสอยู่กลางสนาม เสื้อพละสีเข้มชุ่มไปด้วยเหงื่อจาง ๆ ท่อนแขนแข็งแรงขยับไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหว ดูเท่ระเบิดจนสาว ๆ ข้างสนามกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่

ขิมยืนใจเต้นรัว มือไม้สั่นไปหมด จะถอยหลังกลับก็ไม่ได้เพราะใจมันสั่งให้เดินหน้าต่อไป

"อ้าว... น้องขิม?"

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นใกล้ ๆ จนขิมสะดุ้งสุดตัว หันไปมองก็พบว่าเพื่อนในทีมบาสคนหนึ่งของไนท์เดินถือขวดน้ำผ่านมาเห็นเธอพอดี

"เอ่อ... สวัสดีค่ะ" ขิมทักทายเสียงตะกุกตะกัก

"มายืนทำอะไรตรงนี้เหรอ หรือมาเชียร์ใคร?" เพื่อนของไนท์ถามด้วยรอยยิ้มแซว ๆ

ไนท์ที่ได้ยินเสียงพูดคุย หันขวับมามองทางขิมทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองมาที่เธอแวบหนึ่ง ก่อนจะโยนลูกบาสให้เพื่อนแล้วเดินตรงดิ่งเข้ามาหาทันที

"มีอะไรเหรอขิม มายืนทำอะไรแถวนี้?" ไนท์เดินมาหยุดยืนตรงหน้า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย

ขิมกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบหยุดหายใจ เธอค่อย ๆ ยื่นกล่องบราวนี่ในมือออกไปข้างหน้าอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"คือ... อันนี้... เราทำบราวนี่มาลองสูตรใหม่... เห็นว่าซ้อมบาสเหนื่อย ๆ ก็เลย... เอามาฝาก" ขิมพูดรัวเร็ว ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบตา

ไนท์ก้มมองกล่องพลาสติกในมือขิม นิ่งไปชั่วขณะก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะระบายเต็มใบหน้า ดวงตาระยิบระยับด้วยความดีใจ

"เอามาให้เราเหรอ?" ไนท์ถามย้ำเสียงนุ่ม

ขิมพยักหน้ารับเบา ๆ หน้าแดงแจ๋ "อื้อ... ถ้าไม่อร่อยก็บอกได้นะ"

ไนท์ยื่นมือมารับกล่องบราวนี่ไปถือไว้ แววตาอ่อนโยนจนขิมต้องรีบเบนสายตาหนี "ขอบคุณนะ น่ากินจัง... อ้อ เกือบลืม"

ไนท์คว,าหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าเสื้อพละ แล้วหยิบลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีสีชมพูยื่นให้ขิมหนึ่งเม็ด

"อ่ะ... ให้ แลกกัน" ไนท์ยิ้มกวน ๆ

ขิมรับลูกอมมาถือไว้ด้วยความงุนงง ใบหน้าร้อนผ่าว "ให้เราทำไมเนี่ย?"

"ก็... ตอบแทนค่าบราวนี่ไง จะได้มีแรงเดินกลับบ้าน" ไนท์หัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี "ขอบคุณสำหรับบราวนี่นะขิม ไว้พรุ่งนี้เจอกัน"

ไนท์โบกมือลาแล้วหันหลังเดินกลับเข้าสนามบาสไป ทิ้งให้ขิมยืนถือลูกอมไว้แน่นในมือ ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นรัวด้วยความสุขล้นปรี่... ให้ตายเถอะ วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดในรอบปีเลยจริง ๆ!