ตอนที่ 20

รถลีมูซีนสีดำคันหรูเคลื่อนตัวอย่างนุ่มนวล ก่อนจะจอดสนิทหน้าอาคารคณะอักษรศาสตร์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของภาควิชาภาษาจีน

ความโดดเด่นของรถราคาแพงทำให้บรรดานักศึกษาที่กำลังเดินเข้าเรียนต่างหันมามองเป็นสายตาเดียว ทั้งผู้หญิงและผู้ชายพากันชะลอฝีเท้า แอบซุบซิบด้วยความสงสัยว่าเจ้าของรถคือใคร

ภายในห้องโดยสารด้านหลัง น้ำตาลนั่งกอดกระเป๋าแน่น ดวงตากลมเหลือบมองผู้คนด้านนอก ไม่ยอมเปิดประตูลงจากรถเสียที ศิลาที่นั่งอยู่ข้างกันปรายตามอง

"ไม่ลงเหรอ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้ว "หรือกำลังรอกู๊ดบายคิส(จูบลา)"

"ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ"

น้ำตาลรีบปฏิเสธ แต่ก็อดกดเสียงให้เบาลงไม่ได้ เพราะเกรงว่าคนขับจะได้ยิน ศิลาชำเลืองมองฉากกั้นระหว่างห้องคนขับกับห้องโดยสาร ก่อนกดปุ่มสั่งงาน

ฉากกั้นกระจกค่อย ๆ เลื่อนขึ้นปิด แยกพื้นที่ด้านหน้าออกจากห้องโดยสารด้านหลังจนมิด เขาหันกลับมามองหญิงสาว ก่อนพูดด้วยสีหน้าระรื่น

"ตอนนี้มีแค่เราสองคนแล้ว"

รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นเล็กน้อย

"อยากทำอะไรก็ทำสิ"

พูดจบ ศิลาก็หลับตาลง ราวกับกำลังเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มก่อน ท่าทางนั้นทำให้น้ำตาลแอบอมยิ้ม แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของตัวเอง

หญิงสาวค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไป จูบริมฝีปากของเขาแผ่วเบา ตั้งใจจะถอยออก แต่ศิลากลับยกมือจับไหล่บางไว้ ก่อนดึงเธอเข้ามาประทับจูบอีกครั้ง คราวนี้เนิ่นนานกว่าเดิมเล็กน้อย

"ตั้งใจเรียนนะเด็กโง่"

น้ำตาลอดอมยิ้มไม่ได้ ประโยคนั้นช่างเชยเสียเหลือเกิน เชยราวกับพระเอกยุค 90 แต่ไม่รู้ทำไม กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก

นี่สินะความรู้สึกของการมีแฟนเป็นมาเฟียทรงลุง แม้คำพูดจะไม่หวือหวา ไม่หวานเลี่ยนเหมือนในละคร แต่ทุกประโยคที่ออกจากปากเขา กลับทำให้เธอเผลอยิ้มได้เสมอ

ประตูรถลีมูซีนเปิดออก น้ำตาลก้าวลงจากรถ แต่ยังไม่ทันได้เดิน ก็ถูกมือใหญ่คว้าข้อมือเอาไว้ หญิงสาวหันกลับมามองอย่างงุนงง

"อะไรอีกคะ เดี๋ยวหนูสายนะ"

ศิลายื่นหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนกระซิบเสียงแผ่ว

"โดดเรียนไหมวันนี้"

"ไม่ต้องเลยนะคะ"

น้ำตาลหัวเราะคิก ก่อนยกมือฟาดหลังมือเขาเบา ๆ อย่างหมั่นไส้ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก แล้วพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจังจนชวนขำ

"แล้วก็...อย่าเข้าใกล้ใครเกินหนึ่งเมตร"

เขาเว้นจังหวะ ก่อนเสริมสั้น ๆ

"ผัวหวง"

"คุณอา!"

น้ำตาลรีบกวาดสายตามองรอบตัว ก่อนกระซิบดุด้วยใบหน้าแดงจัด ทำเขาหัวเราะในลำคออย่างพอใจ ก่อนยอมปล่อยมือเธอแต่โดยดี

"ไปเรียนเถอะ ตอนเย็นฉันมารับ"

"ค่ะ สวัสดีค่ะ"

หญิงสาวยกมือไหว้เขาตามความเคยชิน ก่อนยืนมองรถลีมูซีนสีดำค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากหน้าคณะ จนลับสายตา

แม้วันนี้ท้องฟ้าจะถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม ราวกับฝนจะตกได้ทุกเมื่อ แต่ไม่รู้ทำไม เธอกลับรู้สึกว่าอากาศสดชื่นกว่าทุกวัน

น้ำตาลสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนผ่อนออกช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มบาง

"อ้า... อากาศดีจัง"

"อีน้ำตาล! มึงมาได้ไง!"

เสียงของเจ้ากรรมนายเวรดังขึ้นทันทีที่น้ำตาลก้าวขึ้นบันไดอาคารคณะ

ส้มเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าถูกแต่งแต้มอย่างประณีต แป้งขาวเนียน ริมฝีปากสีแดงสด เจ้าตัวยืนกอดอก ขวางทางไว้ พร้อมกวาดสายตามองน้ำตาลตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาเคลือบแคลง

เมื่อคืนไม่ใช่ว่ามันถูกพ่อเลี้ยงลงโทษไปแล้วหรอกเหรอ แล้วทำไมถึงยังเดินลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนี้ได้ แถมยังสวยเป๊ะ ไม่มีแม้แต่รอยช้ำบนผิวสักนิด 

หรือข่าวจากพี่โรเซ่จะผิด? แต่ก็ไม่น่าใช่ เพราะทั่วตึกแดงลือสะพัดว่าน้ำตาลถูกคนของพ่อเลี้ยงหามออกจากห้องกลางดึก

น้ำตาลได้แต่ถอนหายใจ เธอไม่อยากมีเรื่องกับใครมากไปกว่านี้ จึงเลือกเดินเลี่ยงขึ้นบันได หากแต่ยังไม่ทันก้าวพ้นบันไดขั้นที่สามดี

"กูถาม! หูมึงหนวกหรือไง อีวอก!"

ส้มตวาดลั่น มือข้างหนึ่งกระชากเส้นผมของเธอจากด้านหลังอย่างแรง จนศีรษะหงายกลับ

"โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ ปล่อย!"

"กูไม่ปล่อย จนกว่ามึงจะบอกว่ามึงมากับใคร! แล้วเมื่อคืนมึงหายหัวไปไหน!"

น้ำตาลกัดฟัน ก่อนสะบัดเสียงตอบ

"ฉันไม่จำเป็นต้องบอกเธอ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"

น้ำตาลรวบรวมแรงทั้งหมด สะบัดมือของส้มที่ขยุ้มผมออกได้สำเร็จ ส้มเบะปากแรง มองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนแค่นหัวเราะ

"คืนนี้ตรวจภายใน ถึงยังไงมึงก็ไม่รอดหรอก! แอบกิ๊กกับบอดี้การ์ดหน้าโง่ไม่ใช่เหรอ? กูมั่นใจว่ามึงได้นัวเนียกับมันจนเสียตัวไปแล้วแน่ ๆ"

ส้มยิ้มเยาะ พลางเอียงหน้ามากระซิบ

"โชคดีนะ...อีตาล"

พูดจบก็สะบัดผม เดินกระแทกไหล่ผ่านเธอขึ้นบันไดไปอย่างผู้ชนะ

น้ำตาลยืนนิ่งอยู่กับที่ พลางยกมือลูบหนังศีรษะที่ยังแสบจากแรงกระชาก ก่อนถอนหายใจออกมายาว

เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมส้มถึงได้เกลียดชังเธอนัก

หลังเลิกเรียนคาบบ่าย เวลาประมาณสามโมงเย็น นักศึกษาหลายคนพากันแวะเข้าห้องน้ำเพื่อเติมแป้ง เติมลิปสติก และจัดทรงผมก่อนกลับบ้าน

มีเพียงน้ำตาลที่รีบเดินออกจากอาคารคณะทันที เพราะไม่อยากให้พ่อเลี้ยงศิลาต้องรอนาน

เมื่อมาถึงหน้าคณะ เธอก็เห็นรถ Mercedes-Benz สีดำคันหรูจอดรออยู่ บอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้ารถรีบเปิดประตูห้องโดยสารด้านหลังให้ทันทีที่เห็นเธอเดินมา

"ขอบคุณค่ะ"

หญิงสาวก้มหัวกล่าวขอบคุณ ก่อนก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะด้านหลังทันทีที่ประตูรถปิดลง เธอหันไปมองคนที่นั่งรออยู่ข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้มบาง คิดว่าเป็นพ่อเลี้ยงศิลา แต่รอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้าง

คนที่นั่งอยู่ไม่ใช่ศิลา

หากเป็นชายวัยหกสิบต้น ๆ ผู้มีใบหน้าคมเข้มและความหล่อที่ราวกับถอดแบบมาจากศิลา ทว่าแววตาที่สุขุมเยือกเย็นกลับแฝงอำนาจจนชวนให้ผู้คนต้องก้มหน้าหลบ เพียงนั่งนิ่ง ๆ ก็แผ่แรงกดดันออกมาจนบรรยากาศภายในรถอึดอัด

เพียงสบตา หัวใจของน้ำตาลก็หล่นวูบ ร่างกายแข็งทื่อจนแทบลืมหายใจ

"พ...พ่อเลี้ยงตะวัน!!"

 

ภายในห้องกระจกที่ยื่นล้ำออกมาจากตัวบ้านหลังใหญ่บนเชิงเขา กระจกใสบานสูงเปิดมุมมองออกไปไกลสุดสายตา เห็นเพียงสวนกุหลาบหลากสีที่ทอดตัวปกคลุมทั่วผืนดิน

น้ำตาลทอดสายตามองไปยังภูเขาอีกลูก เบื้องหลังนั้นคือคฤหาสน์ของศิลา ระยะห่างระหว่างที่นี่กับตึกแดงมีภูเขาหนึ่งลูกคั่นกลาง ราวกับเป็นกำแพงที่แยกสองโลกออกจากกันโดยสิ้นเชิง

หญิงสาวนั่งตัวสั่นเทิ้มอยู่บนโซฟา มือทั้งสองกำกันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว

เสียงรองเท้าหนังคู่หรูดังสะท้อนกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่น ก่อนร่างสูงใหญ่จะเดินเข้ามาหยุดตรงหัวโต๊ะรับแขก แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างสง่างาม

พ่อเลี้ยงตะวันเอนหลัง ไขว่ห้างอย่างคนเหนือกว่า ใบหน้าเข้มดุดันเต็มไปด้วยบารมี ก่อนจะยกนิ้วชี้ไปทางเครื่องปรับอากาศ แล้วตวาดใส่ลูกน้องเสียงกร้าวจนคนทั้งห้องสะดุ้ง

"เฮ้ย! ปล่อยให้แขกร้อนจนเหงื่อแตกได้ยังไงวะ ลดอุณหภูมิแอร์ลงสิ ไอ้โง่!"

เสียงนั้นทำให้น้ำตาลสะดุ้งสุดตัว เธอรีบก้มหน้าลง พยายามใช้สองมือกุมกันไว้เพื่อซ่อนอาการสั่น

ชายวัยกลางคนเหลือบมองเธอ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

"ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอ"

สิ้นคำ เขาก็หยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมา ก่อนโยนภาพถ่ายหลายใบลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า

บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านข้างรู้หน้าที่ดี รีบเก็บภาพทั้งหมดขึ้นมา แล้วเดินมายื่นให้น้ำตาล หญิงสาวค่อย ๆ รับไว้ด้วยมือที่ยังสั่น ก่อนก้มมองทีละใบ

ดวงตาเบิกกว้างทันที ทุกภาพล้วนเป็นภาพของเธอกับศิลา

ทั้งตอนนั่งคุยกันบนสะพานไม้กลางสวนกุหลาบ ตอนอยู่ภายในรถลีมูซีนหน้าตึกคณะ แม้กระทั่งภาพเมื่อคืนที่ถูกถ่ายผ่านกระจกห้องนอนของคฤหาสน์

ไม่มีสักช่วงเวลาที่รอดพ้นสายตาของใครบางคน น้ำตาลเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง ขณะที่พ่อเลี้ยงตะวันยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"คิดว่าหลานชายของฉันจะทำอะไรโดยไม่มีใครรู้เลยงั้นเหรอ"

เขาเคาะนิ้วลงบนพนักโซฟาเบา ๆ ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

"ทุกย่างก้าวของศิลา อยู่ในสายตาของฉันตลอด"

ก่อนที่น้ำตาลจะได้ตั้งตัว เสียงทุ้มทรงอำนาจก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ต้องการเท่าไหร่ ว่ามาได้เลย"