ตอนที่ 4: เริ่มต้นซ้อมกีฬา

"ยัยขิม! เร็ว ๆ ดิ แกจะเดินช้าเป็นเต่าแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย เดี๋ยวก็ไปไม่ทันประชุมสตาฟฟ์กีฬาสีคาบแรกหรอก!"

เสียงแหลมใสของส้มดังขึ้นลั่นตึกเรียนชั้น ม.6 พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาดึงแขนเพื่อนสาวให้ก้าวเดินเร็วขึ้น

ขิมหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา รีบสาวเท้าตาม "รู้แล้ว ๆ ส้ม เดินอยู่เนี่ย... ว่าแต่จะรีบไปไหนนักหนา ฉันไม่ได้เป็นประธานสีสักหน่อย ทำไมต้องลากฉันมาด้วยเนี่ย"

"อ้าว ก็แกตกปากรับคำกับนายไนท์ไว้แล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ ว่าจะมาช่วยดูแลน้อง ๆ ซ้อมกีฬาสีอ่ะ ลืมแล้วหรือไง?" มะนาวที่เดินตามประกบอีกข้างพูดเสริมขึ้นมาทันทีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ขิมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ไม่ได้ลืมสักหน่อย แค่รู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ ว่ามันต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดแน่ ๆ เลย"

"เอาน่า ถือว่าไปช่วยงานโรงเรียนปีสุดท้าย แถมยังได้ใกล้ชิดกับกัปตันทีมบาสสุดฮอตด้วย คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!" ส้มหัวเราะคิกคักชอบใจ

ระหว่างที่พวกเธอกำลังเดินคุยกันมาถึงบริเวณสนามฟุตบอลโรงเรียน บรรยากาศรอบสนามเต็มไปด้วยความคึกคักของนักเรียน ม.ปลาย ทุกคนต่างแบ่งกลุ่มแยกย้ายกันซ้อมกีฬาและจัดเตรียมอุปกรณ์กีฬาสีประจำปี

"อ้าว เฮ้ย! ทางนี้ ๆ น้องขิม!"

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากอัฒจันทร์ฝั่งร่มเงา ขิมหันไปมองก็พบกับร่างสูงโปร่งของไนท์ในชุดพละสีประจำสี สวมหมวกแก๊ปกลับด้านดูเท่สะดุดตา กำลังโบกมือเรียกยิก ๆ

ขิมหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาในพริบตา รีบสะกิดเพื่อนสนิททั้งสองคน "นั่นไง... ตัวต้นเรื่องเรียกละ พวกแกเดินไปเป็นเพื่อนฉันเลยนะ ห้ามทิ้งฉันเด็ดขาด!"

"แหม ๆ กลัวโดนกินหรือไงจ๊ะ ไปเหอะ ยืนบิดอยู่ได้" มะนาวผลักหลังขิมเบา ๆ ให้เดินเข้าไปหาไนท์ที่ยืนรออยู่

เมื่อขิมเดินมาถึงอัฒจันทร์ ไนท์ก็ส่งยิ้มกว้างจนตาหยีเดินเข้ามาหาทันที "นึกว่าจะเบี้ยวซะแล้ว เห็นเดินช้าชะมัด"

"ใครจะไปเบี้ยวเล่า พูดแล้วต้องทำสิ!" ขิมเชิดหน้าเถียงกลับทันที กลบเกลื่อนอาการประหม่า

"ดีมากครับคนเก่ง... ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ช่วยแจกเสื้อซ้อมให้น้อง ๆ ฝั่งวิ่งรีเลย์หน่อยดิ พอดีคนไม่พอว่ะ" ไนท์ยื่นตะกร้าใส่เสื้อกล้ามสีประจำสีให้ขิม

ขิมรับตะกร้ามาถือไว้ "โอเค ๆ เดี๋ยวจัดการให้... ว่าแต่นายอย่ามัวแต่ยืนสั่งนะ มาช่วยกันเลย!"

"ครับ ๆ ลูกพี่!" ไนท์หัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะก้มลงหยิบเสื้อในตะกร้าช่วยขิมแจกให้น้อง ๆ ม.ต้น ที่ยืนเข้าแถวรออยู่

บรรยากาศการซ้อมกีฬาสีช่วงเย็นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความวุ่นวายของเด็ก ๆ ขิมคอยเดินตรวจเช็กความเรียบร้อยและจดชื่อน้อง ๆ ลงในสมุดบันทึกอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีสายตาคมกริบของไนท์คอยแอบมองตามอยู่เป็นระยะ ๆ

"เหนื่อยป่ะเนี่ย?" เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ ๆ ขิมสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองก็พบว่าไนท์เดินถือขวดน้ำเย็นจัดมายื่นให้เธอ

ขิมรับขวดน้ำมาถือไว้ เปิดฝอร์ดดื่มอึกใหญ่ "อื้อ... เหนื่อยเป็นบ้าเลย รู้งี้ไม่รับปากตั้งแต่แรกดีกว่า วิ่งวุ่นทั้งสนามเลยเนี่ย"

ไนท์หัวเราะชอบใจ ทรุดตัวลงนั่งพักบนม้าหินอ่อนข้าง ๆ ขิม "เอาน่า ถือว่ามาออกกำลังกายไง... เดี๋ยวเลิกซ้อมวันนี้ เราเลี้ยงไอติมหน้าโรงเรียนเป็นการไถ่โทษ ล้างตาความเหนื่อยให้เอาป่ะ?"

ขิมหันขวับไปมองทันที ดวงตากลมโตเป็นประกาย "จริงนะ ห้ามเบี้ยวด้วย!"

"ระดับไนท์ซะอย่าง ไม่เคยเบี้ยวอยู่แล้ว" ไนท์ยิ้มกวน ๆ "ว่าแต่... วันนี้ขอบคุณมากนะที่มาช่วย ไม่งั้นงานสีคงวุ่นวายกว่านี้แน่ ๆ"

ขิมหน้าแดงเรื่อขึ้นมาอีกรอบ รีบเบนสายตาหนีไปทางอื่น "อื้อ... ไม่เป็นไรหรอก ช่วยกัน ๆ"

ในจังหวะนั้นเอง เสียงเรียกชื่อไนท์ก็ดังขัดจังหวะขึ้นจากฝั่งสนามบาส "ไอ้ไนท์! มาช่วยกูยกของแป๊บดิ!"

ไนท์ถอนหายใจเบา ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "เอ้า เรียกใช้งานอีกละ... เดี๋ยวมานะ ขิมรอก่อน อย่าเพิ่งหนีกลับบ้านล่ะ"

"รู้แล้วน่า ไปเถอะ!" ขิมโบกมือไล่

ส้มกับมะนาวที่แอบยืนดูอยู่ไม่ไกลรีบเดินเข้ามาหาขิมทันทีพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "แหม ๆ มีเอาขวดน้ำมาเสิร์ฟ มีชวนกินไอติมหลังเลิกซ้อม มันชักจะยังไง ๆ อยู่นะยะ ยัยขิม!"

"บ้าเหรอ! เขาแค่ขอบคุณที่มาช่วยงานต่างหาก เลอะเทอะน่าพวกแกเนี่ย!" ขิมรีบปฏิเสธเสียงสูง หน้าแดงแจ๋กว่าเดิม

"ปฏิเสธเสียงสูงตลอด... ดูซิ แก้มแดงเป็นลูกมะเขือเทศหมดแล้ว" มะนาวหัวเราะคิกคัก

"พอเลย ๆ ไปช่วยน้องเก็บอุปกรณ์ต่อนู่นเลยไป!" ขิมรีบไล่เพื่อนรักทั้งสองคนให้เดินหนี ก่อนที่ตัวเองจะแอบอมยิ้มออกมาคนเดียวเมื่อนึกถึงคำพูดของไนท์

ไม่นานนัก การซ้อมกีฬาสีวันแรกก็เสร็จสิ้นลงท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้า นักเรียนทุกคนต่างพากันเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน

"รอนานป่ะเนี่ย?" เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง ขิมหันไปมองก็เห็นไนท์เดินถือถุงไอติมรสโปรดมาส่งยิ้มให้

ขิมรับถุงไอติมมาถือไว้ ดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจ "โอ้โห... รวดเร็วทันใจดีแท้ แบบนี้ค่อยน่าคบหน่อย"

"หื๊อ? น่าคบเลยเหรอ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?" ไนท์แกล้งทำเป็นหูทวนลม โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนขิมต้องรีบถอยหลังกรูด

"เปล่าสักหน่อย! ใครพูดอะไร ไม่มี๊!" ขิมปฏิเสธเสียงสูง หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู

ไนท์หัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานด้วยความอ่อนโยน "กลับบ้านกันเดี๋ยวเราเดินไปส่งที่ป้ายรถเมล์เอง มืดค่ำแล้วอันตราย"

ขิมพยักหน้ารับเบา ๆ "อื้อ... กลับกันเถอะ"