LOGINShare
ตอนที่ 6 บทลงโทษของคนมาสาย NC20++🔥💦
Last Updated:
2026-01-05 03:35:04มิล่ากัดปากพยายามขยับขาแต่ทุกก้าวเหมือนมีคมมีดซ่อนอยู่ใต้กางเกงในตัวจิ๋ว เวกเตอร์มองเห็นอาการนั้นทั้งหมดแล้วเขากระตุกมุมปาก
“แค่เดินมาตรงนี้ก็แทบจะล้ม” เขาเอียงหน้าเล็กน้อย “เมื่อคืนฉันเอาเบาไปเหรอ?” มิล่าส่ายหน้าแรงจนผมสลับกันไปมาแต่เวกเตอร์ไม่ยอมรับคำตอบนั้น เขาตวัดนิ้วเรียกเหมือนเรียกสัตว์ต้องเชื่องของเขาโดยตรง ร่างเล็กกัดฟัน เดินกระเผลกเข้าไปทีละก้าวน้ำเสียงเขาเย็นจนห้องทั้งห้องเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็ง “สายไปสิบแปดนาที” หัวใจมิล่าหดเข้าหาตัวเองทันที เวกเตอร์ลุกขึ้นจากโซฟาช้า ๆ เหมือนเสือที่ตัดสินใจว่าถึงเวลา ‘ขย้ำ’ ฝ่าเท้าของเขาหยุดตรงหน้าคนตัวเล็ก ร่างสูงและเงาที่คลุมตัวเธอจนมิดทุกอย่างกดทับจนเธอแทบล้มลงตรงนั้น ปลายนิ้วเขายื่นมาสัมผัสปลายคางสั่น ๆ ของมิล่ายกขึ้นอย่างง่ายดายราวกับยกเด็กตัวเล็ก ๆ “ฉันบอกเธอให้มาถึงตรงเวลา ไม่ใช่ใกล้เคียงหรือเลยเวลา” เขากดเสียงต่ำลงจนหน้ามิล่าชาไปถึงท้ายทอย “ขอโทษค่ะ” มิล่าหายใจสั่นจนแทบไม่เป็นคำพูด “คำว่าขอโทษไม่เคยมีค่าพอกับพวกที่ผิดเวลา” ใบหน้าหล่อแต่เยือกเย็นก้มลงมาเล็กน้อย แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตั้งใจร้ายที่ไม่ปิดบังแม้เสี้ยวหนึ่ง “บทลงโทษของครั้งนี้เธอไม่มีสิทธิ์ร้อง ไม่มีสิทธิ์อ้อน ไม่มีสิทธิ์หนี” เขาไล้นิ้วโป้งบนริมฝีปากเธออย่างจงใจ “และจะไม่มีคำว่าพอจากปากฉันจนกว่าเวลาจะครบ” มิล่าหายใจสะดุดเธอแอบกลัวจนหัวใจเจ็บและมีบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับว่ามันกำลังเกิดขึ้นในอกตัวเอง เวกเตอร์โน้มใบหน้าเข้าใกล้จนริมฝีปากเขาเฉียดผิวแก้มมิล่า เสียงเขาเป็นกระซิบต่ำที่ทำให้ทั้งตัวสั่นวาบ “เธอช้าไปกี่นาที” เขาจับเอวบางที่ยังระบมไว้ด้วยมือเดียว “ฉันก็จะลงโทษให้มากกว่านั้นเท่าตัว และครั้งหน้าถ้าช้าเธอโดนลูกน้องฉันรุมแน่! และนี่ไม่ใช่คำขู่เธอน่าจะรู้ดี” มิล่าเผลอปล่อยเสียงลมหายใจหลุดออกมา เวกเตอร์ยกยิ้มช้า ๆ เหมือนคนไร้ความเป็นมนุษย์เห็นของชดใช้กำลังสั่นอยู่ตรงหน้า “ขึ้นไปบนเตียง!” คำนี้มันคือคำสั่งเชือดเหยื่อให้เดินขึ้นกรงด้วยตัวเอง มิล่ากัดริมฝีปากรวบรวมแรงทั้งหมดในร่าง ยกขาข้างหนึ่งขึ้นทีละนิดอย่างเจ็บร้าวแต่ยังคงเดินไปที่เตียงเองเพราะหนีไม่ได้เพราะเขาไม่ให้หนีและเพราะถ้าเธอสายอีก ผลลัพธ์คงไม่ใช่แค่เจ็บแบบเมื่อคืน เวกเตอร์มองตามเฝ้าดูร่างเล็กที่ยอมเดินเข้าไปเตียงด้วยตัวเอง ดวงตาทั้งคู่ของเขาเต็มไปด้วยความพอใจโหดเหี้ยมแบบที่ไม่เคยมีใครหยุดมันได้ หลังจากมิล่าเดินถึงเตียงนุ่มกลางห้อง ยังไม่ทันจะได้หันกลับมา มือหนาของเวกเตอร์ก็คว้าร่างเล็กของเธอหันมาอย่างไวด้วยความดิบเถื่อนจนมิล่าไม่ทันได้ตั้งตัว “อ๊ะ!!” เสียงเธอหลุดเพราะแรงกระชากมากกว่าความตกใจ เวกเตอร์ก้มลงมองเธอในระยะอันตรายดวงตาคู่นั้นประกาศชัดว่าทุกอย่างในห้องนี้เป็นของเขารวมทั้งเธอ “ช้าเหลือเกิน!” เสียงเขาเย็นแต่ลมหายใจกลับร้อนจัด มิล่ากัดริมฝีปากแน่นแค่ขยับ กลีบกุหลาบก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว เธอไม่รู้ว่าควรตอบอะไรและไม่ทันที่เธอจะได้คิดต่อ เวกเตอร์ก็ใช้กดมืออีกข้างลงที่เอวเธอ ดันร่างเล็กถอยหลังรวดเดียวจนหลังเข่าของเธอกระแทกกับขอบเตียง มิล่าเงยหน้าขึ้นตามที่เขาชอบให้ทำ ดวงตาเจอเขาตรง ๆ เวกเตอร์ยืนคร่อมระยะไว้ มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยไม่ใช่ยิ้ม แต่เป็นสีหน้าของนักล่าที่ได้เหยื่อกลับมาในมืออีกครั้ง หมับ! “อ๊ะ!!” มิล่าร้องด้วยความเจ็บเดิม “คุกเข่าลงไป!” มือแกร่งจัดการกระชักดึงตัวมิล่าเขามาสุดแรงพลางกดไหล่เล็กให้นั่งคุกเข่าลงตรงหน้า “จัดการมัน” เขาออกคำสั่งแต่คำว่า ‘จัดการ’ ของเขาครั้งนี้ไม่ใช่การสวมใส่ถุงป้องกัน แต่มันคือการจัดการปรนเปรอท่อนเนื้อที่มันกำลังเริ่มแข็งตัวภายใต้กางเกงราคาแพงของเขา แน่นอนว่าคนตัวเล็กที่ยังไม่ทันมีประสบการณ์ด้านนี้ต้องชะงักหยุด ก่อนเธอจะรีบตั้งสติเช่นเดียวกับครั้งแรกที่ผ่านมา “มัวทำอะไรอยู่ รีบทำ!” ริมฝีปากหนากดถามเสียงต่ำ ให้อีกคนรีบจัดการสิ่งที่กำลังก่อตัวอยู่ตรงหน้า มือเล็กสั่นเล็กน้อยก่อนจะยกขึ้นปลดตะขอแล้วรูดซิบลงช้า ๆ อย่างไม่เคยทำ ขณะในหัวก็พยายามคุมสติไม่ให้ตัวเองสั่น ทันทีทีี่ซิบรูดลงจนสุด กางเกงราคาแพงเลื่อนลง ท่อนเนื้ออันใหญ่โตขนาดเกือบหกสิบที่มันย้ำยีกลีบกุหลาบเธอจนไม่จับช่อครั้งที่แล้วก็เด้งขึ้น เส้นเลือดที่แยงบนท่อนนั้นเยอะจนเธอกลัวแม้จะผ่านมันมาแล้วหนนึง “อมมันเข้าไป” “ค ค่ะ” ร่างเล็กรีบตอบแล้วก้มหน้ารับคำสั่งพร้อมกับรวมรวบความกล้าทั้งหมดที่มี มิล่าค่อย ๆ เลื่อนมือไปจับท่อนเนื้อใหญ่นั้นก่อนจะใช้ปากครอบมันเข้าไปอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “อึก!” ยังไม่ทันผ่านส่วนปลาย “ไม่ได้เรื่อง! สมองตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่!” ร่างสูงตะคอกใส่สาวตาใสวัยยี่สิบเอ็ดปีอย่างหงุดหงิดใจพร้อมกับใช้มือหนาของเขาตวัดปัดมือเล็กของมิล่าออกอย่างไม่ใยดี แรงปัดนั้นมันแรงพอจะทำให้ร่างทั้งตัวของเธอสั่นสะท้าน “ขะ ขอโทษค่ะ ฉัน..” “เธอรู้ว่าต้องทำ แต่เธอไม่มีสมองคิดจะศึกษาวิธี!” เขาพูดพลางใช้ปลายนิ้วเขาตีคางเธอเบา ๆ หนึ่งทีแต่ไม่ได้อ่อนโยนแม้แต่นิดเดียว “หรือสมองเธอมีไว้แค่กลัวฉัน?” ดวงตาเล็กสั่นไหว น้ำตาคลอแต่ยังคงพยายามไม่ร้องออกมาและคุมไม่ให้มันไหลออกมา เธอก้มหน้าหลบสายตาเวกเตอร์ในร่างปีศาจดิบเถื่อนตรงหน้า มันยิ่งทำให้เขาไม่พอใจ แต่อยู่ดี ๆ ร่างสูงก็โน้มตัวลง กระชากต้นแขนเล็กของเธอขึ้นด้วยแรงมากพอให้ร่างเธอลอยจากพื้น “ลุกขึ้นมา ฉันไม่ชอบของที่นิ่งรอแต่คำสั่งกับเรื่องแค่นี้!!” มือแกร่งกระชากมิล่าเข้าหาตัวจนลมหายใจของเขาทาบลงบนหน้าผากเธอ ร้อนและคุมเกมจนทั้งโลกแคบลงเหลือแค่เขาคนเดียว แล้วไม่รอให้มิล่าได้ตั้งตัว หมับ! มือหนาจับเอวเธอแน่น กดเข้ากับลำตัวเขา ก่อนเขาจะดันร่างเล็กพรวดไปข้างหน้าจนหลังมิล่ากระแทกเบา ๆ กับขอบเตียงสีดำด้าน เสียงหอบแหลมหลุดออกมาเพราะเขากดแรงจงใจไม่ให้เธอมีเวลาหายใจ เวกเตอร์โน้มหน้าลงช้า ๆ ดวงตาคมลึกจนเหมือนหลุมดำ “นั่ง!” มิล่าสั่นจนแทบทรงตัวเธอไม่ได้แต่เขากดเอวเธอให้ทิ้งตัวลงนั่งเอง บนขอบเตียงหมิ่น ๆ เหมือนจะผลักตกเมื่อไหร่ก็ได้ ปลายขาเล็กแกว่งค้างเหนือพื้นเพราะเตียงสูง ร่างเธอเหมือนถูกตรึงอยู่เหนือเหว เวกเตอร์ยืนซ้อนตรงกลางระหว่างขาของเธอพอดี ร่างสูงบดเข้ามาจนเธอหนีไม่ได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว มือใหญ่ข้างหนึ่งยกขึ้นมาจับคางเธอ บีบให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาแบบหลีกเลี่ยงไม่ได้จนแก้มขาวเนียนเป็นรอยแดง “ตั้งใจฟัง! และใช้สมองคิดตาม” เสียงเขาต่ำอันตรายและดิบจนลมหายใจเธอสะดุด “ฉันไม่ต้องการแค่ร่างกายที่เป็นของชดใช้แล้วจบ” เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกัน “ฉันต้องการ ร่างที่เรียนรู้ ฉันทำอะไรก็ได้โดยไม่ต้องสั่งซ้ำ ให้รู้หน้าที่!!” นิ้วโป้งของเขาปาดผ่านริมฝีปากล่างเธอแรงพอให้เธอสะดุ้งร่างหด ก่อนจะจัดการถอดเสื้อคลุมของมิล่าออกรวมถึงเสื้อยอดตัวบาง “รีบถอด ก่อนฉันจะหมดความอดทนกับนิสัยหุ่นยนต์แบบเธอ!” มิล่าไม่พูดอะไร เธอรีบจัดการชุดของเธอออกหมดตามที่ร่างสูงสั่ง ไม่นานร่างเล็กผิวขาวเนียนราวกับสาวลูกครึ่งก็เปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าเวกเตอร์ ดวงตาคมปลายตามองเหมือนเสื้อที่กำลังมองเหยื่อ ผิวมิล่าดีกว่าที่เขาเคยผ่านหญิงอื่นมาและไม่รอช้าร่างสูงก็ผลักร่างเล็กให้นอนหงายลงเตียง “อะ อ๊ะ!” ร่่างเล็กที่ถูกผลักลงเตียงเผลอร้องออกมาเบา ๆ กับความเจ็บปวดที่เพิ่งโดนเขาจัดการเธอมาไม่กี่ชั่วโมงและตอนนี้เขากำลังจะซ้ำมันรอบสองด้วยความโมโหในความช้าของเธอ เวกเตอร์ยืดตัวขึ้นนิ้วเขาเลื่อนขึ้นไปที่กระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองกระดุมถูกปลดลงทีละเม็ดจนกระทั่งแผงอกล่ำแน่นของเขาปรากฏชัดต่อหน้า รอยกล้ามลีนแน่นเส้นเอ็นใต้ผิวที่ขึ้นชัดตอนเขาใช้แรง หน้าท้องแผ่นแข็งที่เรียงเป็นลอนแสงส้มจากไฟเพดานสะท้อนเงากล้ามเนื้อเขาให้เด่นเหมือนรูปสลักปีศาจ ไม่เพียงแค่นั้นเขายังจัดการถอดกางเกงราคาแพงของเขาอีกด้วย เมื่อเสร็จเขาแทรกตัวเข้าหว่างขาก้มลงหามิล่าที่นอนหงายอยู่บนเตียงช้า ๆ จนเงาของเขาปิดเธอทั้งตัวอีกครั้ง ก่อนใช้มือหนาทั้งสองข้างเท้าข้างลำตัวเธอบนเตียงกั้นไม่ให้เธอขยับไปไหนได้ “อ้าขาให้มากกว่านี้!” เขาสั่งพลางปลายตามองกลีบกุหลาบที่มันยังแดงแจ๋ไม่เป็นช่อก่อนจะหยิบถุงป้องกันเข้ามาสวมใส่ท่อนเนื้อชูชัน ซึ่งแน่นอนว่าคนที่นอนหงายอยู่ก็อ้าขาออกให้อย่างว่าง่ายแม้ยังเจ็บแสบกลีบกุหลาบอยู่มาก มิล่าอ้าขาออกกว้างจนคนที่อยู่ข้างบนเห็นกลีบกุหลาบไม่จับช่อได้ชัด แต่เวกเตอร์ไม่พูดอะไรเขาเลือกที่จะจับท่อนเนื้อร้อนของเขาจ่อกลีบนั้นด้วยความดิบเถื่อนอย่างไม่ปราณี “อ๊า อ๊ะ!!! จะ เจ็บ” ******************************* คนไม่มีสมองคนนี้ก็มีความรู้สึกเจ็บ งื้ออ…โดนเสียบไม่พอ โดนด่าอีก ใจร้ายชะมัดเวกเตอร์! Next Episode Spoiler… “ไม่ ทำระ แรงแบบนี้ได้ไหมคะ ฉันเจ็บ” “ไม่มีคำว่าไม่!.”
Latest chapter
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 9
5 ปีผ่านไป…แสงไฟหัวเตียงสีอุ่นส่องกระทบผ้าห่มลายดาวดวงเล็ก ๆ ในห้องนอนที่เงียบสงบเวกเตอร์นั่งอยู่ข้างเตียง เด็กชายตัวน้อยนอนตะแคงหันมาทางเขา ดวงตากลมใสจ้องมองหนังสือนิทานในมือแดดดี้อย่างตั้งใจ“วันนี้อ่านเรื่องเจ้าหมีอีกไหมครับแดดดี้” เสียงใสเอ่ยถามก่อนจะหาวเบา ๆเวกเตอร์ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นในโลกของเขา“อืม…เรื่องเดิมก็ได้ แพนเตอร์ชอบใช่ไหมครับ”เด็กชายพยักหน้าแรง ๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ มือเล็กคว้าปลายนิ้วแดดดี้ไว้แน่นเวกเตอร์เปิดหนังสือหน้าเดิม เสียงทุ้มต่ำอ่านช้า ๆ ชัดเจน เหมือนกลัวว่าถ้าเร่งเกินไป เด็กน้อยจะพลาดแม้แต่คำเดียวระหว่างบรรทัดของนิทาน ไม่มีคำว่าอำนาจ ไม่มีโลกสีเทา ไม่มีความรุนแรง มีเพียงแดดดี้คนหนึ่ง ที่ตั้งใจอ่านทุกประโยคและลูกชายวัยสี่ขวบชื่อ ‘แพนเตอร์’ ที่หลับตาลงอย่างสบายใจ เพราะรู้ว่ามีใครบางคนคอยอยู่ตรงนี้เสมอเมื่อเสียงอ่านเงียบลง เวกเตอร์ก้มลงจูบหน้าผากเล็กเบา ๆ มือหนาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอย่างทะนุถนอม“ฝันดีนะครับแพนเตอร์ ลูกชายแดดดี้”เด็กชายยิ้มมุมปากในยามหลับ เหมือนฝันถึงโลกที่อบอุ่นที่สุดในชีวิต ไฟหัวเตียงดับลงช้า ๆ แต่หัวใจของเวกเต
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 8
เวกเตอร์ไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงก้มลง แขนแข็งแรงสอดเข้าที่หลังเข่าและแผ่นหลังของมิล่าอย่างเป็นธรรมชาติ“เวกเตอร์…” เธอเผลอเรียกชื่อเขาเบา ๆ มือเล็กเกาะเสื้อเขาไว้ตามสัญชาตญาณ หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ และมิล่ารู้ดีว่าเวกเตอร์จะทำอะไรแผ่นหลังเล็กสัมผัสลงบนเตียวนอนนุ่มสีชมพูอ่อนอย่างแผ่วเบา ราวกับเขากำลังวางของที่เปราะบางที่สุดในชีวิตลงตรงหน้าเวกเตอร์ไม่รีบถอยออกไป สายตาคมมองร่างเล็กใกล้ ๆ ชัดเจนเกินกว่าจะหลบหนีได้ ลมหายใจของทั้งคู่ทับซ้อนกันในระยะที่ไม่มีคำพูดใดจำเป็นอีกต่อไป“ฉันรักเธอมิล่า” มือหนาเอื้อมขึ้นแตะแก้มมิล่าเบา ๆดวงตากลมใสจ้องมองคนตรงหน้าสั่นนิด ๆ มิล่ากลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ หัวใจยังคงเต้นแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่น“ฉัน…” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคดี ริมฝีปากหนาก็ประกบลงอย่างดูดดื่มมิล่าหลับตาพริ้ม ก่อนที่ปลายนิ้วจะเผลอจิกเสื้อเขาแน่นขึ้น ร่างเล็กยอมรับจูบนั้นอย่างไม่ปฏิเสธ ไม่ใช่เพราะหลงไปกับอารมณ์ แต่เพราะเธอเลือกแล้วเวกเตอร์ใช้สองมือประคองใบหน้าสวย เขาป้อนจูบแสนหวานให้กับมิล่าราวกับรอคอยวันนี้มานาน วันที่เธอกลับมาหาเขา ทั้ง ๆ ที่เคยหมดหวังมาแล้วหนหนึ่งทั้งคู่จูบกันอยู่นาน
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 7
หลังจากออกจากห้องตรวจ เวกเตอร์เดินเคียงข้างมิล่ามาตลอดทาง จนถึงลานจอดรถ เขาหยิบกุญแจขึ้นมากดปลดล็อก ก่อนจะหันมามองร่างเล็กเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง“ไปกินข้าวกัน” ร่างสูงพูดเหมือนสรุปแผน ไม่ได้ถาม“ไม่ค่ะ” เสียงเธอเรียบ แต่ชัดเจน “ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”เวกเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้แปลกใจ ไม่ได้คะยั้นคะยอ เขาเพียงพยักหน้าหนึ่งครั้ง เหมือนรับคำตามตรง“โอเค”คำตอบนั้นง่ายเกินไปจนมิล่าชะงัก เธอเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย เหมือนเผื่อว่าจะมีประโยคต่อท้าย แต่ไม่มีเวกเตอร์เปิดประตูรถให้เธอเหมือนเดิม รอจนเธอนั่งเรียบร้อยแล้วจึงอ้อมไปฝั่งคนขับ รถแล่นออกจากโรงพยาบาลอย่างเงียบ ๆ ไม่มีบทสนทนา ไม่มีแรงกดดันจนกระทั่ง…“งั้น… กลับถึงบ้าน” เวกเตอร์เอ่ยขึ้นระหว่างที่สายตายังจับอยู่บนถนน“ช่วยทำแผลให้หน่อยได้ไหม”มิล่าหันขวับมองทันที“อะไรนะคะ?”เวกเตอร์เหลือบมองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะมองกลับไปข้างหน้า“แผลที่แขนไง วันนี้ยังไม่ได้เปลี่ยนผ้าก๊อซเลย”“แต่เราเพิ่งไปโรงพยาบาลมานะคะ!” เธอเผลอขึ้นเสียงนิดเดียว “จะให้หมอทำก็ได้”“ก็อยากให้แฟนทำให้นี่นา”มิล่าชะงักไปทั้งตัวคำว่าแฟนหลุดออกมาจากปากเ
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 6
“แผลยังต้องดูต่ออีกสองสามวันนะคะ”มิล่าพูดตัดบทตามหน้าที่ น้ำเสียงกลับมาเรียบเหมือนเดิม“ถ้ามันปวดมากกว่านี้ คุณต้องบอกนะคะ”“ครับผม” เวกเตอร์ตอบทันที คำว่า ‘ครับ’ หลุดออกมาแบบไม่ต้องคิด สุภาพเกินไป นุ่มเกินไปและไม่ใช่ภาษาของเวกเตอร์ที่ใครในโลกนี้คุ้นเคย“กลับได้แล้วค่ะ ทำแผลเสร็จแล้ว” มิล่าพูดเหมือนบอกขั้นตอนสุดท้ายของงาน ไม่มีน้ำเสียงอื่นแทรกเวกเตอร์พยักหน้า รับคำอย่างว่าง่ายผิดวิสัย ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่รีบไป มือหนาขยับจัดแขนเสื้อเชิ้ต กลบผ้าก๊อซอย่างระวัง ราวกับเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองยังมี แผลที่ต้องถนอม“โอเค งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ”“ไว้ตอนเย็นจะแวะมาใหม่”มิล่าเงยหน้าขึ้นมองทันที สายตานิ่ง คิ้วขยับเพียงนิดเดียว“ไม่ต้องมาบ่อยก็ได้ค่ะ”เวกเตอร์ชะงัก เสี้ยววินาทีเดียว ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอย่างคนที่ ควบคุมหน้าไม่อยู่“ก็คนมันคิดถึง” เขาพูดตรง ๆ ไม่ลดเสียง ไม่เล่นคำ เหมือนโยนไพ่ใบใหญ่ลงกลางโต๊ะโดยไม่แคร์ผลลัพธ์มิล่ามองเขานิ่งขึ้นกว่าเดิม ตาแข็งชัดเจน“พอพูดแบบนี้ได้ก็พูดใหญ่เลยนะคะ”ประโยคนั้นไม่ได้ดุ แต่ หยุดเขาอยู่หมัด เวกเตอร์หัวเราะออกมาเบา ๆ ในลำคอ ไม่ใช่เสียงขำ เป็นเสีย
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 5
“ยื่นแขนมาหน่อยค่ะ”เสียงของมิล่าเรียบ มีระยะชัดเจนวางอยู่ระหว่างคำพูดเวกเตอร์ขยับแขนตามที่เธอบอกอย่างเงียบ ๆ เขานั่งหลังตรง มือวางบนหน้าขา อีกข้างยื่นมาให้โดยไม่ถาม ไม่แซว ไม่พูดอะไรเกินจำเป็น ราวกับเข้าใจดีว่าตอนนี้ คำพูด คือสิ่งที่ไม่ควรมีมากที่สุดมิล่าหยิบสำลีชุบน้ำเกลือบิดเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ แตะลงบนผิวแขนที่ยังแดงจาง ๆ ปลายนิ้วเธอสัมผัสเขาอย่างระวังไม่ใช่เพราะกลัวแผล แต่เพราะกลัวอย่างอื่นมากกว่าเวกเตอร์สะดุ้งเล็กน้อยจากความเย็น“เจ็บไหมคะ” เธอถามตามหน้าที่ ไม่ได้เงยหน้ามอง“นิดหน่อย”มิล่าเงียบ เธอเพียงขยับมือให้มั่นคงขึ้น เปลี่ยนสำลีก้อนใหม่ แล้วเช็ดรอบผิวที่แดงนั้นต่ออย่างเงียบ ๆความเงียบระหว่างคนสองคนแน่นขึ้น แต่ไม่อึดอัด มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่ว ๆ กับเสียงสำลีเสียดผิวเบา ๆมิล่าก้มมองแขนเขาอยู่นานกว่าที่จำเป็นเล็กน้อยคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว เธอขยับแขนเขานิดหนึ่งเพื่อดูมุมแผลให้ชัดขึ้น แล้วพึมพำออกมาเบา ๆ ราวกับลืมไปว่ามีคนฟังอยู่ตรงนั้น“จะพองไหมเนี่ย”น้ำเสียงนั้นไม่ใช่น้ำเสียงของคนตั้งกำแพง แต่เป็นเสียงของความกังวลจริง ๆเวกเตอร์ได้ยินชัด คำพึมพำนั้นเบากว่าลมหา
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 4
มยุรีหัวเราะเบา ๆ อย่างคนถูกแซวถูกจุด แต่ไม่ได้รีบปฏิเสธ“แม่เห็นแค่แวบเดียวเอง” เธอพูดพลางจัดหมอนให้ลูกสาว“แต่ก็ดูสุภาพดีนะ ดูเป็นผู้ใหญ่ ไม่วุ่นวาย”“เห็นไหม ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่คิด” พายหันกลับมามองมิล่าทันที ดวงตาเป็นประกายแบบคนได้ของเล่นใหม่“พาย” มิล่าเรียกชื่อเพื่อนเสียงต่ำ เป็นเชิงเตือนมากกว่าดุ“อะไรเล่า” พายยักไหล่“ฉันแค่พูดตามที่เห็น โลกมันกลมเกินไปหน่อยไหม แกไปเจอเขาที่งานแต่งฉัน แถมยังเจ็บข้อเท้า แล้วเขาก็พาไปโรงพยาบาล ไปส่งถึงบ้าน” เธอหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก“นี่มันพล็อตนิยายชัด ๆ”“มันไม่ใช่แบบนั้น” มิล่าพูด“ยังไม่ใช่” พายแก้คำให้“แต่ก็ไม่ใช่บังเอิญธรรมดาแล้วล่ะ”มยุรีไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอแค่ฟัง และสังเกตสายตาคนเป็นแม่มองเห็นอย่างหนึ่งชัดเจนลูกสาวเธอไม่ได้ปิดใจ แต่กำลังระวังอะไรบางอย่าง“แม่รู้ไหมคะ คนนี้เขาเคยให้ทุนมิล่าตอนปีสามที่มิล่าสอบได้”มยุรีชะงักไปเล็กน้อย มือที่กำลังจัดผลไม้ใส่ตระกร้าหยุดค้าง“ให้ทุน?”“จริงเหรอ ทำไมมิล่าไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย”“เฮ้ออ หิวข้าวแล้วอ่า แม่คะมีไรกินบ้าง” พูดจบร่างเล็ก ก็เอนหลังพิงโซฟาทันที เหมือนตั้งใจตัดบทแบบไม่เปิดช่องให้
You may also like
