LOGINShare
ตอนที่ 3 ห้องเชือดลับ
Last Updated:
2026-01-05 03:33:20หลังจากประตูลิฟต์เปิดออก ตรงหน้าคือทางเดินยาวเรียบสีดำด้านทอดต่อไปจนสุดปลายเหมือนอุโมงค์ไร้แสง พื้นสะท้อนภาพเธอร่างเล็กที่สั่นจนแทบยืนไม่ไหว
แต่สิ่งที่สะท้อนชัดที่สุดคือเงาของผู้ชายด้านหลังเวกเตอร์เดินออกจากลิฟต์อย่างเชื่องช้า แต่ทุกก้าวราวกับลากโลกทั้งใบให้หนักขึ้น มิล่ากลืนน้ำลายยากจนเจ็บคอ เมื่อมือหนาของเขาวางบนแผ่นหลังเธออย่างจงใจ “ไปสิ” เสียงเขาต่ำเย็นจนหัวใจมิล่าหดตัว “หรืออยากให้ฉันอุ้มเข้าไป?” เวกเตอร์ถามซ้ำ ร่่างเล็กรีบส่ายหน้าแม้ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าขาเป็นของตัวเองแล้วหรือยัง ก่อนเวกเตอร์จะหัวเราะเบา ๆ หัวเราะของผู้ชายที่รู้ดีว่าเหยื่อกำลังติดกับเขาทั้งอ่อนทั้งยอม มิล่าก้าวเท้าช้า ๆ ยิ่งเดินใกล้ประตูหรูบานใหญ่ปลายทาง หัวใจยิ่งเต้นแรงเจ็บจนเหมือนกระดูกซี่โครงจะหัก ป้ายเล็ก ๆ บนประตูมีเพียงตัวอักษรแกะด้วยโลหะสีเงินเรียบหรู ‘R–Room’ “อาร์รูมห้องอะไรเหรอคะ” มิล่าถามเสียงแผ่วเหมือนคนหมดลมหายใจ ก่อนเวกเตอร์จะโน้มตัวมาที่ข้างหูเธอจนลมหายใจร้อนเฉียดผิวคำที่เขากระซิบทำเอาเธอชะงักทั้งตัว “ห้องเชือด” เสียงเขานุ่มแต่คำว่า ‘ห้องเชือด’ ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบขึ้นทันที มิล่าลืมตากะพริบถี่ ดวงตาเริ่มพร่าเพราะกลัวจนสมองชาแต่รูสกลับมองเธอเหมือนกำลังชอบทุกอาการนั้น เขาเอื้อมมือมาเชยคางเธอขึ้นให้มองหน้าเขาเต็ม ๆ ดวงตาเขาดำมีไฟบางอย่างร้อนจนเหมือนจะเผาเธอทั้งตัว “อย่าทำเป็นกลัวขนาดนั้น” เขากดเสียงต่ำลงอีก “คืนนี้ฉันยังไม่ทำอะไรให้เธอถึงตายหรอก” คำว่าถึงตายเหมือนประตูทั้งบานกระแทกปิดอยู่ในอกเธอ มิล่าหายใจแทบไม่ทั่วท้อง แต่ทว่าคนตัวเล็กก็ยังผืนพยายามข่มใจสู้ “ฉัน ฉันจะทำตามที่คุณบอกค่ะ” เวกเตอร์ยิ้ม ยิ้มเหมือนปีศาจที่ได้ยินคำที่เขาต้องการที่สุด ก่อนมือเขาเลื่อนจากคางเธอลงมาที่ลำคอปลายนิ้วแตะแค่ผิวด้านนอกไม่บีบแต่หนักพอจะให้หัวใจหยุดเต้นหนึ่งจังหวะ “ดีมากเด็กดี พูดง่าย ฉันชอบ” เขาเลื่อนมือไปกดรหัสประตูเสียงเปิดดังพร้อมกลไกหนัก ๆ เลื่อนเปิดออก ประตูเปิดเผยห้องภายในโทนดำขาวและไฟส้มสลัวห้องใหญ่โล่ง แต่เต็มไปด้วยบรรยากาศเหมือนศาลพิพากษาที่ไม่มีทางหนี พื้นเป็นหินเงาเย็นจนมิล่ารู้สึกผ่านรองเท้า ผนังหนึ่งเป็นกระจกเงาดำอีกด้านเป็นหน้าต่างสูงเห็นเมืองทั้งเมืองในค่ำคืน แต่ใจกลางห้องมีเตียงกว้างพิเศษปูด้วยผ้าสีดำด้านเหมือนเหวลึกที่รอคนตกลงไปพร้อมกับอุปกรณ์พร้อมระเริงอย่างดิบเถื่อน เวกเตอร์เดินผ่านมิล่าเข้าไปก่อนในห้องก่อนปล่อยให้มิล่ายืนค้างหน้าประตูเหมือนเหยื่อที่ถูกพาเข้าห้องเชือด ร่างสูงไม่หันหลังกลับแต่พูดเสียงเย็นเฉียบ “จะเข้ามาได้รึยังหรือเธออยากให้ฉันออกไปลากเธอเข้ามาด้วยตัวเอง? หรือจะให้ฉันทำหน้าประตู” “ค ค่ะ” สองเท้าเล็กรีบก้าวเข้าไป แม้ขาสั่นจนแทบล้มประตูปิดเองทันทีเสียงดังคลิ๊กเสียงนั้นเหมือนโลกใบเดิมของเธอถูกตีตรา ‘หมดสิทธิ์ถอนตัวกลับออกไป’ มิล่าหายใจหนักขึ้นอีกครั้งเธอกวาดตามองห้องที่ทั้งลึกลับทั้งสวยทั้งโหดร้ายในเวลาเดียวกัน เวกเตอร์เอนตัวพิงผนังโซฟาราคาหลายหลักปลดกระดุมสูทบนออกหนึ่งเม็ดเชิดคางเล็กน้อยแบบผู้ชายที่รู้ว่าตัวเองมีอำนาจเหนือกว่าทุกมิติ “เริ่มกฎข้อสองของเธอ” “ก กฎข้อสอง?” มิล่ากลืนน้ำลายยากจนเจ็บคอ “เมื่อเข้ามาในห้องเชือดนี้” เขาเน้นคำว่า ‘ห้องเชือด’ จงใจจนเธอขาอ่อนลงครึ่งขั้น “เธอห้ามพูดคำว่าไม่กับฉัน” หัวใจมิล่าแทบหยุดเต้น เธออ้าปากจะตอบไม่เพื่อปฏิเสธแต่เพราะกลัวจนเสียงหายก่อนร่างสูงลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ เหมือนนักล่าที่กำลังปิดทางหนีของเหยื่อ เขายกมือขึ้นแตะแก้มมิล่าแรงเพียงพอให้เธอเผลอพิงฝ่ามือเขาโดยไม่ตั้งใจ เสียงเขาเบาแต่ร้อนจนเธอเข่าแทบขาดแรง “ไปล้างตัวซะ ฉันจะรอตรงนี้” ริมฝีปากหนาเอ่ยบอกกับร่างเล็กที่ยืนสั่นอยู่ตรงหน้า “ค ค่ะ” มิล่าตอบเสียงสั่นอย่างว่าง่าย เธอไม่รู้จะพูดคำไหนนอกจากคำ ๆ นี้ พูดจบหญิงสาวก็ค่อย ๆ เดินผ่านร่างสูงไปยันห้องน้ำจัดการล้างตัวตามที่คนตัวสูงสั่ง ผ่านไปเกือบยี่สิบนาที ภายในห้องเชือดสว่างเพียงไฟส้มอ่อนจากมุมห้องเงาของรูสทอดยาวบนพื้นเหมือนปีศาจกำลัง ‘ของชดใช้’ ของตัวเองอยู่กลางห้อง หลังจากมิล่าปิดประตูห้องน้ำลงทุกสรรพสิ่งก็เงียบสนิทเหมือนห้องทั้งห้องกำลังกลั้นหายใจตามผู้ชายคนหนึ่ง เวกเตอร์ถอดสูทออกแล้วพาดไว้กับพนักโซฟา เสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดกระดุมจนถึงช่วงกลางอก เผยให้เห็นแผ่นอกแข็งตึงและท้องลอนที่คมจนเงาสะท้อนจับขอบซิกแพกอย่างชัดในแสงสลัว เลื่อนสายตามองไปส่วนล่างมีแค่ผ้าขนหนูผูกเอวหมิ่น ๆ พร้อมขย้ำเหยื่อตลอดเวลา เขานั่งเอนตัวกึ่งสบายกึ่งจงใจอวดอำนาจ แขนหนึ่งพาดพนักอีกข้างถือแก้วไวน์สีทับทิมหมุนช้า ๆทุกท่วงท่าของเขาเหมือนคำสั่งที่ไม่ต้องออกเสียง นัยน์ตาเขามองไปยังประตูห้องน้ำไม่วางแม้เสี้ยววินาที ควันไวน์บาง ๆ ลอยผ่านริมฝีปากคมสันของเขาแต่ละวินาทีที่เขานั่งรอเหมือนเสือกำลังรอให้เหยื่อก้าวเท้าออกมาจากกรงของตัวเอง มุมปากเขายกขึ้นน้อยมากแต่พอจะให้รู้ว่าเขากำลังเพลิดเพลินกับความกลัวของเธอ เสียงคลิกเบา ๆ ดังขึ้น ประตูห้องน้ำเปิด มิล่าก้าวออกมาช้า ๆ ผิวเธอยังมีหยดน้ำเกาะ ผมเปียกแนบต้นคอ ผ้าขนหนูพันตัวแน่นแต่ไม่แน่นพอที่จะซ่อนความสั่นของร่างเธอได้และภาพนั้นทำให้เวกเตอร์หยุดหายใจหนึ่งจังหวะ ดวงตาคมเข้มมองมิล่าเหมือนนักล่าที่รอเหยื่อเดินออกมาช้า ๆ ตามจังหวะที่เขากำหนดไว้ตั้งแต่แรก เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกก่อนจะเอนตัวขึ้นเล็กน้อย คางเขาเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างเจ้าของสนามล่า แววตาร้อนวาวและคมจนเหมือนกินมิล่าทั้งตัว สายตาเขาลากจากไหล่เธอลงมาตามสันคอช้าจนมิล่าแทบขาดใจ เขาไม่ได้ลุกขึ้นแต่ความรู้สึกกลับเหมือนเขาก้าวมาถึงตัวเธอแล้ว “เดินมานี่” เสียงสั่งเบาราวเสียงปีศาจในห้องที่มีเพียงเธอคนเดียวที่ต้องเชื่อฟัง มิล่ากลืนน้ำลายมือกำผ้าขนหนูแน่น แต่เธอก็เริ่มก้าวเพราะคำว่าชีวิตแม่ของเธอและชีวิตของเธออย่างคนไม่มีสิทธิ์เลือก เวกเตอร์มองทุกย่างก้าวของร่างเล็กเหมือนเสือรอเหยื่อเดินเข้าปากตัวเองเต็มทนและแต่ก่อนมิล่าจะก้าวถึงโซฟาเพียงก้าวเดียว “นั่งตรงนี้” “แล้วใส่นี่ให้ฉัน” ***************************** ขอบคุณ พี่ ๆ ที่เข้ามาอ่านนะคะ ไรท์เอ็นดูยัยน้อนมิล่าที่สุดอ่า เวกเตอร์ตอนต่อไปออมมือกับน้องด้วยน๊า ฮื้ออออ…. Next Episode Spoiler… “อ้าขาออกกว้างกว่านี้!”
Latest chapter
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 9
5 ปีผ่านไป…แสงไฟหัวเตียงสีอุ่นส่องกระทบผ้าห่มลายดาวดวงเล็ก ๆ ในห้องนอนที่เงียบสงบเวกเตอร์นั่งอยู่ข้างเตียง เด็กชายตัวน้อยนอนตะแคงหันมาทางเขา ดวงตากลมใสจ้องมองหนังสือนิทานในมือแดดดี้อย่างตั้งใจ“วันนี้อ่านเรื่องเจ้าหมีอีกไหมครับแดดดี้” เสียงใสเอ่ยถามก่อนจะหาวเบา ๆเวกเตอร์ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นในโลกของเขา“อืม…เรื่องเดิมก็ได้ แพนเตอร์ชอบใช่ไหมครับ”เด็กชายพยักหน้าแรง ๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ มือเล็กคว้าปลายนิ้วแดดดี้ไว้แน่นเวกเตอร์เปิดหนังสือหน้าเดิม เสียงทุ้มต่ำอ่านช้า ๆ ชัดเจน เหมือนกลัวว่าถ้าเร่งเกินไป เด็กน้อยจะพลาดแม้แต่คำเดียวระหว่างบรรทัดของนิทาน ไม่มีคำว่าอำนาจ ไม่มีโลกสีเทา ไม่มีความรุนแรง มีเพียงแดดดี้คนหนึ่ง ที่ตั้งใจอ่านทุกประโยคและลูกชายวัยสี่ขวบชื่อ ‘แพนเตอร์’ ที่หลับตาลงอย่างสบายใจ เพราะรู้ว่ามีใครบางคนคอยอยู่ตรงนี้เสมอเมื่อเสียงอ่านเงียบลง เวกเตอร์ก้มลงจูบหน้าผากเล็กเบา ๆ มือหนาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอย่างทะนุถนอม“ฝันดีนะครับแพนเตอร์ ลูกชายแดดดี้”เด็กชายยิ้มมุมปากในยามหลับ เหมือนฝันถึงโลกที่อบอุ่นที่สุดในชีวิต ไฟหัวเตียงดับลงช้า ๆ แต่หัวใจของเวกเต
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 8
เวกเตอร์ไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงก้มลง แขนแข็งแรงสอดเข้าที่หลังเข่าและแผ่นหลังของมิล่าอย่างเป็นธรรมชาติ“เวกเตอร์…” เธอเผลอเรียกชื่อเขาเบา ๆ มือเล็กเกาะเสื้อเขาไว้ตามสัญชาตญาณ หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ และมิล่ารู้ดีว่าเวกเตอร์จะทำอะไรแผ่นหลังเล็กสัมผัสลงบนเตียวนอนนุ่มสีชมพูอ่อนอย่างแผ่วเบา ราวกับเขากำลังวางของที่เปราะบางที่สุดในชีวิตลงตรงหน้าเวกเตอร์ไม่รีบถอยออกไป สายตาคมมองร่างเล็กใกล้ ๆ ชัดเจนเกินกว่าจะหลบหนีได้ ลมหายใจของทั้งคู่ทับซ้อนกันในระยะที่ไม่มีคำพูดใดจำเป็นอีกต่อไป“ฉันรักเธอมิล่า” มือหนาเอื้อมขึ้นแตะแก้มมิล่าเบา ๆดวงตากลมใสจ้องมองคนตรงหน้าสั่นนิด ๆ มิล่ากลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ หัวใจยังคงเต้นแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่น“ฉัน…” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคดี ริมฝีปากหนาก็ประกบลงอย่างดูดดื่มมิล่าหลับตาพริ้ม ก่อนที่ปลายนิ้วจะเผลอจิกเสื้อเขาแน่นขึ้น ร่างเล็กยอมรับจูบนั้นอย่างไม่ปฏิเสธ ไม่ใช่เพราะหลงไปกับอารมณ์ แต่เพราะเธอเลือกแล้วเวกเตอร์ใช้สองมือประคองใบหน้าสวย เขาป้อนจูบแสนหวานให้กับมิล่าราวกับรอคอยวันนี้มานาน วันที่เธอกลับมาหาเขา ทั้ง ๆ ที่เคยหมดหวังมาแล้วหนหนึ่งทั้งคู่จูบกันอยู่นาน
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 7
หลังจากออกจากห้องตรวจ เวกเตอร์เดินเคียงข้างมิล่ามาตลอดทาง จนถึงลานจอดรถ เขาหยิบกุญแจขึ้นมากดปลดล็อก ก่อนจะหันมามองร่างเล็กเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง“ไปกินข้าวกัน” ร่างสูงพูดเหมือนสรุปแผน ไม่ได้ถาม“ไม่ค่ะ” เสียงเธอเรียบ แต่ชัดเจน “ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”เวกเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้แปลกใจ ไม่ได้คะยั้นคะยอ เขาเพียงพยักหน้าหนึ่งครั้ง เหมือนรับคำตามตรง“โอเค”คำตอบนั้นง่ายเกินไปจนมิล่าชะงัก เธอเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย เหมือนเผื่อว่าจะมีประโยคต่อท้าย แต่ไม่มีเวกเตอร์เปิดประตูรถให้เธอเหมือนเดิม รอจนเธอนั่งเรียบร้อยแล้วจึงอ้อมไปฝั่งคนขับ รถแล่นออกจากโรงพยาบาลอย่างเงียบ ๆ ไม่มีบทสนทนา ไม่มีแรงกดดันจนกระทั่ง…“งั้น… กลับถึงบ้าน” เวกเตอร์เอ่ยขึ้นระหว่างที่สายตายังจับอยู่บนถนน“ช่วยทำแผลให้หน่อยได้ไหม”มิล่าหันขวับมองทันที“อะไรนะคะ?”เวกเตอร์เหลือบมองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะมองกลับไปข้างหน้า“แผลที่แขนไง วันนี้ยังไม่ได้เปลี่ยนผ้าก๊อซเลย”“แต่เราเพิ่งไปโรงพยาบาลมานะคะ!” เธอเผลอขึ้นเสียงนิดเดียว “จะให้หมอทำก็ได้”“ก็อยากให้แฟนทำให้นี่นา”มิล่าชะงักไปทั้งตัวคำว่าแฟนหลุดออกมาจากปากเ
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 6
“แผลยังต้องดูต่ออีกสองสามวันนะคะ”มิล่าพูดตัดบทตามหน้าที่ น้ำเสียงกลับมาเรียบเหมือนเดิม“ถ้ามันปวดมากกว่านี้ คุณต้องบอกนะคะ”“ครับผม” เวกเตอร์ตอบทันที คำว่า ‘ครับ’ หลุดออกมาแบบไม่ต้องคิด สุภาพเกินไป นุ่มเกินไปและไม่ใช่ภาษาของเวกเตอร์ที่ใครในโลกนี้คุ้นเคย“กลับได้แล้วค่ะ ทำแผลเสร็จแล้ว” มิล่าพูดเหมือนบอกขั้นตอนสุดท้ายของงาน ไม่มีน้ำเสียงอื่นแทรกเวกเตอร์พยักหน้า รับคำอย่างว่าง่ายผิดวิสัย ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่รีบไป มือหนาขยับจัดแขนเสื้อเชิ้ต กลบผ้าก๊อซอย่างระวัง ราวกับเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองยังมี แผลที่ต้องถนอม“โอเค งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ”“ไว้ตอนเย็นจะแวะมาใหม่”มิล่าเงยหน้าขึ้นมองทันที สายตานิ่ง คิ้วขยับเพียงนิดเดียว“ไม่ต้องมาบ่อยก็ได้ค่ะ”เวกเตอร์ชะงัก เสี้ยววินาทีเดียว ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอย่างคนที่ ควบคุมหน้าไม่อยู่“ก็คนมันคิดถึง” เขาพูดตรง ๆ ไม่ลดเสียง ไม่เล่นคำ เหมือนโยนไพ่ใบใหญ่ลงกลางโต๊ะโดยไม่แคร์ผลลัพธ์มิล่ามองเขานิ่งขึ้นกว่าเดิม ตาแข็งชัดเจน“พอพูดแบบนี้ได้ก็พูดใหญ่เลยนะคะ”ประโยคนั้นไม่ได้ดุ แต่ หยุดเขาอยู่หมัด เวกเตอร์หัวเราะออกมาเบา ๆ ในลำคอ ไม่ใช่เสียงขำ เป็นเสีย
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 5
“ยื่นแขนมาหน่อยค่ะ”เสียงของมิล่าเรียบ มีระยะชัดเจนวางอยู่ระหว่างคำพูดเวกเตอร์ขยับแขนตามที่เธอบอกอย่างเงียบ ๆ เขานั่งหลังตรง มือวางบนหน้าขา อีกข้างยื่นมาให้โดยไม่ถาม ไม่แซว ไม่พูดอะไรเกินจำเป็น ราวกับเข้าใจดีว่าตอนนี้ คำพูด คือสิ่งที่ไม่ควรมีมากที่สุดมิล่าหยิบสำลีชุบน้ำเกลือบิดเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ แตะลงบนผิวแขนที่ยังแดงจาง ๆ ปลายนิ้วเธอสัมผัสเขาอย่างระวังไม่ใช่เพราะกลัวแผล แต่เพราะกลัวอย่างอื่นมากกว่าเวกเตอร์สะดุ้งเล็กน้อยจากความเย็น“เจ็บไหมคะ” เธอถามตามหน้าที่ ไม่ได้เงยหน้ามอง“นิดหน่อย”มิล่าเงียบ เธอเพียงขยับมือให้มั่นคงขึ้น เปลี่ยนสำลีก้อนใหม่ แล้วเช็ดรอบผิวที่แดงนั้นต่ออย่างเงียบ ๆความเงียบระหว่างคนสองคนแน่นขึ้น แต่ไม่อึดอัด มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่ว ๆ กับเสียงสำลีเสียดผิวเบา ๆมิล่าก้มมองแขนเขาอยู่นานกว่าที่จำเป็นเล็กน้อยคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว เธอขยับแขนเขานิดหนึ่งเพื่อดูมุมแผลให้ชัดขึ้น แล้วพึมพำออกมาเบา ๆ ราวกับลืมไปว่ามีคนฟังอยู่ตรงนั้น“จะพองไหมเนี่ย”น้ำเสียงนั้นไม่ใช่น้ำเสียงของคนตั้งกำแพง แต่เป็นเสียงของความกังวลจริง ๆเวกเตอร์ได้ยินชัด คำพึมพำนั้นเบากว่าลมหา
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 4
มยุรีหัวเราะเบา ๆ อย่างคนถูกแซวถูกจุด แต่ไม่ได้รีบปฏิเสธ“แม่เห็นแค่แวบเดียวเอง” เธอพูดพลางจัดหมอนให้ลูกสาว“แต่ก็ดูสุภาพดีนะ ดูเป็นผู้ใหญ่ ไม่วุ่นวาย”“เห็นไหม ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่คิด” พายหันกลับมามองมิล่าทันที ดวงตาเป็นประกายแบบคนได้ของเล่นใหม่“พาย” มิล่าเรียกชื่อเพื่อนเสียงต่ำ เป็นเชิงเตือนมากกว่าดุ“อะไรเล่า” พายยักไหล่“ฉันแค่พูดตามที่เห็น โลกมันกลมเกินไปหน่อยไหม แกไปเจอเขาที่งานแต่งฉัน แถมยังเจ็บข้อเท้า แล้วเขาก็พาไปโรงพยาบาล ไปส่งถึงบ้าน” เธอหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก“นี่มันพล็อตนิยายชัด ๆ”“มันไม่ใช่แบบนั้น” มิล่าพูด“ยังไม่ใช่” พายแก้คำให้“แต่ก็ไม่ใช่บังเอิญธรรมดาแล้วล่ะ”มยุรีไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอแค่ฟัง และสังเกตสายตาคนเป็นแม่มองเห็นอย่างหนึ่งชัดเจนลูกสาวเธอไม่ได้ปิดใจ แต่กำลังระวังอะไรบางอย่าง“แม่รู้ไหมคะ คนนี้เขาเคยให้ทุนมิล่าตอนปีสามที่มิล่าสอบได้”มยุรีชะงักไปเล็กน้อย มือที่กำลังจัดผลไม้ใส่ตระกร้าหยุดค้าง“ให้ทุน?”“จริงเหรอ ทำไมมิล่าไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย”“เฮ้ออ หิวข้าวแล้วอ่า แม่คะมีไรกินบ้าง” พูดจบร่างเล็ก ก็เอนหลังพิงโซฟาทันที เหมือนตั้งใจตัดบทแบบไม่เปิดช่องให้
You may also like
พลาดรักมาเฟีย
โนเนจัง13.3K viewsสาวใช้มาเฟียตาบอด
ceres14.5K viewsState Red Sun ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
Yaygoh5.6K viewsมาเฟียหลงเมียลับ
จินต์พิชา5.3K viewsหวงรักเมียเก่า#เฮียองศา
นามิโกะ เชชิกยอง4.3K viewsปมแค้นอสูรกายร้ายพ่ายนารี NC18+
ปีศาจชอนซา742 viewsนางบำเรอมาเฟียไร้ใจ
Lovedee1.2K viewsเด็กเลี้ยงมาเฟีย
ยัยแม่มดแสนน่ารัก10.9K views
