8

ร้อนวูบวาบ เพราะลิ้นซุกซนของแทนรุกเข้าหา

ร่างกายที่ควรจะมีปฏิกิริยาต่อต้าน กลับสิ้นเรี่ยวแรงเหมือนแพ้ทางชายหนุ่มอย่างสิ้นเชิง แทนยิ่งรุก ลิ้นของเขาระริก มีอำนาจเกี่ยวกระหวัดลิ้นของหล่อนให้เพลิดเพลิน ลมหายใจของทั้งคู่เวลานี้ดังรุนแรง

มือเรียวที่ควรจะผลักไสต่อต้านกลับกลายเป็นเลื่อนขึ้นไปโอบรอบต้นคอของเขา แสดงอาการยินยอม แสดงอาการตอบสนองต่อการรุกเร้าของแทน

ใบหน้าพริ้มเพราของวาดวลีร้อนผ่าว กลายเป็นสีแดงเข้มด้วยเลือดฝาดสาว หัวใจของหล่อนเต้นรัวระทึก ไม่ใช่ต่อต้านการกระทำของเขาอย่างแน่นอน

และไม่เพียงแค่จูบ มือหนาของชายหนุ่มตะปบเข้าหาเต้านมของหล่อน แล้วเคล้นจากภายนอก

นิ้วเขี่ยเข้าหาจนกระทั่งหัวนมของหล่อนแข็งชูชันดันเนื้อยกทรง

ใช่ว่าวาดวลีจะไม่มีสติ ทว่าหล่อนพ่ายแพ้ให้แก่อารมณ์เบื้องลึกเสียแล้ว เพราะฉะนั้น จึงได้ยินยอมให้เขาจูบ ให้เขาสัมผัสอวัยวะสงวนแต่โดยดี

ก่อนจะมากไปกว่านั้น วาดวลีเหมือนกับจะสามารถเรียกสติกลับคืนมาได้บ้าง ทว่า...มือของแทนปลดกระดุมเสื้อของหล่อนแบะออก แล้วยกทรงสีครีมของหล่อนก็อวดโฉม

อย่างรวดเร็ว...

แทนเลิกยกทรงที่ห่อหุ้มเต้าอวบอิ่มของหล่อนขึ้นกองเหนือเต้า

“ยะ...อย่า...”

หลุดปากเสียงแหบพร่า ใบหน้าแดงเข้มด้วยเลือดฝาดสาว เขินต่อสายตาอันหื่นกระหายของแทนอย่างที่สุด

ผู้ชายก็แบบนี้ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เพราะไม่ทันจะขาดคำปรามของวาดวลี ใบหน้าคมเข้มของแทนก็ซุกเข้าหาเต้าขาว ๆ ของวาดวลีทันที

“อย่า....”

ยิ่งหล่อนห้าม กลับกลายเป็นการยุ

เขาครอบดูดจุกนมของหล่อน ละเลงลิ้นเข้าหารัว ๆ

“พี่แทน!”

วาดวลีรู้สึกขัดใจตัวเองที่ไม่สามารถห้ามปรามเขาเอาไว้ได้ แถมตัวเองก็ยังรู้สึกหวาดหวั่น เพราะเม็ดปทุมที่กำลังถูกรุกเร้าเล้าโลมอย่างหนัก

ลิ้นฉ่ำ ๆ ละเลงรัว ๆ เข้าหาอย่างเร่าร้อนของเขา เกินกว่าที่จะทำให้หล่อนสามารถต่อต้านเขาเอาไว้ได้

ต่อให้ห้าม แต่ด้วยพื้นที่อันคับแคบแบบนี้ หล่อนไม่สามารถต้านเขาเอาไว้ได้จริง ๆ

ถูกดูดนมซ้ายทีขวาทีจนกระทั่งอาการแข็งขืนของร่างกายเปลี่ยนเป็นอ่อนระทวย เนินนูนสวาทถูกมือของแทนหงายประกบแล้วบดเข้าหาทันที เนื้อนุ่ม ๆ ไหวหวามร้อนระอุ เนื้อผ้ากระโปรง กับกางเกงในเนื้อบางเสียดสี นิ้วของแทนซุกซน กำลังจะรุกล้ำเข้าสู่กลางรอยแยกอันคับแคบ

อารมณ์ของวาดวลีกำลังกระเจิงสุด ๆ ไม่สามารถจะเรียกสติให้กลับคืนมาได้ง่าย ๆ นัก ลมหายใจของเขาดังรุนแรงกระชั้นถี่

ดูหล่อนสิ ไม่เพียงแค่ไม่พยายามห้ามปราม แต่กลายเป็นว่าพร้อมจะกระโจนไปกับรสชาติที่แทนกำลังเล้าโลม

“พอแล้ว...พอได้แล้ว”

หล่อนส่งเสียงแหบพร่าน่าสงสาร

แทนอยากจะบอกวาดวลีเหลือเกินว่า เวลานี้เขาเองพยายามหักห้ามใจที่จะไม่ให้ล่วงล้ำไปมากกว่านี้ แต่ก็ไม่สำเร็จ

เพราะ...มันเกินจะยั้งหัวใจเอาไว้ได้เสียแล้ว

วาดวลีผู้แสดงท่าทีเหมือนกับรังเกียจเขา ทว่าดูการตอบสนองของหล่อนสิ ร้อนแรงกว่าคนเป็นพี่สาวเสียอีก

จริงอยู่ ในใจของแทนยังคงมีวลีวาด และยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะจัดการแก้ปัญหาอย่างไรดีเพื่อให้ผ่านช่วงเวลาอันตึงเครียดนี้ไปได้

“พอเถอะค่ะ ไม่เอาแล้ว”

วาดวลีสามารถเรียกสติของตัวเองที่กำลังกระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมาได้สำเร็จ หล่อนผลักหน้าอกของแทนออกห่าง แก้มแดงเข้ม ทั้งร่างกายเวลานี้ร้อนระอุ ทั้ง ๆ  ที่แอร์ของรถค่อนข้างเย็นเฉียบ

แทนถอนหายใจ มองดูวาดวลีที่ติดกระดุมเสื้อกลับเข้าที่ อารมณ์หื่นความเป็นชายยังพร้อมจะบุกโหม ทว่า...ช้าก่อนเถอะ เขาบอกตัวเอง

ยังมีเวลาอีกมาก

เขาเร่งเครื่องต่อ จนกระทั่งเลี้ยวเข้าไปส่งวาดวลีที่หน้าตึก

หล่อนทำท่าจะเปิดประตูลงไป แต่เขาคว้าข้อมือเรียวของหล่อนเอาไว้ได้ทัน

“เดี๋ยวเย็นนี้พี่มารับ”

“ไม่ค่ะ”

วาดวลีปฏิเสธเสียงเข้ม

“ทำไมอ่ะ”

หญิงสาวขึงริมฝีปาก “ทำไมไม่ไปรับแฟนพี่ล่ะ พี่ใหญ่ไง พี่ใหญ่กำลังท้องลูกของพี่นะ ปล่อยให้นั่งรถเมล์กลับบ้านเองเหรอคะ”

หล่อนไม่สนใจว่าเขาจะตอบว่าอย่างไร สลัดหลุดออกมาจากรถได้ก็รู้สึกโล่งใจมากกว่าอย่างอื่น

พยายามไม่คิดอะไรให้วุ่นวาย แต่เมื่อเจอทักจากเพื่อนร่วมงาน ก็อดหน้าแดงไม่ได้ เสียงส่วนใหญ่ดูจะชื่นชมที่ได้เห็นชายหนุ่มรูปหล่อเข้ามาในชีวิตของของหล่อน

เพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน วาดวลีจึงไม่รีบปฏิเสธว่า ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เป็นอะไรกับหล่อนเลย เขาเป็นว่าที่พี่เขย หรืออีกนัยหนึ่งคือคนที่กำลังจะมีสถานะเป็นพ่อคนคนหนึ่งเท่านั้น!

วาดวลีกลับมาถึงบ้านค่อนข้างค่ำมากกว่าวันก่อน พบว่าวลีวาดผู้เป็นพี่สาวกำลังง่วนอยู่ในครัว

“น้องเล็ก” คนเป็นพี่สาวหันมามอง ยิ้มอ่อนโยน แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้วาดวลีรู้สึกร้อนวูบ จนแทบจะไม่กล้าสบตากับพี่สาวด้วยซ้ำ “เป็นไรไป เหนื่อยเหรอ”

“ค่ะ” วาดวลีตอบ “รถติดมาก”

นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกลางวัน จูบอันเร่าร้อนของแทนที่ประทับนาบแนบกับริมฝีปากของหล่อน ไม่เพียงเท่านั้น เต้านมทั้งคู่ก็ถูกเขาดูดเม้ม เพียงแค่ระลึกถึงก็ร้อนวูบวาบ แน่ละว่าหล่อนรู้สึกผิดมากมายที่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ว่าที่พี่เขยอย่างแทนรุกเข้าหาแบบนั้น

“พี่ใหญ่ขา”

เข้าไปโอบกอดพี่สาว ท่าทางออดอ้อน ไม่เคยเกิดขึ้นบ่อยครั้งนัก จนวลีวาดขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมาอ้อนพี่แบบนี้”

“ไม่มีอะไรค่ะ”

“แน่ะ หัดโกหกพี่นะเนี่ยเรา”

“เปล่าค่ะ แค่...หนูรักพี่ใหญ่จังค่ะ”

ยิ่งฟัง วลีวาดยิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติที่คนเป็นน้องสาวมีต่อตัวเอง

“อีกหน่อยพี่ใหญ่แต่งงาน บางที...หนูอาจจะย้ายออกไปจากบ้าน”

“อ้าว...”

“จริง ๆ นะคะ หนูแค่อยากอยู่คนเดียว”

“นี่ มีแฟนใช่ไหมล่ะ”

วลีวาดเข้าใจความรู้สึกของน้องสาวทันที เพราะตอนที่เริ่มคบหากับแทน หล่อนก็อยากจะมีความเป็นส่วนตัว แม้ว่าจะสนิทสนมกับน้องสาวสักเพียงใดก็ตาม

“เปล่าค่ะเปล่า พี่ก็รู้นี่ว่าหนูไม่มี”

“ว่าได้เหรอ” วลีวาดล้อเลียน “เราเองก็น่ารักไม่เบา แค่ยังไม่เปิดใจให้กับผู้ชายคนไหนเท่านั้นแหละ”

วาดวลียิ้มแห้ง ๆ  ยิ่งรู้สึกผิดหนักเข้าไปอีก

วาดวลีไม่ได้พูดเล่นเรื่องที่จะย้ายออกไปอยู่ตามลำพัง หล่อนเริ่มมองหาหอพักเอาไว้ ตั้งใจว่าให้อยู่ใกล้กับที่ทำงานมากที่สุด จะได้เป็นข้ออ้างได้ว่าหล่อนไม่อยากเผชิญกับรถติดหรืออะไรก็ว่าไป

ท้องของวลีวาดเริ่มโตขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่แทนยังไม่เข้ามาตกลงเสียที ท่าทางของวลีวาดดูเหมือนจะร้อนใจอยู่เหมือนกัน แต่ด้วยนิสัยของหล่อนไม่ค่อยกล้าไฟต์อะไรกับใครมากนัก ทำให้วาดวลีนั่นเองที่ต้องเดือดร้อนแทนพี่สาว

“หนูจะไปคุยเองค่ะ”

วาดวลีอาสา

“คุยเรื่องอะไร”

“โธ่พี่ ขนาดนี้แล้วพี่ยังจะใจเย็นอยู่อีก พี่ต้องได้แต่งงานค่ะ”

วาดวลีกล่าวขึงขัง

คราวนี้วลีวาดเงียบลง สีหน้าก็ออกอาการไม่สู้ดีเช่นกัน “พี่เริ่มจะทำใจมากกว่า”

“อะไรนะคะ”

วาดวลีอุทานเสียงสูง ราวกับว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตของหล่อนเอง ไม่ใช่เรื่องของพี่สาว

แทนจะต้องได้แต่งงานกับพี่สาว

และมันจะต้องเป็นอย่างนั้น ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้เลย

“พี่จะทำใจไม่ได้นะคะ พี่กำลังจะมีอีกหนึ่งชีวิตขึ้นมาฟ้องว่า...”

“น้องเล็ก!” น้ำเสียงของวลีวาดเนือย ๆ เหมือนกับท้อแท้สิ้นหวัง “พี่เหนื่อยที่จะเรียกร้องอะไรจากเขา พี่คุยเรื่องนี้กับแม่แล้ว”

“แม่ว่าไง”

“แม่ไม่พูด พี่รู้ว่าแม่เสียใจ”

“หนูไม่ยอมค่ะ”

วาดวลีร้อนใจราวกับว่าเรื่องนี้หล่อนเป็นผู้เดือดร้อนเสียเอง หล่อนจะต้องจัดการให้ได้ภายในเร็ววัน เพราะฉะนั้น หล่อนจึงออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้น

หล่อนรู้อยู่แล้วว่าคอนโดที่แทนพักอยู่นั้นคือที่ไหน

ตึงงงง!

วาดวลีเคาะประตูโครมคราม ไม่ได้สนใจสักนิดว่ามันไม่ใช่เวลาตื่นของแทน ชายหนุ่มยังแฮงค์อยู่เลย และวันนี้เขาไม่ได้เข้าออฟฟิศแต่เช้า มีงานช่วงบ่ายออกไปพบลูกค้านอกสถานที่เท่านั้น

“มาแต่เช้าจัง”

เขายังงัวเงีย ท่อนบนยังเปลือยเปล่า มีเพียงแค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวห่อหุ้ม ด้วยความที่วาดวลีมาด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว หล่อนจึงไม่ทันได้สังเกตอะไร หล่อนต้องการเพียงแค่...คำตอบที่แน่ชัดจากแทนเท่านั้น

“พี่แทน!” หญิงสาวเสียงสูง ยิ่งได้มาเห็นสภาพของเขาเหมือนไม่ได้เตรียมตัวพร้อมที่จะออกไปทำงานทำการใด ๆ ทั้งสิ้น หล่อนก็ยิ่งรู้สึกฉุนเฉียวเกรี้ยวกราด “ท่าทางพี่เหลวไหลมากนะคะ”

“พี่แฮงค์นิดหน่อย”

“นิดหน่อยเหรอคะ บ้าไปแล้ว พี่ทำตัวเหมือนกับว่าไม่มีภาระอะไรรออยู่”