05 มิรันดาแผลงฤทธิ์!

05 มิรันดาแผลงฤทธิ์!

“ก็ได้ นายอยากให้ฉันอมมากใช่ไหม” มิรันดาถามกลับด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ไม่มองหน้าอีกฝ่าย

“ฉันก็แค่อยากทดสอบว่าผู้หญิงอย่างเธอจะมีน้ำยาแค่ไหน” ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆแล้วใช้ปลายจมูกถูต้นคอเรียวเบาๆ “แต่ถ้าจะให้ดี…เลียไข่ให้ฉันด้วย”

กร๊อด!

เสียงมือเล็กกำหมัดแน่น!

คิดหรอว่าคนอย่างมิรันดาจะยอมอมไอ้นั่นของมันง่ายๆ มันรู้จักคนอย่างมิรันดาน้อยไป

“จะรอช้าอยู่ทำไมล่ะ ฉันพร้อมแล้ว” 

“ทำไมตอนนี้พูดง่ายจังล่ะ”

“เพราะฉันอยากรีบอม รีบเสร็จ รีบไปจากนายไง” มิรันดาสบตากับสงคราม ดวงตากลมโตนิ่งกว่าทุกครั้ง

“เอาสิ ฉันพร้อมแล้ว” สงครามปล่อยข้อมือทั้งสองข้างของมิรันดาให้เป็นอิสระ “อยากรู้เหมือนกันว่าคุณหนูมิรันดาจะใช้ปากเก่งแค่ไหน"

หญิงสาวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ 

หลังจากที่สงครามปล่อยมิรันดาให้เป็นอิสระแล้ว หญิงสาวค่อยๆย่อเข่าลงนั่งยองๆตรงหว่างขา แทบเบือนหน้าหนีทันทีที่เห็นสิ่งนั้น 

ท่อนเอ็นยาวใหญ่ตั้งผงาดอยู่ตรงหน้า

“เอาสิ อ้าปากแล้วอมมันซะ” เสียงสงครามสั่งพร้อมกับใช้มือประคองศีรษะของมิรันดาเอาไว้ เตรียมพร้อมรับความวาบหวามที่หญิงสาวกำลังจะมอบให้

แต่...

ผั๊วะ!!

“โอ้ยย!!!”

“เก็บไว้ให้ญาติแกอมเถอะ ไอ้ทุเรศ!”

ร่างของสงครามทรุดฮวบลงบนพื้นหลังถูกหญิงสาวชกเข้าไปตรงกลางกล่องดวงใจ เขานอนกลิ้ง ตัวเกร็งอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด ไม่คิดว่ามิรันดาจะกล้าทำแบบนี้กับลูกชายของเขา

“เธอกล้าต่อยลูกชายฉันหรอมิรันดา อึก!”

“ฉันทำมากกว่านี้แน่ถ้าแกยังไม่เลิกทำเรื่องเลวๆแบบนี้” มิรันดาไม่ต่อล้อต่อเถียง เธอคว้าเสื้อกับกางเกงของสงครามขึ้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็วแล้วรีบออกจากห้อง ก่อนที่เขาจะตั้งตัวได้แล้วลุกขึ้นมาทำร้ายเธออีกรอบ

“เฮ้ย! นั่นเสื้อผ้าฉันนะ แล้วฉันจะใส่อะไรออกไป” เสียงสงครามตะโกนลั่นห้อง แต่มิรันดาไม่สนใจ และก่อนที่ประตูจะถูกปิดลง เธอหันมาชูนิ้วกลางใส่พร้อมกับหัวเราะเสียงดังราวกับได้รับชัยชนะ “ได้ฉันแล้วจะทิ้งฉันไปง่ายๆแบบนี้หรอมิรันดา เราได้เห็นดีกันแน่!”

.

.

.

@คฤหาสน์ของมิรันดา

“ลมอะไรหอบลูกกลับบ้านกลับบ้านช่อง ถ้าจำไม่ผิด พ่อไม่เห็นลูกมาหลายอาทิตย์แล้วนะ” สุทธิพงษ์พ่อของมิรันดาเอ่ยออกมาด้วยความตื้นตันราวกับเจอสิ่งมหัศจรรย์ของโลก บ้านกับคอนโดไม่ได้ไกลกันเลยสักนิด แต่ลูกสาวก็เลือกที่จะกลับบ้านเฉพาะเวลาที่อยากให้เขาไปจ่ายค่าบัตรเครดิตให้ “รอบนี้จะให้พ่อไปจ่ายอะไรให้ล่ะ ค่าบัตรเคดิตหรือค่ากระเป๋าแบรนด์เนม”

“เปล่าค่ะ รันแค่อยากมาบอกว่า…เมื่อวานรันไปงานเลี้ยงแทนพ่อให้แล้วนะคะ” หญิงสาวตอบด้วยสีหน้าเซ็งๆก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาข้างๆคนเป็นพ่อ 

สุทธิพงษ์หันขวับกลับมานึกว่าหูตัวเองฟังผิดเพี้ยนไป สักพักเขาก็ปรบมือให้ลูกสาวอย่างชื่นชม

“มันต้องอย่างนี้สิลูกพ่อ หัดออกการออกงานบ้าง อย่าออกล่าอย่างเดียว”

“แค่งานแรกงานเดียวพอนะคะ ถ้ามีงานที่สองรันไม่ไปให้แล้วนะ”

“อ่าว ทำไมล่ะ ออกงานบ่อยๆสิ คนอื่นจะได้รู้ว่าพ่อมีลูก”

“หนูแค่ไม่อยากไปเจอ.…หมา”

“ห้ะ! ในงานมีหมาด้วยหรอ”

“ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ เป็นคนแต่ว่าทำตัวเหมือนหมา”

“เอาน่าลูกพ่อ” สุทธิพงษ์โอบไหล่ลูกสาวเข้ามาหาตัว พร้อมกับลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน “ถึงจะเป็นงานแรก แต่พ่อก็ภูมิใจในตัวลูกที่สุดเลยรู้มั้ย”

สุทธิพงษ์ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ลูกสาวเพียงคนเดียวกล้าออกงานสักที หากเขาไม่ทำแบบนี้มิรันดาก็จะทำอะไรไม่เป็นเลย เรียนจบปริญญาโทแล้วแต่ก็ไม่ยังไม่มีวี่แววว่าจะมาช่วยพ่อบริหารกิจการ พอโดนบังคับมากๆก็ชอบหนีไปอยู่คอนโดจนพักหลังแทบไม่กลับบ้านเลย

เขารู้ว่าลูกสาวเป็นคนไม่เอาไหน ติดเพื่อน ชอบเที่ยวกลางคืน บางวันก็ไม่รู้ว่าไปเมาหัวราน้ำอยู่ที่ไหน เธอค่อนข้างเอาแต่ใจและดื้อรั้น ส่วนหนึ่งก็มาจากการเลี้ยงดูของเขาเองที่ตามใจลูกสาวมากเกินไปจนเสียคน 

และอีกหนึ่งเรื่องที่คนเป็นพ่อค่อนข้างหนักใจก็คือ...เรื่องคู่หมั้น 

‘อนาคิน’ คือลูกชายเพียงคนเดียวของคุณหญิงอิงอรเพื่อนสนิทของคุณหญิงโมมิกาแม่ของมิรันดา ทั้งสองคนให้คำมั่นสัญญากันเอาไว้ว่าถ้ามีลูกสาวกับลูกชายจะให้หมั้นหมายกัน และมันก็ดันเป็นอย่างนั้นจริงๆ อนาคินกับมิรันดาหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็กๆ และดูเหมือนว่าลูกสาวของเขาจะรักผู้ชายอยู่ฝ่ายเดียว 

อนาคินมองว่ามิรันดาเป็นน้องสาวมากกว่าคู่หมั้นเสียด้วยซ้ำ

เขาพยายามเตือนลูกสาวอยู่หลายครั้งว่าอนาคินไม่ได้รัก เผื่อว่ามิรันดาจะตัดใจแล้วมองหาคนใหม่ แต่เธอก็ยังดื้อดึงคิดว่าสักวันอนาคินจะเปลี่ยนความคิด คนเป็นพ่อก็ได้แต่ท้อใจ ผ่านมาหลายปีแล้วก็ไม่เห็นว่าอนาคินจะขอมิรันดาแต่งงานสักที ส่วนตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนั่นก็คือแม่ของมิรันดา ตอนนี้กำลังปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดกลางป่ากับกลุ่มเพื่อนๆวัยเดียวกัน ทิ้งให้เขาต้องดูแลลูกสาว(ที่แสนดื้อรั้น)เพียงลำพัง

“คุณแม่ติดต่อมาบ้างมั้ยคะ”

“ไม่เลย ตอนนี้แม่คงบรรลุธรรมไปแล้ว ปล่อยให้แม่เขาได้อยู่กับธรรมะเถอะ” สุทธิพงษ์เพิ่งสังเกตเห็นว่าการแต่งตัวของลูกสาวเปลี่ยนไป “นี่ลูกไปเอาชุดใครมาใส่ ชุดผู้ชายหรอ”

“อ้อ! ชะ…ชุดแฟนของปลายฟ้าค่ะ เมื่อคืนรันไปค้างที่ห้องปลายฟ้ามา” ปลายฟ้าก็คือเพื่อนในกลุ่มของมิรันดาที่คนเป็นพ่อปวดหัวนักหนา เพราะเพื่อนๆของมิรันดามีแต่ดีๆทั้งนั้น!

“แล้วนั่นคอไปโดนอะไรมา”

“อะ เอ่อ…สงสัยแพ้น้ำที่ห้องของปลายฟ้าค่ะ” มิรันดารีบดึงผมมาปิดรอยแดงเป็นจ้ำที่บริเวณต้นคอ 

สุทธิพงษ์หรี่ตามองด้วยความสงสัยเพราะรอยที่ว่าไม่ใช่อาการแพ้น้ำแน่นอน เขาเคยมีภรรยามาก่อน ทำไมจะไม่รู้ว่านั่นคือรอยอะไร แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่กล้าต่อว่าลูกสาวเพราะตอนนี้มิรันดาก็อายุครบ 25 ปีแล้ว ถ้าเขาไม่ปล่อย ชาตินี้ลูกสาวก็คงไม่มีสามี

มัวแต่ไปรออนาคินจนตัวเองจะขึ้นคานอยู่แล้ว 

“ดูแลตัวเองบ้างนะลูก ถึงหนูจะโตแล้ว แต่พ่อก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี พ่ออยากให้ลูกมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักที”

“ก็รันกำลังจะมีลูกเขยให้พ่อนี่ไงคะ รันรู้ว่าพ่ออยากให้รันมีครอบครัว”

“ลูกรออนาคินมา 25 ปีแล้วนะ จะรอไปถึงเมื่อไหร่”

“ไม่รู้สิคะ ก็คงต้องรอไปเรื่อยๆจนกว่าพี่อนาคินจะขอแต่งงาน” 

คนเป็นพ่อถอนหายไปพรืดทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น เพราะเขาได้ยินมิรันดาพูดแบบนี้มาหลายปีแล้ว 

“โถ่…ลูก ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลกนะ ทำไมลูก…เอ่อ…ไม่ลองมองหาคนใหม่ดูล่ะ ในงานไม่เจอสักคนเลยหรอ”

“รันบอกแล้วไงคะว่าเจอแต่หมา” มิรันดาตอบกลับเสียงเนือยๆ

“พ่อไม่ได้บอกให้ลูกเลิกรักอนาคินนะ แต่พ่อรู้สึกว่าอนาคินไม่ได้ชอบลูก มันจะเสียเวลาเอานะ”

“ไม่มีคำว่าเสียเวลาหรอกค่ะ รันรอได้” เธอตอบอย่างมั่นใจว่าสักวันอนาคินจะขอแต่งงาน

“แต่พ่อรอไม่ได้ พ่ออยากอุ้มหลาน”

“งั้นพ่อก็คงต้องรอหน่อยนะคะ เพราะรันจะมีลูกกับพี่อนาคินคนเดียวเท่านั้น” 

สุทธิพงษ์กรอกตามองบนด้วยความเหนื่อยใจ เพราะมิรันดามีนิสัยดื้อรั้นแบบนี้ไงคนเป็นแม่เลยต้องหนีไปบวช แล้วเมื่อไหร่เขาจะได้อุ้มหลานสักที 

คงมีอยู่วิธีเดียวที่จะทำให้มิรันดาเลิกรักอนาคินนั่นก็คือ...จับคู่ให้ลูกสาว!

และเขาเชื่อว่าผู้ชายคนนี้สามารถดูแลมิรันดาได้ดีอย่างแน่นอน

————-------