10.พ่อเลี้ยง

ร่างบางหยัดกายลุกขึ้นยืนจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเขม็ง มือเล็กกำเข้าหากันแน่นเหมือนพร้อมที่จะส่งมันพุ่งเข้าไปปะทะใบหน้าที่หล่อคมของคนร่างสูงได้ทุกเมื่อ

“ไม่ให้หนูกลับบ้านแล้วจะให้อยู่ทำไม!?”

“อยู่ให้ฉันนอนกอด”

“มันจะเยอะเกินไปแล้วนะ!!” ได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกไม่พอคงอยากได้ส้นเท้าเพิ่มอีก เธอคิดว่าการที่เธอมึนเธอทำตัวบ้าบอแบบนี้มันจะทำให้เขารำคาญจนไล่เธอกลับบ้าน แต่เปล่าจ้า มึนมามึนกลับ บ้ามาบ้ากลับ โอเค๊!

“เยอะเกินไป งั้นเหรอ?”

“ก็ใช่ไง!!”

“แต่ในฐานะที่เธอเป็นคู่หมั้นของฉันก็ควรจะทำมันไม่ใช่เหรอ?”

“คู่หมั้นปลอมๆ สักหน่อย อีกอย่างคู่หมั้นก็ไม่จำเป็นต้องกอดกันด้วยยังไม่ถึงขั้นแต่งงานนี่”

“เหอะ! ฉันจะไปอาบน้ำรบกวนเธอเตรียมชุดนอนไว้ให้ฉันด้วย เสร็จจากฉันเธอก็อาบเป็นคนต่อไปนะ”

“ทำไมหนูจะต้องอาบน้ำด้วย”

“ถ้าไม่อยากอาบก็ไม่เป็นไร ว่าแต่สนใจไปอาบน้ำให้ฉันมั้ย?”

“ไม่!!!!”

“ไม่ พูดเบาๆ ฉันก็เข้าใจ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกก่อนที่ขายาวจะเดินเข้าไปยังห้องแต่งตัวที่เชื่อมติดกับห้องนอนแล้วหยิบผ้าขนหนูพาดไหล่ไว้ “ไม่อยากอาบน้ำกับฉันจริงๆ เหรอ?” มิวายที่จะหันมาถามคนตัวเล็กที่ยังคงยืนกอดอกตัวเองทำหน้ามุ่ยอยู่แบบนั้น เธอจึงแยกเขี้ยวให้แล้วเดินสวนเขาเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อเตรียมชุดนอนไว้ให้เขา

“งั้นฉันไปอาบน้ำนะ อย่าคิดหนีล่ะ” บอกทิ้งท้ายก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ส่วนผักกาดมีหรือจะยอมอยู่ให้โง่หลังจากเตรียมชุดนอนไว้ให้ราเชนทร์เสร็จเธอก็เดินออกจากห้องเขารีบวิ่งลงไปยังชั้นล่างด้วยความรวดเร็ว

แกร่ก! กึ่กๆๆ! ทว่าประตูบ้านที่ก่อนหน้านี้ยังเปิดไว้กลับถูกปิดและล็อค ล็อคจากด้านนอก!

ผักกาดจึงวิ่งไปทางหลังบ้านเพื่อจะเปิดประตูแต่มันก็ล็อคด้วยเหมือนกัน เธอจึงเดินมาเขย่าประตูหน้าบ้านอีกครั้ง กึ่กๆๆๆ!!

“มีใครอยู่ด้านนอกมั้ย เปิดประตูให้หน่อย!!!”

“ประตูสองบานนั้นราคาเกือบห้าหมื่นนะ ถ้าชดใช้ไหวก็เขย่าต่อไป” สุ้มเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทำให้ผักกาดหันไปมองก็เห็นว่าราเชนทร์ยืนมองเธอจากชั้นบนและเขาก็นุ่งเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว บนตัวนั้นยังคงมีน้ำเกาะตามตัวของเขาที่มีรอยสักเป็นรูปมังกรอยู่ด้านขวาทั้งแถบ และถ้าสังเกตไม่ผิดรอยสักนั้นมียาวลงไปถึงเท้าเลยแต่ก็มีเพียงแค่ซีกขวานะเพราะซีกซ้ายนั้นยังเป็นผิวที่ขาวและว่างเปล่าไม่มีรอยสัก

“พ่อเลี้ยง!!!”

“ถึงฉันจะอายุสามสิบแต่หูฉันยังดีได้ยินชัดไม่จำเป็นต้องตะโกน”

“หนูเกลียดคุณ!”

“งั้นเหรอ ถ้างั้นช่วยทำอะไรก็ได้ให้ฉันกินหน่อย ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยวันนี้” เขาไม่สนใจเจ้าผักกาดเพียงแต่เดินลงไ นั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟา กึ่กๆๆ!! ส่วนเจ้าผักกาดก็ยังเขย่าประตูบ้านอยู่แบบนั้น จนเธอเหนื่อยจึงเดินกระทืบเท้ามายืนกอดอกตรงหน้าของเขา

“ฉันบอกว่าช่วยไปทำอะไรให้ฉันกินหน่อย ฉันหิว!” พูดย้ำอีกครั้งเมื่อหญิงสาวตัวเล็กยังคงยืนกอดอกตัวเองไม่ยอมขยับไปไหน

“กินหนูแทนมั้ยล่ะ ฮึ่ย!”

“กิน ขยับมาให้ฉันกินสิหรือจะให้ฉันเดินไปกินเธอเองล่ะ”

“หนูขอโทษ ขอโทษที่ยั่วยวนพ่อเลี้ยง…หนูจะไปทำอะไรให้กินเดี๋ยวนี้แหละ” เธอยอมรับก็ได้ว่าตัวเองไม่มีทางเอาชนะคนอย่างเขาได้ ยอมรับว่าเอาชนะไม่ได้แต่ไม่ได้แปลว่ายอมแพ้นะ สักวันจะเอาคืนเขาให้ดู คอยดูเถอะ! ร่างเล็กเดินกระแทกเท้าตัวเองเดินตรงดิ่งเข้าไปในครัวแล้วเปิดตู้เย็นว่าพอมีอะไรที่สามารถเอามาทำกินได้บ้างมั้ยแต่มันก็มีแต่ผักเต็มตู้กับไข่สองฟองไม่มีเนื้อสัตว์เลยสักชนิด!

“ไม่มี ไม่มีอะไร…พ่อเลี้ยงกินมาม่าได้มั้ย!?”

“กินมาม่าก่อนนอนจะทำให้ตัวบวมเธอไม่รู้เหรอ!?”

“กินอะไรก่อนนอนมันก็ทำให้ตัวบวมทั้งนั้นแหละ!”

“แต่ยกเว้นเธอนะที่กินก่อนนอนแล้วตัวจะไม่บวม” ผักกาดรีบหันกลับไปมองต้นเสียงทันทีจึงเห็นว่าราเชนทร์ยืนกอดอกมองเธออยู่หน้าทางเข้าครัว สีหน้าของเขานั้นยี้ยวนกวนประสาทสิ้นดีแถมยังมีหน้ามายักคิ้วลิ่วตาใส่เธออีก!

ปึ้ง! ผักกาดจึงวางชามในมือที่ตั้งใจจะไปตักข้าวเพื่อไปผัดใส่ไข่ให้เขานั้นลงบนโต๊ะแล้วเดินออกไปนั่งกอดอกบนโซฟาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดกับเขาเต็มที

“เข้าใจความรู้สึกของคนที่โดนกวนหรือยังล่ะ”

“ไม่ต้องมายุ่งกับหนู!”

“ไปทอดไข่ดาวให้ฉันหน่อย”

“ไปทำเอง!”

“ถ้าฉันหิวจนหน้ามืดตาลายแล้วไปกินเธอแทน อย่าโทษฉันนะ” เอะอะก็จะกินเธอ จะกินเธอ! เธอมันน่าอร่อยนักหรือไงก็แค่ผักกาดเองนะ! หญิงสาวครุ่นคิดในใจแล้วยังนั่งกอดอกอยู่แบบนั้น จนราเชนทร์เดินมาหย่อนก้นนั่งลงข้างเธอ เธอจึงต้องขยับหนีเขาเล็กน้อยเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

“ฉันอยากกินเธอนานแล้วนะ”

“หนูเป็นผักไม่อร่อยหรอก!”

“เธอก็รู้ว่าฉันชอบกินผัก”

“ผักกาดมันไม่อร่อย!”

“แต่เธออร่อย”

“จะกินหนูให้ได้เลยใช่มั้ย!!?” ผักกาดลุกขึ้นยืนแล้วชี้นิ้วใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรแน่ถึงตั้งแต่กลับมาจากงานเลี้ยงก็เอาแต่พูดว่าจะกินเธออย่างเดียว เธอเป็นคนนะไม่ใช่ผักจริงๆ ที่อยากจะกินก็มากินได้ตามใจชอบน่ะ!

“ใช่”

“ผู้หญิงคนอื่นก็มีทำไมไม่ไปกินเข้าล่ะ?”

“เธอเคยเห็นฉันพาผู้หญิงเข้าบ้านมั้ย?”

“ไม่เคย” ใช่! เธอไม่เคยเห็นเขาพาผู้หญิงเข้าบ้านเลยสักครั้ง แต่ก็ไม่ได้คิดว่าเขาไม่มีเรื่องผู้หญิงนะ อาจจะมีแต่ออกไปหากินเสียมากกว่าเพราะคนระดับพ่อเลี้ยงที่มีหน้าตาหล่อเหลาอย่างเขาน่ะเหรอจะไม่มีเรื่องผู้หญิงมันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

“ฉันเคยมีอะไรกับผู้หญิงแค่สามคน!”

“อย่ามาโกหกเลย!”

“คนแรกแฟน คนที่สองกับสามซื้อกินแค่นั้น”

“ไม่ได้อยากรู้สักหน่อย!”

“แต่ฉันอยากบอกเพราะว่าเธอกำลังจะเป็นคนที่สี่” ราเชนทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแววตาแน่วแน่บ่งบอกว่าคำพูดที่เขาพูดมานั้นเธอไม่สามารถที่จะปฏิเสธมันได้ และผักกาดเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาที่จริงจังของราเชนทร์มันเลยทำให้เธอถึงกับลอบกลืนน้ำลายตัวเอง

“ใครจะอยากเป็น!”

“เธอจะได้เป็นอย่างแน่นอน!!”

“พ่อเลี้ยงคะ เดี๋ยวหนูไปทอดไข่ดาวให้พ่อเลี้ยงทานข้าวนะคะ…แล้วเดี๋ยวหนูจะไปอาบน้ำแล้วเรามา ‘นอนกอดกันเฉยๆ’ นะคะ” เรียวปากบางขยับบอกเขาด้วยรอยยิ้มแสนจะจืดชืดไม่ลืมที่จะเน้นย้ำคำว่านอนกอดกันเฉยๆ ด้วย เพราะหาทางออกไม่ได้เธอจึงต้องหาทางเลือกที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง ชายหนุ่มที่ได้ยินแบบนั้นจึงแค่นหัวเราะออกมาแล้วพยักหน้ารับ

“ถ้าเชื่อฟังตั้งแต่ครั้งแรกก็จบไปแล้ว”

“รอแปปหนึ่งนะคะ” ผักกาดฉีกยิ้มหวานให้เขาอีกครั้งแล้วจึงลุกขึ้นเดินไปทอดไข่ดาวให้เขาทานกับข้าว ส่วนตัวเธอก็เดินขึ้นไปอาบน้ำชำระร่างกายอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มาหยิบเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นของเขามาใส่พร้อมกับทาแป้งตามตัวเล็กน้อยและล้มตัวลงไปนอนบนที่นอนอย่างไม่คิดที่จะสนใจกับราเชนทร์ที่ยังคงนั่งทานข้าวอยู่ด้านล่าง