อารัมภบท

ประมาณ 6-7 ปีที่แล้วก่อนเวลาปัจจุบัน

“ยอดขายประกันภัยของเราสูงขึ้นกว่าปีก่อนเป็นเท่าตัว ผมประทับใจมากครับคุณนิพา”

ไตรรัตน์ผู้บริหารหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชมเมื่อเห็นตัวเลขรายได้ของบริษัทเติบโตขึ้นอย่างน่าพอใจ

“ต้องยกความดีความชอบให้เด็กใหม่ของเราค่ะคุณไตร”

นิพา หัวหน้าฝ่ายขายและดูแลลูกค้าตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง เธอภูมิใจในเด็กปั้นคนนี้มากที่สุด จะว่าปั้นก็ไม่ได้สิ ต้องพูดว่าเด็กมันมีของ เก่งโดยไม่ต้องสอน ทั้งน่ารักนิสัยดีแล้วยังทำงานเก่ง แบบนี้โชคดีเห็นๆ

“เด็กใหม่?”

ไตรรัตน์เลิกคิ้วขึ้นถามอย่างสนใจ เขารู้ว่าต้นปีที่ผ่านมามีการรับพนักงานใหม่เข้ามาทำงานประมาณสองสามคน มีทั้งคนที่มีประสบการณ์และเด็กจบใหม่แล้วเด็กใหม่ที่นิพาหมายถึงคือคนไหนกัน

“น้องมินตราค่ะ” นิพาภูมิใจนำเสนอชื่อลูกน้องในทีมของตัวเองให้เจ้าของบริษัทได้รู้ ว่าคนที่สร้างผลงานได้สุดแสนประทับใจคือใคร

“มินตรา ใช่เด็กที่พึ่งเรียนจบหรือเปล่าครับ”

“ใช่ค่ะคุณไตร น้องมินทั้งสวยทั้งเก่ง ทั้งที่ไม่เคยมีประสบการณ์ทำงานมาก่อนเลยนะคะ แต่กลับทำงานได้คล่องแคล่ว เชียร์ขายก็เก่ง ขยันสุด ๆ นิพาให้น้องมินช่วยอะไรน้องก็ยินดีช่วย ไม่มีอิดออดเลยค่ะคุณไตร” จะว่าดันน้องใหม่ก็ได้เพราะนิพาตั้งใจทำแบบนั้นจริง ๆ ที่เธอพูดก็ไม่ได้มีอะไรเกินจริงเลยแม้แต่น้อยดูจากหลักฐานที่เป็นยอดขายของทีมเธอก็ได้ ‘มินตราของเจ้เก่งที่สุด’

“ได้ยินแบบนี้ผมก็สบายใจครับ”

ไตรรัตน์เป็นเจ้าของบริษัทย่อมยินดีที่ได้รู้ว่าบริษัทที่เขาทุ่มเทสร้างขึ้นมาได้มีพนักงานเก่ง ๆ มาร่วมงานแถมยังเป็นคนขยันอีก ใครมันจะไม่ดีใจบ้างละ บริษัทจะประสบความสำเร็จได้นั้นไม่ได้ขึ้นอยู่ที่เงินลงทุน แต่ขึ้นอยู่กับกลยุทธ์ทางการตลาดที่ดีและที่สำคัญกำลังคนที่ดีด้วยถ้ามีทั้งสองอย่างนี้ไตรรัตน์มั่นใจว่าบริษัทของเขาจะต้องประสบความสำเร็จและเติบโตขึ้นในทุก ๆ ปีแน่ ความฝันที่จะได้เป็นบริษัทประกันภัยชั้นนำอยู่ไม่ไกลเกินฝันแล้ว

“อุ๊ย! พูดถึงก็เดินมาทางนี้พอดีเลยค่ะคุณไตร”

“น้องมินจ๊ะ น้องมิน” นิพาไม่ปล่อยให้จังหวะที่ดีนี้หลุดมือไป เมื่อเธอเห็นมินตรากำลังเดินตรงมาทางนี้พอดีจึงรีบเรียกให้น้องเล็กในทีมเข้ามาหา จุดประสงค์ก็คืออยากให้ไตรรัตน์รู้จักมินตราไว้เพื่อผลดีต่อการโปรโมทพนักงานในปีถัดไป นิพาอยากดันน้องจะพูดแบบนั้นก็ได้

‘เป็นน้องคนนี้สินะ’ ไตรรัตน์พอจะรู้ว่ามินตราคือเด็กจบใหม่ที่เข้ามาทำงานในบริษัทของเขาได้ไม่นานเหมือนเธอพึ่งจะผ่านโปรไปเมื่อเดือนหรือสองเดือนที่แล้วนี่เอง และที่เขาคุ้น ๆ เพราะจำได้ว่าพนักงานที่เขามาใหม่มีมินตราคนเดียวที่เป็นผู้หญิง

นั่นคือสิ่งที่ไตรรัตน์จำได้แบบคร่าว ๆ และก็ยอมรับว่าเขาจำใบหน้าที่ชัดเจนของมินตราไม่ได้เพราะเคยเห็นแต่ในรูปติดเอกสารสมัครงาน วันที่รับมินตราเข้าทำงานเขาก็มอบหน้าที่นี้ให้นิพาเป็นคนจัดการทั้งหมด หากหัวหน้าทีมเลือกแล้วเขาก็เชื่อใจตามนั้น

“คะ พี่นิพา” หญิงสาวในเรือนร่างอรชรเดินอย่างนอบน้อมเข้ามาใกล้ทั้งสองคนมากขึ้น

“คนนี้ไงคะคุณไตร น้องมินที่นิพาพึ่งพูดถึง” นิพาจับแขนของมินตราไว้แล้วดึงให้เข้ามายืนใกล้กันมากขึ้น

“สวัสดีค่ะ คุณไตรรัตน์”

มินตรายกสองมือขึ้นมาพนมไหว้เจ้าของบริษัท อาการประหม่าออกชัดจนไตรรัตน์สังเกตได้ มันน่าแปลกนะที่คนทำงานกระฉับกระเฉงไม่เขินอายตอนขายงานให้ลูกค้าแต่กลับมาทำตัวเกร็งต่อหน้าเจ้านายตัวเอง

“นิพาเล่าให้ผมฟังว่า คุณเป็นคนทำยอดตัวตึงของทีม”

“มะ ไม่ใช่มินคนเดียวหรอกค่ะ ที่ทีมมียอดขายสูงขึ้นก็เป็นเพราะพี่ ๆ ทุกคนทำงานกันเป็นทีมเวิร์คและทุกคนเก่งมากเลยค่ะ” มินตรารีบตอบออกไปเพราะเธอไม่อยากให้คุณเจ้าของบริษัทเข้าใจว่าทั้งหมดที่ได้มาเป็นเพราะเธอคนเดียวและที่พูดก็เป็นความจริง

การที่เธอทำยอดให้ทีมได้สูงกว่าหลาย ๆ ปีที่ผ่านมาก็เพราะได้คำแนะนำจากรุ่นพี่ที่อยู่กันมาก่อน เธอยังเป็นเด็กใหม่ไฟยังแรงก็เลยต้องขยันมากกว่าพี่ ๆ เป็นสองเท่า อยากทำงานเก่งก็ต้องขวนขวายอยู่เสมอ

‘สวย เก่ง และถ่อมตัว’ ทั้งหมดที่คิดอยู่ในหัวของไตรรัตน์ในขณะที่ยืนคุยกับมินตรา เขาไม่ปฏิเสธว่ารู้สึกสนใจในตัวพนักงานคนนี้และอยากผลักดันให้เด็กที่กำลังมีไฟเติบโตในอาชีพที่ทำอยู่ สิ่งที่คิดคือความหวังดี

และความหวังดีนี้เองได้ก่อเกิดความสัมพันธ์ระหว่างไตรรัตน์และมินตราขึ้น จากพนักงานในบริษัทเลื่อนขั้นมาเป็นคนคุย ความน่ารักและมองโลกในแง่ดีของมินตราทำให้ไตรรัตน์อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ความคิดอย่างมีแบบแผนและการทำงานเก่งของมินตราคือความตื่นเต้นและหน้าค้นหาสำหรับไตรรัตน์

เขาให้สถานะคนคุยกับเธอแต่ไม่เคยเอ่ยปากบอกว่าเป็นแฟน ทั้งสองมีความสัมพันธ์ทางกายที่ลึกซึ้งแต่มินตราไม่เคยได้ยินคำว่ารักออกมาจากปากของเขา ที่ผ่านมาเธอคิดเสมอว่าเรามีหัวใจที่ตรงกันเพียงแค่นิสัยของไตรรัตน์เป็นคนไม่พูดหวานเลี่ยน ไม่ชอบทำอะไรที่โรแมนติกเขาเป็นคนตรง ๆ ชอบคือชอบไม่ชอบก็จะบอก

แต่แล้ววันที่เธอได้รู้ความจริงว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้รักเธอเหมือนที่เธอรักเขาก็คือวันที่มีสิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้นในท้องของเธอ วันที่มินตราพบว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์

“ในเมื่อพี่ทำมินท้อง นั่นก็แปลว่าเด็กในท้องของมินเป็นลูกของพี่เหมือนกัน พี่ก็จะรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับมิน” ไตรรัตน์พูดออกมาด้วยเสียงราบเรียบขณะมองใบรับรองแพทย์ที่มินตราตั้งใจนำมาเซอร์ไพรส์เขา

“พี่ไตรไม่ดีใจเลยเหรอคะ เรากำลังจะมีลูกด้วยกันนะคะ” ในวินาทีที่ส่งใบรับรองแพทย์ให้ผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ แต่เขากลับไม่มีสีหน้าของความดีใจหรือตกใจออกมาเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างยังคงนิ่งราวกับว่าเรื่องที่เธอบอกไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร มินตราคิดว่าเธออาจจะคาดหวังมากเกินไปที่จะได้เห็นใบหน้าตื่นเต้นดีใจจากเขาและก็คงใช่...เธอคาดหวังมากไปจริงๆ

“ไม่รู้สิ พี่ก็ไม่รู้ว่าพี่ควรจะดีใจหรือเปล่า” เสียงถอนหายใจดังตามมาหลังจากพูดประโยคนั้นจบ

“พี่ไม่พร้อมที่จะมีครอบครัวตอนนี้มิน” ไตรรัตน์ยอมรับออกมาตามตรง เขาไม่อยากพูดอะไรที่เป็นการขายฝันให้มินตรา เขารู้ว่าเธอกำลังดีใจที่จะมีลูกกับเขาแต่ภาพครอบครัวไม่เคยอยู่ในหัวของไตรรัตน์เลย

“ตะ แต่เราคบกันมาสักพักแล้วนะคะ”

“ก็ใช่ เราแค่คบ ๆ กันและพี่ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น เอาเถอะ มินไม่ต้องคิดมากนะ ยังไงพี่ก็จะรับผิดชอบโดยการแต่งงานกับมิน”

การแต่งงานที่เกิดจากความรับผิดชอบไร้ซึ่งความต้องการของหัวใจ ในตอนนั้นเธอรักเขาจนตามืดบอดแยกไม่ออกว่าเขาแต่งเพราะแค่ตัดปัญหา ไม่ได้แต่งเพราะรักเธอ กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินไป กว่าหัวใจจะกระจ่างเธอก็ต้องอดทนประคองคำว่าครอบครัวไว้เพื่อลูก