ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นของจุดแตกหัก

“จะมีใครอยากเอาคุกกี้ไปให้พ่อไตรไหมน้า” มินตราแกล้งถามเหมือนถามลอย ๆ แต่เธอตั้งใจถามให้ลูกสาวได้ยิน เวลาบ่ายสองโมงจะเป็นเวลาที่ไตรรัตน์ สามีของเธอชอบกินจุบจิบย่ามบ่าย และตังเมเจ้าลูกสาวตัวน้อยมักจะขอเป็นคนถือจานคุกกี้ไปให้พ่อของเธอที่ห้องทำงานเสมอ

“ตังเมค่ะ” เด็กน้อยรีบวิ่งและยกสองแขนไปด้วยขณะวิ่งเข้ามาในห้องครัว วิ่งมาหยุดอยู่ข้าง ๆ คนเป็นแม่แล้วเงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มกว้าง

“ตังเมจะเอาไปให้พ่อไตรเองค่ะ” มินตรายกยิ้มอย่างเอ็นดู การเอาขนมไปให้พ่อกลายเป็นหน้าที่ของตังเมไปเสียแล้ว เธอไม่ได้ใช้ลูกแต่สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ตังเมชอบมาก

“จะให้ถือไปดีไหมน้า” ยังอยากแกล้งลูกต่อเพราะสิ่งที่มินตราจะได้รับจากตังเมคือ...

“นะคะแม่มิน ตังเมรักแม่มินเท่านี้เลยค่ะ” เด็กน้อยกางแขนออกให้กว้างที่สุดเท่าที่จะกว้างได้ เป็นการบอกรักแม่ของเธอและเพื่อให้แม่มินรู้ว่าตังเมรักแม่มากแค่ไหน

“เท่าฟ้า?”

“ใช่ค่ะ พ่อไตรด้วย” ตังเมรักแม่มินเท่าฟ้าและรักพ่อไตรเท่าฟ้าด้วย

“โอเคค่ะ” แค่นี้ก็พอแล้ว แค่ได้เห็นลูกโดดเด้งดีใจและส่งสายตาเป็นประกายที่เต็มไปด้วยรักมาให้ คนเป็นแม่อย่างเธอก็ใจเหลวเป๋วไปหมด ยอมส่งจานคุกกี้ให้ตังเมถือเอาไว้

“เดินระวังนะคะตังเม ไม่ต้องวิ่งนะลูก”

“ค่ะ” เสียงตอบรับฉะฉาน ก่อนจะถือจานคุกกี้เดินออกจากห้องครัวไปอย่างระมัดระวัง

“ชอบจังเลยนะการได้อยู่กับพ่อเนี่ย” มินตราพูดกับตัวเองพลางปล่อยเสียงหัวเราะเบา ๆ เมื่อคิดถึงความจริงที่ว่าตังเมติดพ่อมากกว่าติดเธอ ชอบทำอะไรก็ได้ที่จะได้อยู่ใกล้พ่อเพราะในทุกวันไตรรัตน์จะออกไปทำงานที่บริษัททำให้ช่วงเวลากลางวันตังเมจะอยู่กับแม่เป็นหลักและกว่าจะได้เจอหน้าพ่อก็ช่วงค่ำบางวันก็ดึก

ด้วยภาระหน้าที่ของคนเป็นเจ้าของบริษัทไตรรัตน์จึงให้ความสำคัญกับงานมากที่สุดทำให้ไม่มีเวลาเล่นกับลูก และเป็นโชคดีของไตรรัตน์ที่เธอและตังเมเข้าใจ พ่อทำงานหนักก็เพื่อเรา นั่นคือสิ่งที่มินตราบอกลูก แต่ว่า...สำหรับเธอ การที่ไตรรัตน์ทำงานหนักไม่ใช่เพื่อเธอหรือลูกแต่เพื่อตัวเขาเอง ผู้ชายคนนี้ไม่รักใครนอกจากธุรกิจของตัวเอง

“ระบบขัดข้องครั้งที่สอง!!” เสียงเอะอะดังจนเด็กน้อยที่กำลังถือจานคุกกี้มาให้พ่อของตัวเองได้ยิน สองเท้าเล็กหยุดชะงักเอียงคออย่างฉงนเพื่อใช้ความคิด

“พ่อไตรขา” ตังเมคิดแล้วแต่เธอก็แค่เด็กที่อายุพึ่งจะ 3 ขวบมาหมาด ๆ เท่านั้น ทำให้ตังเมไม่รู้ว่าในขณะนี้พ่ออยู่ในสภาวะอารมณ์แบบไหนหรือกำลังยุ่งอยู่หรือไม่ เธอรู้เพียงว่าเวลานี้เป็นเวลากินขนมของพ่อและเธอชอบมาก ๆ ที่จะเป็นคนเอาขนมเข้าไปให้พ่อไตร

“...” ไม่มีเสียงตอบรับกลับออกมาจากห้องทำงาน เด็กน้อยจึงใช้ปลายเท้าแตะไปที่บานประตูเพราะมือต้องใช้ถือจานเอาไว้อย่างระมัดระวัง กลัวว่าถ้าปล่อยมือออกแม้แต่ข้างเดียวอาจทำให้คุกกี้ที่ตั้งใจเอามาให้พ่อหกหมดได้ โชคดีที่ประตูห้องทำงานของพ่อไตรไม่ได้ล็อกและปิดไม่สนิททำให้เด็กน้อยที่มีแรงเพียงน้อยนิดดันประตูเปิดเข้าไปในห้องทำงานของพ่อได้โดยง่าย

“พ่อไตรขา ขนม” เดินยิ้มทั้งดวงตาถือจานคุกกี้เข้าไปที่โต๊ะทำงานของพ่อ แต่ดูเหมือนพ่อไตรของตังเมจะยังไม่รู้ว่าตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงนี้ เด็กน้อยยืนรอครู่หนึ่งเมื่อเห็นพ่อยังไม่หันมาหาจึงลองเรียกพ่ออีกครั้ง

“พ่อไตร ๆ”

ครั้งนี้ตังเมทำสำเร็จ ไตรรัตน์ยอมละจากหน้าจอคอมหันมามองแต่ก็เพียงวินาทีเดียวเท่านั้นเขาก็หันกลับมาสนใจการประชุมออนไลน์ของตัวเองต่อ วันนี้บริษัทรักษาความปลอดภัยของเขาเจอปัญหาใหญ่และเป็นปัญหาที่ไตรรัตน์รับไม่ได้จึงต้องเรียกประชุมด่วนแม้จะเป็นวันหยุดก็ตาม

“ผมต้องได้รู้สาเหตุที่แท้จริงภายในเย็นนี้”

“ไม่มีข้อแก้ตัวทั้งนั้น!” เสียงของไตรรัตน์ยังคงทุ้มแต่แฝงไปด้วยอารมณ์ไม่พอใจที่พร้อมปะทุออกมาเหมือนภูเขาไฟระเบิด

“เราทำหน้าที่วางระบบรักษาความปลอดภัยนะครับ แต่ปล่อยให้ระบบขัดข้องถึงสองครั้งภาย...”

“พ่อไตร ๆ พ่อไตรขา”

“ออกไปก่อนตังเม”

“คุกกี้ค่ะ”

“พ่อบอกให้ออกไปก่อนไง!”

กึก เสียงติดไปทางตวาดทำให้เด็กน้อยต้องชะงักกึก อ้าปากค้างทำตาโตเพราะตกใจเสียงเข้มดุของพ่อ ตังเมไม่เคยเห็นพ่อทำหน้าเครียดเท่านี้มาก่อนเลย

“พ่อไตรกินหนึ่งชิ้นนะคะ”

เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานพ่อมากขึ้น เขย่งปลายเท้าของตัวเองจนสามารถวางจานคุกกี้บนโต๊ะได้ หยิบคุกกี้ออกมาหนึ่งชิ้น มองคุกกี้ชิ้นนั้นแล้วยิ้มออกมาเมื่อคิดว่าอีกเดี๋ยวคุกกี้ชิ้นนี้จะเข้าไปอยู่ในปากของพ่อ คิดเสร็จก็เกาะขาของไตรรัตน์เพื่อที่จะปีนขึ้นไปนั่งบนตักของพ่อ

ตังเมไม่ได้จะเป็นเด็กดื้อกับพ่อเพียงแต่ต้องการให้พ่อได้กินคุกกี้ที่เธอเอามาให้เท่านั้นเอง ไม่มีครั้งไหนที่พ่อจะปฏิเสธและจะได้เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของพ่อตัวเองเสมอ มันเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่ลูกน้อยคนนี้ต้องการ ทว่า!

“ตังเม!!” เสียงตวาดดังลั่นพร้อม ๆ กับคุกกี้หนึ่งชิ้นร่วงตกลงบนพื้น

“พี่ไตร!” มินตราเดินเข้ามาเห็นภาพที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นไตรรัตน์ทำกับลูกแบบนี้ แค่ลูกต้องการจะป้อนคุกกี้ให้พ่อเขาถึงขั้นต้องใช้มือปัดจนคุกกี้ชิ้นนั้นหลุดออกจากมือของลูกเลยเหรอ โหดร้ายเกินทน

เด็กน้อยถูกอุ้มขึ้นจากตักที่เคยอบอุ่นของคนเป็นพ่อ ซุกหน้าเข้าหาอกของแม่เพื่อหลบสายตาน่ากลัว

“ฮือ ๆ ฮือ ๆ” เสียงร้องไห้ดังขึ้นตามระดับความตกใจเพราะตังเมไม่เคยถูกพ่อใช้เสียงดุเท่านี้มาก่อน

“โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรนะคะคนเก่งของแม่” ยกมือขึ้นมาลูบหลังเพื่อปลอบประโลมลูกน้อย ตังเมกลัวมาก มินตราสัมผัสได้ถึงอาการสั่นเทิ้มที่ไม่เคยเห็นลูกเป็นแบบนี้มาก่อน หยดน้ำตามากมายพรั่งพรูออกมาจนมินตราสัมผัสถึงความเปียกชื้นที่อก ลูกกลัวขนาดนี้เป็นเพราะใครกัน!

“ลูกแค่อยากเอาคุกกี้มาให้ ทำไมพี่ไตรต้องดุขนาดนี้ด้วยคะ”

ทั้งสีหน้า สายตา และน้ำเสียงของมินตราแสดงออกชัดเจนว่าเธอไม่พอใจอย่างมากกับสิ่งที่ไตรรัตน์ทำกับลูก มันมีวิธีดี ๆ อีกมากที่จะบอกให้ลูกรู้ว่าตนเองไม่สะดวกจะกินคุกกี้ตอนนี้ ตังเมไม่ใช่เด็กพูดไม่รู้เรื่องถึงแกจะอายุแค่ 3 ขวบแต่ถ้าพูดและอธิบายด้วยเหตุผลมินตราเชื่อว่ายังไงตังเมก็เข้าใจ เธอเลี้ยงมาเองกับมือทำไมจะไม่รู้ว่าลูกสาวเป็นเด็กแบบไหน

“วันนี้เลิกประชุมก่อนนะครับ แต่ผมต้องได้ข้อสรุปและวิธีแก้ไขภายในเย็นนี้!” ไตรรัตน์จำเป็นต้องหยุดการประชุมด่วนเมื่อเห็นว่าที่บ้านกำลังมีปัญหาและต่อให้อยากประชุมต่อเขาเองก็ไม่มีสมาธิที่จะคุยกับลูกน้องอีกแล้วเพราะคนที่บ้านไม่รู้กาลเทศะ ในเมื่อเห็นว่าเขาทำงานก็ควรจะบอกลูกสิหรือไม่ก็รีบพาลูกออกไปก่อน มีอะไรค่อยคุยหลังจากเขาประชุมเสร็จก็ได้

ปัง! เสียงทุบโต๊ะด้วยความโมโหดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอการประชุมออนไลน์ดับลง คนทำก็ทำเพื่อระบายโทสะในใจออกมาแต่เขาช่างไม่คิดบ้างเลยว่า การกระทำนั้นได้ทำลูกสาวตัวน้อยสะดุ้งตัวเพราะความตกใจแล้วยิ่งกดหน้าเข้าหาอกของคนเป็นแม่มากยิ่งขึ้น

“ทำไมมินไม่รู้จักสั่งสอนลูก รู้ไหมว่าพี่ประชุมเครียดอยู่” ลุกจากเก้าอี้แล้วหันมาพูดกับอีกคนด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวปล่อยความโกรธออกมาจนไม่สนอะไรทั้งนั้น

“มินไม่รู้ว่าวันนี้พี่ไตรจะมีประชุมที่บ้านนี่คะ ถ้าพี่ไตรบอกกับมินก่อนมินคงไม่ให้ตังเมเอาขนมมาให้พี่ไตรหรอกค่ะ” ถ้าเขาบอกเธอว่าจะทำงานมีเหรอที่เธอจะยอมปล่อยให้ลูกเข้าไปกวนเขาในห้องนี้

“อ๋อ เป็นความผิดของพี่สินะที่ไม่แจ้งให้มินทราบ”

“มินไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคะ”

เขากำลังโมโหมาก มินตราไม่เคยเห็นไตรรัตน์เครียดหน้าดำหน้าแดงเท่าวันนี้มาก่อน และสาเหตุที่ทำให้สามีของเธออารมณ์ร้อนอยู่ตอนนี้คงเป็นเรื่องประชุมที่ว่านั้นแน่ เธอเข้าใจที่เขาจะโกรธเรื่องงานของเขาแต่ก็ไม่เห็นด้วยที่เขาจะเอาอารมณ์โกรธมาเป็นข้ออ้างในการดุลูก

“มินแค่ไม่อยากให้พี่ไตรดุลูก ตังเมยังเด็กและแกก็ไม่รู้ว่าพ่อกำลังประชุมอยู่”

“ก็ถ้าลูกฟังความรู้เรื่องพี่ก็คงไม่ดุหรอก แต่นี่ไม่ยอมฟังพี่ ทั้งที่พี่ก็บอกให้ออกไปก่อน บอกไปสองสามรอบแล้วยังดื้ออยู่อีก พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ อย่าบอกใครว่าเป็นลูกของพี่ อายคนอื่นเขา!”

“ฮือ ๆ ฮึก” คำพูดที่แสนโหดร้ายนั้นได้หลุดออกมาจากปากของคนเป็นพ่อ พ่อไตรที่ลูกรักมากและเป็นโลกทั้งใบของตังเม ประโยคที่เจ็บปวดได้ทำให้เด็กน้อยปล่อยโฮออกมามากกว่าเดิมเพราะความเสียใจ

“โอ๋ ๆ ลูกแม่” มินตรามองคนใจร้ายตรงหน้าด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะพูดประโยคนี้ออกมาได้ คำพูดที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ คำพูดที่คนเป็นพ่อไม่ควรเอ่ยออกมา

“มินจะพาลูกไปไหนก็ไป พี่ต้องการอยู่คนเดียว” ปัญหาที่บริษัทก็มีมากพออยู่แล้วไตรรัตน์ไม่อยากปวดหัวเรื่องภายในครอบครัวเพิ่มขึ้นมาอีก วันนี้เขาต้องจัดการแก้ไขปัญหาของบริษัทให้จบส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

“ค่ะ ขอโทษนะคะที่เราเป็นตัวปัญหาของพี่ไตร”

พูดจบมินตราก็อุ้มลูกน้อยออกจากห้องทำงานแสนหวงของไตรรัตน์ทันที ในเมื่อเขาต้องการอยู่คนเดียว ในเมื่อความสำคัญของลูกมีน้อยกว่างานที่เขารัก เธอก็จะเดินออกไปและปล่อยให้เขาได้อยู่คนเดียวสมใจ...