22

การตัดสินใจของวาดวลี ในการเป็นฝ่ายเดินออกไปจากชีวิตรักของหล่อนกับแทน นี่อาจจะเป็นเรื่องที่ควรทำที่สุด ถ้าหากหล่อนเป็นวาดวลี

“น้องเล็ก... พี่ไม่รู้จะพูดยังไงอีกแล้ว” วลีวาดพึมพำเสียงเบา

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละค่ะพี่ใหญ่ หนูแค่ไปทำงาน ไปอยู่ข้างนอกแค่นั้น ไม่ได้มีเรื่องเลวร้ายอะไรแม้แต่นิดเดียว พี่ทำใจให้สบาย หนูจะรอวันที่พี่คลอดหลาน”

“จ้ะ พี่จะทำตัวให้แข็งแรงที่สุด”

“ดีค่ะพี่ใหญ่”

สองพี่น้องเหมือนได้ปรับความเข้าใจกัน เรื่องที่เคยเกิดขึ้นถือเป็นบทเรียนสำคัญในชีวิต และมันไม่ควรจะเกิดขึ้นอีกแล้วไม่ว่าจะในชีวิตของใคร

ตอนที่วาดวลีหิ้วกระเป๋าเดินออกมาข้างนอก ก็พบกับร่างของแทนยืนมองอยู่ ท่าทางของชายหนุ่มเหมือนต้องการจะเข้ามาพูดคุย แต่วาดวลีไม่ได้สนใจเขา

หล่อนก้าวผ่าน

“น้องเล็ก ให้พี่ไปส่งไหม” เสียงของแทนเพิ่งดังตามหลัง

“ไม่ต้อง!” น้ำเสียงปฏิเสธห้วน ๆ ของวาดวลี

ระหว่างยืนรอรถ ร่างสูงของแทนเดินเข้ามาหา แต่ไม่กล้าเข้าใกล้มากนัก สายตาของเขามองหญิงสาวด้วยความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใย

แต่สายตาแบบนั้นควรจะไปใช้กับวลีวาดผู้เป็นภรรยามากกว่า ไม่ใช่กับหล่อนผู้เป็นน้องเมีย

“น้องเล็ก...”

“อย่ามายุ่งกับชีวิตของหนูอีก”

“ทำไม”

น้ำเสียงตัดพ้อของแทน

วาดวลีหันขวับ จ้องเขม็งเอาจริง “หนูจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”

“น้องเล็กมีคนอื่นแล้วใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ” หล่อนตอบทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด “หนูมีได้ไม่ใช่หรือคะ”

“ได้ แต่ว่าเรื่องของ....”

“อย่าพูดเรื่องนี้อีก”

“โอเค ไม่พูด แต่ขอไปส่งได้ไหม”

“ไม่ต้อง!”

วาดวลีกลับมาถึงห้องพักด้วยความรู้สึกที่สบายใจมากกว่าเดิม น้ำกับแฟนเข้ามาช่วยจัดห้องและชวนออกไปทานอาหารด้วยกัน แต่หล่อนปฏิเสธทันที เพราะหล่อนคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวระหว่างเพื่อนกับแฟนเกินความจำเป็น หล่อนไม่ต้องการเป็นมือที่สามของใคร

นับจากนี้เป็นต้นไป คงต้องตั้งใจทำงานเพียงอย่างเดียว หล่อนคงต้องหางานพิเศษทำเพิ่ม ไม่ใช่เรื่องยากนักหรอกสำหรับคนจะแสวงหา วาดวลีเริ่มเข้ากลุ่มหางานพิเศษ จนกระทั่งไปเจองานที่หล่อนถนัด นั่นคืองานที่เกี่ยวข้องกับหนังสือหนังหา หล่อนมีความสามารถในการอ่าน การจัดรูปเล่ม รวมทั้งการทำกราฟฟิคแบบสามารถใช้งานได้ระดับหนึ่ง แม้ว่าจะไม่ใช่ระดับมืออาชีพก็ตาม

ในที่สุด เพียงไม่กี่ชั่วโมงของการหางานพิเศษ หล่อนก็ได้งานชิ้นแรกมาทำ นั่นทำให้วาดวลีไม่ต้องมานั่ง ๆ นอน ๆ อยู่แต่ในห้อง หรือไม่จำเป็นต้องออกไปตระเวนข้างนอก

หล่อนเริ่มต้นทำงานด้วยโน้ตบุ๊คเครื่องเดียวที่มีอยู่ หล่อนยังมีเวลาทั้งวันสำหรับทำงานชิ้นนั้นให้เสร็จ แลกกับจำนวนเงินไม่มากนัก แต่ก็ถือว่าเป็นงานชิ้นแรกที่เกิดขึ้นในสถานการณ์ชีวิตที่ไม่ค่อยจะปกติของหล่อน

เสียงเคาะประตูดังขึ้นในช่วงบ่าย ปรากฏว่าเป็นน้ำกับแฟนของหล่อนนั่นเอง

“นี่ ทำไมไม่ออกไปข้างนอกบ้างล่ะยัยเล็ก” น้ำมองหน้าวาดวลีเหมือนต้องการจะค้นหาพิรุธอะไร แต่เวลานี้สีหน้าของวาดวลีเป็นปกติมาก แค่มีความมันวาวนิดหน่อย เพราะนั่งคร่ำเคร่งอยู่หน้าคอมมาหลายชั่วโมงแล้ว

“เดี๋ยวกะว่าทำงานเสร็จแล้วจะออกไป”

“งานเหรอ งานอะไรอ่ะ”

“งานพิเศษน่ะ”

“พวกทำหนังสืออะไรเงี้ยเหรอ เห็นเธอเคยเล่า”

“จ้า ก็งานพวกนั้นแหละ ดีกว่าอยู่เปล่า ๆ”

“โห นี่เอาจริงแฮะ”

“ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะน้ำ ฉันไม่เป็นไรง่าย ๆ หรอกน่า”

“เหรอ นึกว่ากำลังตรอมใจซะอีก”

“ไม่เลย สบายดี”

วาดวลียักไหล่ แววตาของหล่อนเป็นประกาย ตัวตนของหล่อนกลับคืนมาแล้ว ความจริงน้ำเองก็พอรู้นิสัยของวาดวลีเหมือนกัน แค่นึกไม่ถึงว่าชีวิตของวาดวลีจะมีเรื่องอันเหลือเชื่อเกี่ยวกับความสัมพันธ์เร้นลับในครอบครัว

แฟนของน้ำดูเงียบ ๆ แต่แววตาที่มองมายังหล่อน กลับดูมีความหมายอย่างประหลาด เมื่อเพื่อนก้าวออกจากห้องไปแล้ว มีข้อความเข้ามาในไลน์ของวาดวลี

หล่อนเปิดอ่าน ปรากฏว่าเป็นข้อความของเขาจริง ๆ เขาเรียกแทนตัวเองว่า ‘พี่คิม’

วาดวลีปั้นสีหน้าขึงตึง ไปได้ไลน์หล่อนมาจากไหนกัน พวกผู้ชายนี่ความพยายามเป็นเลิศจริง ๆ รู้อยู่แก่ใจว่ามีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วก็ยังคิดนอกใจ

การทักมาหาหล่อน มันจะตีความเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไง ถ้าไม่ใช่การนอกใจ

วาดวลีกลับมานั่งหน้าคอม อารมณ์เสียขึ้นมาทันที แต่ก็ต้องพยายามรวบรวมสติให้กลับคืนมา   หล่อนเสร็จงานชิ้นนั้นอีกทีก็บ่ายเข้าไปแล้ว

กดส่งงาน คนว่าจ้างใช้เวลาอ่านดูสักพักก็ส่งสลิปการโอนเงินเข้ามาในมือถือของหล่อน

ใบหน้าพริ้มเพราของวาดวลีมีรอยยิ้มผุดขึ้นมา เป็นรอยยิ้มที่สดใสที่สุด หล่อนออกจากห้อง เดินลงบันได หอพักแห่งนี้ค่อนข้างเงียบสงบ มีความเป็นส่วนตัวสูง คนเช่าพัก มีทั้งนักศึกษาและคนทำงาน ส่วนใหญ่น่าจะทำงานออฟฟิศ มีบริเวณสำหรับรถยนต์และรถมอเตอร์ไซค์เป็นกิจจะลักษณะ มีรปภ.รักษาความปลอดภัย

เจ้าของหอพัก เป็นหญิงอายุไม่มากนัก คนที่นี่เรียกว่าเจ๊ เจ๊ดูดุ แต่ก็ซ่อนความเมตตาเอาไว้อยู่ในท่าทางแบบนั้น คนแบบนี้มีความจริงใจ

วาดวลีรู้สึกถูกชะตากับเจ้าของหอพัก

เจ๊แนะนำร้านที่ควรไปซื้อทาน เพราะราคาไม่แพง วาดวลีแค่ออกไปทานข้าวแล้วก็กลับเข้าหอพัก หล่อนไม่ได้รู้สึกเหงาอะไรเลย

นี่เป็นอีกครั้งที่วาดวลีรู้สึกถึงความอิสระ

หล่อนโทรไปหาแม่อีกครั้ง เพื่อยืนยันว่าหล่อนอยู่หอพักสบายดี สามารถเดินทางไปทำงานได้อย่างง่ายดาย ไม่ต้องตาลีตาเหลือกตื่นแต่เช้ามืด

หลังวางสาย วาดวลีก็มีงานเข้ามาอีกชิ้น

มันคือวันโชคดีของหล่อนจริง ๆ

วาดวลีไม่สนใจเรื่องอื่นอีกแล้ว นั่งทำงานต่อจนกระทั่งค่ำ  คราวนี้เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกครั้ง หล่อนลุกไปเปิด

“พี่คิม!”

“พี่ซื้อขนมกับน้ำดื่มมาฝาก”

“โธ่ ไม่น่าวุ่นวายเลยค่ะ” หล่อนอยากจะพูดแรงกว่านี้ แต่ก็ยังยั้งเอาไว้ได้ก่อน

“ไม่มีอะไรวุ่นวายเลยครับ พี่เป็นห่วงจริง ๆ”

“หนูเพิ่งทานข้าวมา”

“จะลดหุ่นเหรอ”

“ไม่ได้เกี่ยวหรอกค่ะ หนูแค่เกรงใจ”

“โธ่ จะเกรงใจอะไรกัน พี่เห็นอยู่ตัวคนเดียว”

“น้ำไปไหนคะ” หล่อนถามถึงเพื่อน

“น้ำไม่อยู่”

“ไปไหน”

“ขับรถกลับต่างอำเภอไปแล้ว พรุ่งนี้โน่นแหละถึงจะกลับ”

“อ้าว ทำไมพี่คิมไม่ขับรถให้”

“พอดีพี่ไม่ค่อยสบายน่ะ ปวดท้อง น้ำเลยให้พี่พักอยู่ห้อง”

“เหรอคะ แล้วหายหรือยัง”

“หายแล้ว”

แววตาของคิมเป็นประกาย มันเป็นประกายที่ทำให้วาดวลีรู้สึกไม่สบายใจ หล่อนไม่ชอบแววตาแบบนี้ของพวกผู้ชาย เพราะมันมีความหมายประหลาด

ผู้หญิงมีสัญชาตญาณพิเศษที่สามารถรับรู้ได้อยู่แล้ว

“เอ้า รับไปซี่ พี่อุตส่าห์เดินไปซื้อมา”

“หนูเกรงใจจังค่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก ไม่ได้แอบใส่ยานอนหลับหรอกน่า ไม่ต้องระแวงไปหน่อยเลย” คิมพูดขึ้นราวกับเดาออกว่าหล่อนกำลังรู้สึกอย่างไร

“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

วาดวลีระบายลมออกจากปาก หลังคิมก้าวจากไปแล้ว หล่อนล็อกประตู ยกเครื่องดื่มและขนมของฝากของคิม อยากจะหย่อนลงถังขยะเสียด้วยซ้ำ แต่...

ท้องเจ้ากรรมกลับร้องจ๊อก ๆ ๆ