ตอนที่ 5: แผนของเพื่อนรัก

"ยัยขิม! หยุดเดินวนไปวนมาสักที แกเดินจนพื้นห้องจะทะลุอยู่แล้วเนี่ย!"

เสียงแหลมใสของส้มดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมไปดึงแขนขิมให้ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่มในห้องนอนของตัวเอง

ขิมถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "ก็ฉันเครียดนี่วินาทีนี้! แกก็รู้ว่าพรุ่งนี้มีแข่งบาสรอบชิงชนะเลิศกีฬาสี แล้วไนท์ลงแข่งด้วย... แถมอาจารย์ยังเรียกตรวจสมุดบัญชีสีอีก แกคิดดูสิว่าฉันจะรอดไหมเนี่ย!"

มะนาวที่กำลังนั่งกินขนมกรุบกรอบอยู่บนเตียงหัวเราะคิกคัก "โอ๊ย ยัยขิม แกจะเครียดอะไรนักหนาเรื่องสมุดบัญชี งานแกเรียบร้อยจะตายไป ส่วนเรื่องนายไนท์แข่งขันบาสรอบชิงฯ โน่น... เขาเก่งจะตาย ชนะชัวร์อยู่แล้ว ห่วงแต่ตัวเองเหอะ หน้าตาซีเรียสจนตีนกาจะขึ้นหน้าผากหมดแล้วเนี่ย"

"ใครจะไปไม่เครียดเล่า! วันนี้ตอนเดินผ่านสนามบาส ไนท์ยังหันมาส่งยิ้มกวน ๆ ให้ฉันเลยนะเว้ย เกือบหัวใจวายตายคาที่แล้วรู้ป่ะ" ขิมเอามือจับแก้มตัวเองที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา

ส้มหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "แหม... เขาส่งยิ้มให้แค่นี้ทำเป็นตื่นเต้น วันพรุ่งนี้ตอนแข่งบาสเสร็จ นายไนท์ต้องวิ่งมาหาแกคนแรกชัวร์ ๆ เตรียมตัวรับดาเมจไว้เลยนะยะ"

"บ้าเหรอ! จะวิ่งมาหาฉันทำไม เขาก็ต้องไปฉลองกับเพื่อนในทีมบาสดิ พูดจาเลอะเทอะน่าพวกแกเนี่ย" ขิมรีบปฏิเสธเสียงสูง กลบเกลื่อนอาการเขินอาย

"เลอะเทอะที่ไหน แกก็รู้ว่าช่วงนี้สองคนนี้ตัวติดกันยิ่งกว่าตังเม วัน ๆ เอาแต่ติวหนังสือ ช่วยงานกีฬาสีแถมยังมีลูกอมสตอเบอร์รีส่งต่อกันทุกวันอีก หวานจนมดขึ้นโรงเรียนหมดแล้วมั้ง" มะนาวแซวต่อไม่หยุด

ขิมหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาในพริบตา รีบคว้าหมอนอิงปาใส่เพื่อนตัวแสบทันที "ปากเสียจริงนะยัยมะนาว! กลับบ้านไปเลยไป ดึกแล้วเนี่ย!"

"อุ๊ย! เขินแล้วไล่ใหญ่เลยนะยะ" ส้มหัวเราะลั่นห้อง "เออ ๆ กลับก็กลับ ขืนอยู่ต่อแกคงเอาหมอนมาฟาดหัวพวกฉันแน่ ๆ... สรุปพรุ่งนี้เจอกันขอบสนามบาสนะ ห้ามเบี้ยว!"

"รู้แล้ว ๆ ไม่เบี้ยวหรอกน่า" ขิมพยักหน้ารับ เดินไปส่งเพื่อนรักทั้งสองคนหน้าประตูบ้าน

เมื่อบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ขิมเดินกลับเข้าห้องนอน ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนอนมองเพดาน สมองวนเวียนคิดถึงเรื่องราวตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ภาพรอยยิ้มของไนท์ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และสัมผัสตอนที่เขาชอบแกล้งดึงกระเป๋าเสื้อ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนขิมต้องเอาหมอนมาปิดหน้าตัวเองด้วยความเขิน

พรุ่งนี้แล้วสินะ... งานกีฬาสีวันสุดท้ายและการแข่งขันบาสนัดชิงชนะเลิศ... ฉันควรทำตัวยังไงดีนะ? ขิมพึมพำกับตัวเองในความมืด ก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าและตื่นเต้น

เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงเพลงเชียร์และเสียงกลองดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณโรงเรียน บรรยากาศงานกีฬาสีวันสุดท้ายเต็มไปด้วยความคึกคักและตื่นเต้น นักเรียนทุกคนต่างสวมเสื้อสีประจำของตัวเองส่งเสียงเชียร์ดังสนั่นลั่นสนาม

ขิมในชุดเสื้อพละสีประจำสีเดินวุ่นอยู่กับการตรวจเช็กความเรียบร้อยของเต็นท์กองอำนวยการและสมุดบัญชีตามที่อาจารย์มอบหมาย หน้าผากมีเหงื่อซึมจาง ๆ จากความเร่งรีบ

"น้องขิม! ทางนี้ด่วนเลย สมุดเช็คชื่อนักกีฬาอยู่ไหนวะ?" เสียงตะโกนเรียกดังลั่นมาจากสตาฟฟ์รุ่นพี่

"อยู่นี่ค่ะพี่ เดี๋ยวหนูรีบเอาไปให้!" ขิมรีบคว้าสมุดวิ่งปร๋อไปที่โต๊ะกองอำนวยการทันที

ระหว่างทางเดินผ่านสนามบาสเกตบอลกลางแจ้ง เสียงกรี๊ดสนั่นหวั่นไหวของเหล่านักเรียนหญิงดังลั่นตึก ขิมชะงักกึก หันไปมองตามเสียงเชียร์ทันที

สนามบาสกลางแจ้งเนืองแน่นไปด้วยผู้ชม รอบสนามล้อมรอบด้วยนักเรียนที่มายืนเบียดเสียดกันเชียร์ และบนสนามนั้น... ไนท์กัปตันทีมบาสกำลังเลี้ยงลูกหลบฝ่ายตรงข้ามอย่างคล่องแคล่ว ร่างสูงโปร่งเต็มไปด้วยเหงื่อที่สะท้อนกับแสงแดดยามเช้า ดูเท่และมีเสน่ห์จนละสายตาไม่ได้

ขิมยืนนิ่งค้าง เผลอมองตามการเคลื่อนไหวของเขาโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่ง...

ปั้ง! เสียงนกหวีดหมดเวลาการแข่งขันดังขึ้น พร้อมกับเสียงเฮลั่นสนามของสีประจำตัวไนท์ที่ทำแต้มนำเอาชนะไปได้อย่างเฉียดฉิว

"เยส! ชนะแล้วเว้ย!" เสียงเพื่อนร่วมทีมของไนท์ตะโกนลั่นสนาม ทุกคนวิ่งเข้าไปกอดคอแสดงความดีใจ

ไนท์หอบหายใจเล็กน้อย ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ แต่ทว่า... ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองไปรอบสนาม ดวงตากลมโตคมกริบก็หยุดชะงักลงเมื่อสบเข้ากับร่างของขิมที่ยืนถือสมุดค้างอยู่ข้างเสาไฟ

ขิมสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นไนท์มองตรงมาทางเธอ หัวใจเต้นแรงโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก

ไนท์ส่งยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ให้แวบหนึ่ง ก่อนจะฝ่าฝูงชนวิ่งตรงดิ่งมาหาขิมทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกของเพื่อน ๆ

"แฮก... แฮก... มายืนทำอะไรตรงนี้เนี่ย ขิม?" ไนท์เดินมาหยุดยืนตรงหน้า หอบหายใจเบา ๆ เหงื่อเม็ดโตไหลย้อยตามกรอบหน้า

ขิมหน้าแดงแจ๋ รีบยกสมุดขึ้นมาบังหน้า "ก็... เดินผ่านมาจะเอาสมุดไปให้พี่สตาฟฟ์ต่างหากเล่า... ว่าแต่... ชนะแล้วนี่ ดีใจด้วยนะ"

ไนท์หัวเราะร่วนในลำคอ ดวงตาระยิบระยับมองหน้าขิมนิ่ง ๆ "ขอบคุณครับ... ตอนแข่งเมื่อกี้ เห็นขิมยืนมองอยู่ด้วย เลยมีแรงฮึดทำแต้มใหญ่เลย"

"บ้าเหรอ! ใครมองนายกัน อย่ามามั่ว!" ขิมปฏิเสธเสียงสูง หน้าแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู

"เปล่ามั่วสักหน่อย ก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่ายืนเชียร์อยู่ตรงเนี้ย" ไนท์แกล้งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนขิมต้องถอยหลังกรูด "ไหน ๆ ทีมบาสก็ชนะแล้ว เลี้ยงไอติมฉลองหน่อยดิ ขิมว่างป่ะหลังเลิกงาน?"

ขิมกะพริบตาปริบ ๆ หัวใจเต้นรัวแรงกว่าเดิม "อืม... ก็ได้อยู่ งานสีใกล้จะเสร็จพอดี"

"เยส! งั้นตกลงตามนี้นะ ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด" ไนท์ยิ้มกว้างจนตาหยีด้วยความดีใจ

ในจังหวะนั้นเอง ส้มกับมะนาวก็โผล่พรวดมาจากด้านหลัง แกล้งส่งเสียงแซสดังลั่น "อุ๊ย! ชนะบาสแล้วมาชวนสาวไปกินไอติมฉลองสองต่อสองด้วยวะแก ดูสิหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกหมดแล้วยัยขิม!"

ขิมหันขวับไปค้อนใส่เพื่อนรักทันที "พวกแกนี่นะ! โผล่มาจากไหนเนี่ย!"

ไนท์หันไปมองส้มกับมะนาวแล้วหัวเราะชอบใจ "ขอบคุณที่ช่วยเชียร์นะครับพวกเธอ เดี๋ยววันหลังผมเลี้ยงไอติมยกล้อเลยเอ้า!"

"โอ้โห! กัปตันใจป๋าแบบนี้ ยกตำแหน่งหนุ่มฮอตประจำปีให้เลยค่า!" มะนาวแซวต่อไม่หยุดจนขิมต้องรีบดึงแขนเพื่อนตัวแสบให้เดินหนี

"ไปทำงานต่อได้แล้วมั้งพวกแกอ่ะ!" ขิมโวยวายแก้เขิน หันไปบอกลาไนท์ "งั้น... เดี๋ยวเจอกันตอนเย็นนะไนท์ ไปทำงานก่อนล่ะ"

"ครับผม ตั้งใจทำงานนะคนเก่ง!" ไนท์โบกมือลาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปหาเพื่อนร่วมทีม