LOGINกาลเวลาผ่านไปดุจสายน้ำที่ไหลรินไม่เคยหวนกลับ... นับตั้งแต่วันที่ทองเอกลืมตาดูโลก ภายใต้ร่มเงาของบ้านสวนศิริเวชเจริญ... วันนี้ก็เวียนมาถึงวันที่เขามีอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ชายหนุ่มกำลังจะก้าวเข้าสู่วัยย่างยี่สิบเอ็ดปีเต็ม เป็นช่วงเวลาที่ชายหนุ่มไทยถือว่าพร้อมแล้วที่จะก้าวสู่พิธีอุปสมบท เพื่อสนองคุณบ
เขายิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นแววตาที่ลุกโชนของคนกลุ่มนี้ที่ทุกคนจะเป็นกำลังหลักในอนาคต ก่อนจะกล่าวประโยคสุดท้าย...“พิสูจน์ให้ทุกคนเห็น... ว่าพวกเธอไม่ใช่เด็กใหม่อีกต่อไปแล้ว”“ครับ/ค่ะ” เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงจากพวกเขาที่กำลังจะมีประสบการณ์อย่างเต็มตัวกับหน้าที่ในความรับผิดชอบอันสำคัญหนึ
เรื่องราวความสำเร็จของศิริเวชเจริญการช่างและการออกแบบไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยขวัญรดาและปฐพีเพียงสองคน... แต่มันยังถูกถักทอขึ้นจากหยาดเหงื่อ น้ำตาและเสียงหัวเราะของเหล่าน้องใหม่ไฟแรงที่ร่วมเดินทางกันมาตั้งแต่ต้น...ย้อนกลับไปในช่วงที่ขวัญรดากับกลุ่มเพื่อนขึ้นปีสองภายห้องสตูดิโอของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในย
หลังจากที่ทั้งสองตกลงคบหากันอย่างเป็นทางการ โลกของดวงเชฟขนมหวานผู้ถ่อมตนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าชีวิตนี้จะได้มีความรักที่งดงามและอบอุ่นเช่นนี้โดยเฉพาะเมื่อครอบครัวทั้งสองฝ่ายต่างก็ยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขาอย่างเปิดใจ บ้านที่เคยคิดว่าอาจเป็นที่กดดัน กลับกลายเป็นที่พักใจที่อบอ
โดยที่ขวัญรดายังคงนั่งเคียงข้างกับปฐพี... ที่บนตักของชายหนุ่มก็มีเด็กชายทองเอกกำลังนั่งมองซ้ายขวาอย่างอยากรู้อยากเห็นผิดวิสัยเด็กทั่วไปที่มักจะตื่นสถานที่หรือกลัวคนแปลกหน้าส่วนปาปารัสซี่... ที่ถ่ายรูปพวกเขาวันนั้นตอนนี้กลับรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นภาพนี้ เพราะตอนนี้หัวใจของเขาคล้ายกับกำลังทำงาน
“ผมว่าพวกเราควรไปสูดอากาศข้างนอกบ้างนะเจ๊... ตั้งแต่มีเจ้าตัวเล็กนี่ เจ๊แทบไม่ได้ออกจากบ้านเลย วนเวียนอยู่แต่บริษัทและก็บ้าน” คำพูดของน้องชายดูมีเหตุมีผลไม่น้อย“ก็ดีเหมือนกัน นายขับรถนะ”“ได้เลยครับ นานครั้งจะได้รับใช้พี่สาวสุดสวยกับหลานชายสุดหล่อผมเต็มใจ” น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความร่าเริง โดยมีทองเ
พร้อมกับร่างเล็ก ๆ ของขวัญรดาได้สั่นสะท้านเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอนตัวไปข้างหน้าแล้วฟุบลงไปกองกับพื้นราวกับคนหมดสติ! "ขวัญ! ขวัญลูก!" ช่อฟ้าส่งเสียงเรียกลูกสาวด้วยความตกใจ หล่อนรีบวางร่างของบุตรชายที่ผล็อยหลับไปและรีบโผเข้าไปประคองร่างลูกสาวไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็วด้วยความเป็นห่วงเจือกังวล
ทางด้านขวัญรดาที่ได้ยินคำพูดนี้ เจ้าตัวคิดว่าตีเหล็กต้องตีตอนร้อนไม่อย่างนั้นหากว่าเธอไม่ขยี้มีหวังความหวาดกลัวของป๊าในวันนี้เจ้าทองอาจจะลงแรงเปล่า เมื่อคิดได้เช่นนี้จิตวิญญาณของหญิงชราก็ลงมือทำงานทันที จากเด็กหญิงที่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนที่นอน ฉับพลันเธอก็มีท่าทางเปลี่ยนไป เริ่มจากดวงตาขอ
'หนูเข้าใจแล้วจ้ะ ว่าแต่พี่สาวจะให้หนูเนรมิตภาพความฝันตามที่พี่สาวเล่ามาเลยใช่ไหมจ๊ะ' หลังจากเจ้าตัวปัดความคิดเสียดายเรื่องโชคลาภออกไป เขาก็กลับมาเข้าสู่โหมดจริงจังอย่างรวดเร็ว 'ใช่แล้วล่ะ' จบคำพูดนี้ เจ้าทองที่มักจะทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงก็ได้กลับเข้าสู่สมาธิเพื่อรวบรวมกำลัง ส่วนหน้าที่เ
เมื่อขวัญรดาคิดเช่นนี้ เจ้าตัวก็เกิดความมุ่งมั่นเป็นอย่างมาก...แต่ในขณะเดียวกัน จิตวิญญาณของหญิงชราในร่างก็ตระหนักถึงความเป็นจริงบางอย่าง แผนการค้าขายขนมจีนนั้นง่ายมากที่จะโน้มน้าวแม่ เพราะมันคือการสร้างความหวังและอนาคตที่ดีขึ้นมากกว่าปัจจุบัน แต่การจะให้เธอไปบอกป๊าให้ทิ้งอาชีพที่แม้จะบา







