EP10 : รีบนอน ฉันรออยู่!

ภายในลิฟต์ที่เงียบสงัด อลิซลอบเหลือบมองเสี้ยวใบหน้าหล่อเหลาอยู่ครู่หนึ่งพลางกำชายกระโปรงแน่นเพราะว่าตอนนี้ความสงสัยกำลังก่อตัวขึ้นในใจ... ‘เขารู้ได้ยังไงกัน…ว่าเราอยู่ชั้นไหน’

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออก มาร์ตินก้าวนำออกไปทันทีด้วยจังหวะที่มั่นคงราวกับคุ้นเคยเส้นทางนี้เป็นอย่างดี อลิซเดินตามไปเงียบๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องของเธอ

เด็กสาวเปิดกระเป๋าหยิบกุญแจขึ้นมา ทว่ายังไม่ทันจะสอดเข้าไปในแม่กุญแจ ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองก็ทำให้มือบางชะงักกึก

อลิซหมุนตัวกลับไปหาเขา และแล้วเธอก็ต้องสะดุดกับดวงตาคมกริบที่จับจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว สายตานั้นนิ่งลึกราวกับอ่านทะลุทุกคำถามที่เธอเก็บไว้ในใจ

“เอ่อ... ถึงห้องอลิซแล้วค่ะ...ขอบคุณนะคะที่คุณมาส่ง” เธอบังคับเสียงให้เป็นปกติพลางฝืนยิ้ม

มาร์ตินยกยิ้มที่มุมปาก ทว่าแววตาของเขากลับนิ่งลึกเสียจนอลิซรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบให้เต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ

“แล้วจะตอบแทนฉันยังไงดีล่ะ?”

คำถามนั้นทำให้อลิซชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผลอหลุดปากถามกลับด้วยความซื่อ “มาส่งแบบ... หวังผลตอบแทนด้วยเหรอคะ?”

“ทุกอย่างบนโลกล้วนมีข้อแลกเปลี่ยน”

“อลิซไม่มีอะไรจะให้คุณมาร์ตินหรอกค่ะ มีแค่คำว่าขอบคุณเท่านั้นเองค่ะ”

เธอยืนพองลมที่แก้มอย่างอดไม่ได้ ท่าทางเหมือนเด็กดื้อที่พยายามเหน็บแนม ทั้งที่ภายในใจกลับสั่นไหวเกินกว่าจะปิดบัง มาร์ตินจ้องมองท่าทางรั้นๆ ที่แสนยั่วยวนตรงหน้า ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนลมหายใจเป่ารดผิวแก้มพลางพึมพำเสียงแผ่ว

“มีสิ... แต่เดี๋ยวฉันค่อยกลับมาเอา”

“คะ... ว่าอะไรนะคะ?”

“ฉันกลับแล้ว” ชายหนุ่มยืดตัวตรง สีหน้ากลับมาเรียบเฉยราวกับเมื่อครู่ไม่ได้เอ่ยประโยคใดออกมา แล้วหันหลังเดินจากไปในทันที

“แปลกคนจริง...เหมือนผีเลย แวบมาแวบไป…”

อลิซบ่นอุบอิบกดบัตรเข้าห้องพลางปิดประตูลง เธอก้าวถอดรองเท้าและวางกระเป๋าลงอย่างระมัดระวัง ทว่าคำพูดของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมไปไหน

'...เดี๋ยวฉันค่อยกลับมาเอา'

“เอา... อะไรของเขากันนะ” อลิซพึมพำพลางกอดหมอนแนบอกเหมือนหาที่พึ่ง เธอเหลือบมองไปทางประตูอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าล็อกสนิทดีแล้ว แต่หัวใจกลับกระตุกเบาๆ ราวกับเขายังยืนอยู่ตรงนั้น หรือบางที... เขาอาจจะรู้จักตัวตนของเธอมากกว่าที่เธอรู้จักตัวเองเสียอีก

เด็กสาวรีบเดินไปเปิดไฟให้สว่างจ้าทั่วทั้งห้อง หวังให้แสงไฟช่วยไล่ความรู้สึกประหลาดออกไป

“คิดมากน่าอลิซ... เขาก็แค่บอสที่แปลกไปหน่อยเท่านั้นเอง”

เธอปลอบตัวเองเสียงเบา ทว่าดวงตากลมโตยังคงเผลอเหลือบมองไปที่ประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า…

‘เขากลับไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม?’

อลิซเดินไปที่หน้าต่างพลางแง้มม่านออกเพียงนิดเพื่อมองลงไปยังลานจอดรถด้านล่าง แล้วไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว เธอถอนหายใจยาวพลางรีบรูดม่านปิดทันที

“หรือว่า... ฉันจะคิดมากไปเองจริงๆ นะ”

ค่ำคืนนั้น…

อลิซพยายามข่มตานอนบนเตียงนุ่ม ทว่าเหตุการณ์ที่เพิ่งถูก คนน่ากลัว มาส่งถึงหน้าห้องกลับทำให้หัวใจยังคงสั่นไหวไม่ยอมหยุด

กริ๊งงง! กริ๊งงง! ติ๊ด!

“ฮัลโหลแก้วตา” อลิซกรอกน้ำเสียงที่พยายามให้สดใสที่สุดลงไปในสาย

“อลิซ! เป็นไงบ้างแก ฝึกงานที่นั่นโอเคไหม?”

“เอ่อ... ข้ามคำถามนี้ไปก่อนได้ไหมแก”

“ทำไมล่ะ?” แก้วตาถามด้วยความสงสัย

“ก็เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา ฉันก็ถามคำถามนี้กับตัวเองเหมือนกัน... แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้คำตอบเลยน่ะสิ”

“อ้าวเหรอ...งั้นวันนี้เจอคนหล่อบ้างมั้ยแก ส่วนออฟฟิศฉันนะ มีแต่รุ่นคุณลุงคุณตาทั้งนั้นเลย...”

อลิซชะงักไปครู่หนึ่ง คำถามของเพื่อนสนิททำให้ภาพใบหน้าของ มาร์ตินผุดขึ้นมาทันที บอสใหญ่ที่หล่อเหลาที่สุดในบริษัท และเป็นคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วมใจได้ตลอดทั้งวัน

“อลิซ... อลิซ! ได้ยินแก้วตาไหมเนี่ย?”

“อ๊ะ! ดะ... ได้ยิน เมื่อกี้ใจลอยนิดหน่อยน่ะ”

“ว้ายยย! ถามถึงคนหล่อถึงกับใจลอยเลยเหรอแก”

“ก็คนหล่อที่อลิซเจอน่ะ... ดูน่ากลัวจะตาย”

“จริงเหรอ... ใครกัน? หรือว่าเป็นคุณมาร์ติน เจ้าของบริษัทนั่นน่ะเหรอ?”

“ทำไมแกรู้ล่ะ!”

“กรี๊ดดด! จริงๆ ด้วย ฉันปลื้มเขามากนะแก! ทั้งหล่อ ทั้งเก่ง แถมทรงยังดูแบดบอยสุดๆ ตัวจริงเขาหล่อมากเลยใช่ไหม?”

“ก็... หล่อมากจริงๆ นั่นแหละ ผิวหน้าเขานะละเอียดมาก จมูกก็โด่งรับกับรูปหน้า ส่วนตอนที่ริมฝีปากนั่นขยับพูดน้อยๆ... มันดูเท่มากเลยล่ะ” อลิซเผลอสนทนากับเพื่อนอย่างออกรส เพราะไม่ว่าผู้หญิงคนไหน หากได้เห็นบอสของเธอใกล้ๆ ก็คงต้องตกอยู่ในภวังค์กันทั้งนั้น

“แล้วแกไม่คิดจะสนใจเขาหน่อยเหรอ ถ้าตกเบ็ดสำเร็จนี่แกได้เป็นถึงคุณนายเลยนะ!”

“คิกๆ... คุณนายอลิซเหรอ ไม่เอาหรอก ฉันไม่อยากตกเขาหรอกแก เพราะดูๆ แล้ว... ฉันนี่แหละที่จะกลายเป็นเหยื่อให้เขาตกมากกว่า”

“ฮ่าๆ ก็จริงนะ แกตามเขาไม่ทันหรอกยัยอลิซ เด็กสาวใสซื่อผู้อาศัยอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์อย่างแกน่ะ”

“จ้าาา... แต่พี่สาวฉันเคยเตือนไว้นะ ว่าอย่าหาแฟนที่ตัวสูงใหญ่มาก มันไม่ดี...”

“ไม่ดียังไงอะแก สูงๆ ล่ำๆ น่ะสเปกเลยนะ!”

“ก็นั่นน่ะสิ พี่เขยฉันก็ตัวสูงใหญ่มาก ฉันก็ว่ามันดูดีออก แต่พี่สาวฉันก็ย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าเอา... แต่ก็นะ ช่างมันเถอะนี่ดึกแล้ว ฉันจะนอนแล้วล่ะ”

“โอเคๆ พักผ่อนนะแก ไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”

“โอเคจ้า”

ติ๊ด!

อลิซกดวางสายแล้ววางมือถือไว้ที่หัวเตียง เธอนอนพลิกตัวไปมาพลางกอดหมอนข้างแน่น บทสนทนากับเพื่อนเมื่อครู่กลับยิ่งทำให้เธอคิดถึงมาร์ตินหนักขึ้นกว่าเดิม จนอดคิดไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นคนยังไงกันแน่... ทั้งลึกลับ น่ากลัว และคาดเดาอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

“คิดอะไรอยู่นะอลิซ พอได้แล้ว... นอนได้แล้ว!”

ติ๊ง!

จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือก็ดังขึ้นจนเธอสะดุ้ง อลิซเอื้อมมือไปหยิบมันมาดูด้วยความสงสัย ก่อนจะพบว่ามันเป็นข้อความจาก... Martin

“เอ๊ะ? มาร์ตินไหน... ห๊ะ! คุณมาร์ตินเหรอ!”

ร่างเล็กดีดตัวขึ้นนั่งทันทีพลางขยี้ตารัวๆ เธอไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม... แล้วเขาไปเอาช่องทางติดต่อเธอมาจากไหนกัน! ทันใดนั้นสมองน้อยๆ ก็ประมวลผลฉายภาพตอนที่มือหนาหยิบมือถือของเธอไปในวันแรกที่เจอกันขึ้นมาทันที

ติ๊ง!

Martin :

นอนหรือยัง

Alice in Wonderland :

หนูกำลังจะนอนค่ะคุณมาร์ติน มีงานด่วนหรือเปล่าคะ?

มือเล็กพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็วด้วยความเกรงใจ ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

Martin :

รีบนอน ฉันรออยู่

“เอ๊ะ? รออะไรของเขานะ...” ปากเล็กพึมพำอย่างงงงวยพลางรีบพิมพ์ถามกลับไป

Alice in Wonderland :

รออะไรคะ?

ดวงตากลมโตจับจ้องหน้าจอเพื่อรอคำตอบ ทว่ากลับไร้วี่แววการตอบกลับใดๆ

“เขียนอะไรก็ไม่รู้ วันนี้คุณทำหนูงงมาทั้งวันเลยนะ...”

มือบางกดปิดหน้าจอพลางล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เธอกลับรู้สึกง่วงงุนขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน และเพียงชั่วอึดใจ... เธอก็เข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนลึกซึ้งได้อย่างรวดเร็ว