تسجيل الدخولชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอต้องคุมเกมอยู่ฝ่ายเดียว สองมือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบเค้นเอวคอดกิ่ว ช่วยพยุงและสวนสะโพกแกร่งกระแทกสวนขึ้นไปเป็นจังหวะ ทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวเสียดสีไปกับหน้าอกแกร่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปอ้าปากครอบครองยอดอกสีหวานทันที จ๊วบ..อ๊าาาา! "อ๊าาา! คุณอาเธอร์ อย่าดูดตรง
"อะ...คุณอาเธอร์ มะ มันยัง..." เสียงหวานอุทานตะกุกตะกักหลุดรอดจากริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อ ดวงตาคู่สวยปรือปรอยช้อนมองคนตัวโตอย่างตื่นตระหนก เมื่อความคับแน่นที่แช่ค้างอยู่ภายในกายสาวผงาดขึ้นมาอีกครั้ง และกลับมาขยายขนาดจนขึงตึงปูดโปนด้วยเส้นเลือดร้อนจัดอัดแน่นร่องรักของเธออีกครั้ง ทั้งที่เขาเพิ่งจะปลดปล่
"อ๊ะ...อื้อออ...คุณอาเธอร์!" เสียงหวานครางกระเส่าหลุดรอดจากไรฟันเอวาบิดเร่าเรือนกายจนสะโพกมนส่ายร่อนไปมาอย่างลืมตัว เมื่อความอุ่นร้อนของเรียวลิ้นแกร่งเปลี่ยนมาเป็นสัมผัสแปลกใหม่ที่รุกรานลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มผละใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมาเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาตอบสนองอันไร้เดียงสาของเธ
"อะ อื้อ..คุณอาเธอร์" เสียงหวานครางกระเส่าระคนอื้ออึงยามที่ริมฝีปากร้อนจัดของเขาเลื่อนต่ำลงมาขบเม้มตรงไหปลาร้าระหงอย่างเน้นย้ำ นัวเนียคลอเคลียไม่ยอมห่างราวกับคนขาดน้ำที่เพิ่งได้โอเอซิสกลางทะเลทรายมาหล่อเลี้ยง "เธอมันตัวแสบ ยั่วให้ฉันอยาก แล้วจะมาสั่งให้พอทีหลังงั้นเหรอ?" อาเธอร์ผละใบหน้าขึ้นมาสบตา
‘น่ารักงั้นเหรอ?เดี๋ยวคืนนี้เธอจะได้รู้เอวา’ อาเธอร์คาดโทษในใจ สายตาคมกริบจับจ้องเรียวปากอิ่มของเธอด้วยความกระหาย พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดต่อไปออก แล้วหมุนตัวเดินตรงเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและดับอารมณ์ร้อนรุ่มที่กำลังปะทุอยู่ภายใน 1 ชั่วโมงต่อมา…. “โมจิ นอนตรงนี้ เอวานอนตรงนี้ห้ามขึ้นเ
รถตู้หรูเคลื่อนตัวฝ่าสายฝนยามค่ำคืนมาจนถึงคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่โซนที่จอดรถส่วนตัวสำหรับเจ้าของห้องเพนท์เฮ้าส์ชั้นสูงสุด อาเธอร์รีบไลน์สั่งให้การ์ดคนอื่น ๆ มารอขนของใช้ของเจ้าโมจิลงจากรถแทนไซที่ตอนนี้นั่งจามจนหน้าดำหน้าแดง เมื่อประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่เพนท์เฮ้าส
“หนูกลัว ในความมืดมันมีแต่เรื่องเลวร้ายสำหรับหนู คุณจะฆ่าจะแกงหนูยังก็ได้แต่อย่าทิ้งหนูไว้แบบนี้คนเดียวอีกเลยนะคะ ฮือ….” เอวากระชับกอดแน่นขึ้นพลางเอ่ยบอกมาเฟียหนุ่มร่างบางตัวสั่นระริกและกอดเขาเอาไว้แน่น ในตาคมที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงและยังนั่งนิ่งให้คนตัวเล็กกอดอยู่อย่างนั้น “หนูไม่รู้ว่าความผิดข
ครืด…ครืด…เปรี้ยง!! “เธอร์! เดี๋ยวสิค่ะงานด่วนขนาดนั้นเลยเหรอทำไมรีบจัง ฝนกำลังตกรอฝนหยุดก่อนเถอะนะคะ” สองขาแกร่งก้าวเท้ายาว ๆ ไม่หันไปมองหรือสนใจแม้แต่เสียงร้องเรียกของริน่าหรือแม้แต่ฟ้าฝนที่กำลังกระหน่ำตกอย่างหนัก ปัง! มาเฟียหนุ่มปิดประตูรถเสียงดังด้วยความหงุดหงิดกับเสียงแจ้งเตือนบนหน้าจอดั
ช่วงเย็นของวัน… [เวลา 17:00 น.] เปลือกตาบางค่อยขยับขึ้นในห้องนอนสีทึบบนเตียงเล็กใต้ผ้าห่มผืนหนาอุ่นร้อนเพราะอุณหภูมิร่างกายของเอวา มือบางกุมท้องน้อยตัวเองไว้แน่นพยุงตัวลุกจากเตียงช้า ๆ เพราะรู้สึกคอแห้งสากอยากดื่มน้ำเย็น ๆ มากเหลือเกิน “อ๊ะ…จุกจัง” เอวาร้องออกมาเบา ๆ ใบหน้าสวยยู่หน้าลงด้วยความ
บทลงทัณฑ์อันดุเดือดเพิ่งผ่านพ้นไปทว่าไฟราคะในกายของมาเฟียหนุ่มกลับยังไม่มีทีท่าว่าจะดับมอดลงง่าย ๆ สายตาคมกริบกวาดมองคราบน้ำรักสีขาวขุ่นที่ผสมปนเปอยู่ในน้ำและแท่งเนื้อร้อนระอุของตนด้วยแววตาพึงพอใจอย่างถึงที่สุด เขายกยิ้มมุมปากก่อนจะขยับกายแกร่งก้าวตามร่างบางที่นอนหอบหายใจรวยรินอย่างหมดแรงอยู่ก้นอ่าง







