ตอนที่ 21

"ต้องการเท่าไหร่ ว่ามาได้เลย"

หญิงสาวชะงักไปด้วยความงุนงง ก่อนเงยหน้าขึ้นมอง

"คะ?"

พ่อเลี้ยงตะวันหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่แววตากลับเย็นชา

"แกล้งโง่เหรอ หรือแกล้งตีหน้าซื่อ"

เขาเอนตัวพิงพนักโซฟา สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

"มารยาแบบนี้น่ะ ใช้กับฉันไม่ได้หรอก"

พูดจบก็หยิบเช็คขึ้นมา ก่อนก้มหน้าลงเซ็นชื่อตัวเองอย่างรวดเร็ว ปลายปากกาขีดลากเป็นลายเซ็นสง่างามบนกระดาษสีขาว จากนั้นก็ฉีกเช็คออกจากเล่มแล้วยื่นให้บอดี้การ์ด ลูกน้องรับไปทันที ก่อนเดินอ้อมโต๊ะมาส่งให้หญิงสาว

น้ำตาลรับกระดาษแผ่นนั้นมาอย่างลังเล เมื่อก้มมอง ดวงตาก็เบิกกว้าง

"อยากได้เท่าไหร่ก็เติมเลขหน้าเข้าไปได้เลย"

น้ำเสียงของพ่อเลี้ยงตะวันเรียบนิ่ง ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องซื้อขายสินค้าชิ้นหนึ่ง

น้ำตาลนิ่งค้างอยู่หลายวินาที ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

"นี่มัน...หมายความว่ายังไงคะ"

ชายวัยกลางคนยกแก้วชาขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

"ค่าจ้างให้ออกไปจากชีวิตหลานชายฉันไง"

คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักที่ฟาดลงกลางอก น้ำตาลกำปากกาในมือแน่น

"คุณกำลังเข้าใจผิดนะคะ หนูไม่ได้..."

"ห้าล้าน?"

เขาขัดขึ้นทันที

"สิบล้าน?"

น้ำตาลส่ายหน้า

"ไม่ใช่ค่ะ หนูไม่เคยคิดจะ..."

"ยี่สิบล้าน"

พ่อเลี้ยงตะวันวางแก้วลงบนโต๊ะดัง กึก

"หรือถ้ายังไม่พอ ฉันให้มากกว่านั้นได้อีก"

สายตาคมเข้มจ้องเธอเขม็ง

"คนอย่างหลานชายฉันไม่เคยขาดผู้หญิง แต่ผู้หญิงที่เข้าหาเขามีแต่พวกหิวเงิน ฉันเห็นมานักต่อนักแล้ว"

น้ำตาลเม้มริมฝีปากแน่น ความน้อยใจแล่นวาบขึ้นมาในอก

"หนูไม่ได้ต้องการเงินค่ะ"

"งั้นต้องการอะไร"

คำถามสั้น ๆ ถูกโยนใส่ราวกับการสอบสวน หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบออกมาตรง ๆ

"หนูแค่รักเขา"

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ก่อนที่พ่อเลี้ยงตะวันจะหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้มีความขบขันอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเย้ยหยันเท่านั้น

"ความรัก? อีกแล้วเหรอ..."

เขาเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย

"รู้ไหม คำโกหกที่ฉันได้ยินบ่อยที่สุดในชีวิต ก็คือคำว่ารักนี่แหละ"

น้ำตาของหญิงสาวเริ่มเอ่อคลออยู่ในดวงตา ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอจะรู้สึกทั้งหวาดกลัว และถูกเหยียดหยามได้พร้อมกันมากเท่านี้

เธอรักผู้ชายคนนั้น รักตั้งแต่วันที่เขาเป็นเพียง "คุณอา" ผู้แสนอบอุ่น โดยไม่เคยรู้เลยว่าแท้จริงแล้วเขาคือพ่อเลี้ยงศิลา ผู้ทรงอิทธิพลแห่งตึกแดง

หากเลือกได้...เธอต้องการเพียงคุณอาคนที่คอยยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนก็เท่านั้น

พ่อเลี้ยงตะวันมองหญิงสาวด้วยสายตาเหยียดหยัน ก่อนแค่นหัวเราะในลำคอ

"หึ... น้ำตาอีกแล้วเหรอ"

เขาถอนหายใจอย่างรังเกียจ

"เห็นแล้วอยากจะอ้วก"

น้ำตาลรีบยกมือปาดน้ำตาออกลวก ๆ พยายามกลั้นสะอื้นไว้เต็มที่

"น้าสาวของเธอกำลังเดือดร้อนอยู่ไม่ใช่เหรอ"

คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที พ่อเลี้ยงตะวันยกยิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยต่อ

"ฉันรู้ว่าตอนนี้น้าของเธอกำลังถูกเจ้าหนี้ตามทวงจนแทบไม่มีที่ยืน"

"ล่าสุด ก็โดนซ้อมปางตาย"

หัวใจของน้ำตาลหล่นวูบ

เมื่อสองวันก่อน เธอเพิ่งได้รับสายจากเบอร์แปลก เป็นคนที่อยู่ห้องเช่าข้าง ๆ ของน้าสาวโทรมาแจ้งข่าว

"น้าหนูนอนซมอยู่หลายวันแล้ว ทำไมไม่มาดูแลเลย"

ตอนนั้นเธอถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะก่อนหน้านี้ เธอบล็อกเบอร์ของน้าสาวไปแล้ว หลังจากถูกหลอกให้ช่วยใช้หนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอก็ตัดใจไม่รับสายอีกเลย แม้แต่เบอร์แปลกก็แทบไม่เคยกดรับ

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ค่อย ๆ ไหลอาบแก้มอีกครั้ง

สายตาเลื่อนลงไปมองเช็คในมือ มือเรียวสั่นจนแทบถือมันไว้ไม่อยู่พ่อเลี้ยงตะวันมองทุกปฏิกิริยาราวกับนักล่าที่รู้ว่าติดกับเรียบร้อยแล้ว

"ถ้ารับเช็คใบนั้นไป..."

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสุขุม แต่หนักแน่น

"นอกจากเงินก้อนนั้น ฉันจะส่งคนดูแลเธอกับน้าสาวให้สบายไปทั้งชีวิต"

"ฉันจะใช้หนี้ทั้งหมดให้"

"แล้วก็ส่งเธอไปเรียนต่อต่างประเทศ อยากเรียนที่ไหนก็เลือกเอา"

เขาเว้นจังหวะ ก่อนมองสบตาหญิงสาวตรง ๆ

"แต่ถ้าเธอเดินออกจากห้องนี้ ปฏิเสธข้อเสนอของฉัน"

แววตาของเขาเย็นชาจนน่าหวาดหวั่น

"ชีวิตของเธอก็จะเป็นได้แค่เด็กเลี้ยงของศิลา"

"ไม่มีวันได้ยืนเคียงข้างเขาในฐานะผู้หญิงของตระกูลนี้"

"เพราะฉัน... ไม่มีวันยอมรับเธอ"

น้ำตาลยังไม่ทันได้ตัดสินใจ เสียงเคาะโต๊ะก็ดังขึ้นสองครั้ง

ก๊อก! ก๊อก!

พ่อเลี้ยงตะวันมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หมดเวลา"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง

"คะ...?"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง บอดี้การ์ดสี่คนก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน

"กรี๊ด!"

น้ำตาลร้องลั่นเมื่อถูกจับล็อกแขนทั้งสองข้างไว้แน่น

"ปล่อยนะ! จะทำอะไร! ปล่อย!"

เธอดิ้นสุดแรง แต่แรงของหญิงสาวเพียงคนเดียวไม่มีทางสู้ชายร่างใหญ่ทั้งสี่ได้

หนึ่งในบอดี้การ์ดหยิบเช็คในมือเธอ ยัดกลับลงในกระเป๋าเสื้อคลุม ก่อนกระชากร่างบางให้เดินไปยังประตูบานหนึ่งที่อยู่ด้านหลังห้องกระจก

ดวงตาของน้ำตาลเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

"ไม่...! ปล่อยหนู! หนูขอร้อง!"

เธอยกมือพนมไหว้ทั้งน้ำตา เสียงสะอื้นสั่นเครือไปทั้งตัว

"อย่าทำอะไรหนูเลย... ขอร้อง..."

แต่ไม่มีใครตอบรับ

พ่อเลี้ยงตะวันเพียงนั่งมองนิ่ง ๆ ราวกับไม่รู้สึกอะไร

ทว่า...

ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นขึ้นจากด้านหน้าคฤหาสน์ ทุกคนในห้องสะดุ้งสุดตัว

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนอีกหลายนัดดังตามมาติด ๆ

บอดี้การ์ดทุกคนชะงักพร้อมกัน ก่อนหันมองออกไปทางผนังกระจกสูง เบื้องล่างของคฤหาสน์ ร่างสูงในชุดสูทสีดำยืนตระหง่านอยู่กลางลานกว้าง

ศิลายกปืนขึ้นยิงฟ้าเป็นสัญญาณ ก่อนค่อย ๆ ลดปลายกระบอกลงอย่างช้า ๆ ดวงตาคมกริบเงยขึ้นมองตรงมายังห้องกระจกที่ยื่นออกมาจากตัวบ้าน

และปลายกระบอกปืนนั้น...

กำลังเล็งตรงไปยังพ่อเลี้ยงตะวัน ผู้เป็นอาของตัวเอง ผ่านกระจกบานใหญ่ที่กั้นคนทั้งสองเอาไว้

บรรยากาศทั้งห้องพลันเงียบงัน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเพราะทุกคนรู้ดี หากศิลาเหนี่ยวไกในวินาทีนั้น สงครามระหว่างอาหลานจะเริ่มต้นขึ้นทันที

ทันทีที่เห็นปลายกระบอกปืนในมือศิลา บอดี้การ์ดภายในห้องกระจกหลายคนก็ชักอาวุธขึ้นพร้อมกัน เสียงขึ้นลำปืนดังเป็นทอด ปลายกระบอกทั้งหมดหันเล็งลงไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่กลางลานหน้าคฤหาสน์เบื้องล่าง

แต่ยังไม่มีใครได้เหนี่ยวไก

"หยุด!"

เสียงตวาดของพ่อเลี้ยงตะวันดังลั่นห้อง เขาหันไปมองลูกน้องด้วยสายตาดุดัน ก่อนตะคอกซ้ำ

"ทำเหี้ยอะไรกัน! นั่นหลานกู!"

บรรยากาศเงียบกริบ

"เก็บปืนให้หมด!"

บอดี้การ์ดรีบลดอาวุธลงทันที ก่อนจะสั่งการผ่านอินเอียร์ต่อ ๆ กัน

"เก็บปืน! เปิดทางให้คุณศิลาขึ้นมา"

ไม่นานนักประตูห้องกระจกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

ปัง!

ศิลาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง แววตาเต็มไปด้วยความเดือดดาล มือข้างหนึ่งยังกำปืนพกสีดำไว้แน่น ด้านหลังมีเจย์และบอดี้การ์ดอีกหลายคนเดินตามเข้ามา

ทันทีที่สายตาของศิลาสบเข้ากับน้ำตาล หญิงสาวที่ถูกบอดี้การ์ดจับกดให้นั่งอยู่บนโซฟา มีน้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด แขนทั้งสองข้างยังถูกจับไว้แน่น

ดวงตาที่แดงก่ำมองมาทางเขาราวกับคว้าความหวังสุดท้ายเอาไว้ ศิลาเพียงมองเธออยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้เป็นอา

"ทำเกินไปแล้วนะครับ!"

เสียงตวาดกึกก้องไปทั่วห้อง ดังเสียจนทั้งน้ำตาลและเหล่าบอดี้การ์ดต่างตกตะลึง ไม่มีใครเคยเห็นศิลาสูญเสียการควบคุมอารมณ์ถึงขนาดนี้มาก่อน

เจย์ไม่รอให้ผู้เป็นนายสั่งเป็นคำพูด เพียงสบตากันแวบเดียวก็เข้าใจ เขารีบเดินเข้าไปผลักบอดี้การ์ดที่จับน้ำตาลออก ก่อนประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้น

"เป็นอะไรไหมครับ"

น้ำตาลส่ายหน้าทั้งน้ำตา ก่อนรีบขยับมายืนหลบอยู่ด้านหลังเจย์โดยไม่กล้ามองใคร

ศิลาเหลือบมองลูกน้องคนสนิทอีกครั้ง เจย์พยักหน้ารับคำสั่งเงียบ ๆ

"เชิญครับ"

เขาพาน้ำตาลเดินออกจากห้องกระจก พร้อมบอดี้การ์ดของศิลาอีกหลายคนคอยคุ้มกัน ก่อนลงไปยังรถลีมูซีนที่จอดรออยู่ด้านล่าง

ไม่นาน ประตูห้องก็ปิดลง ภายในห้องกระจกอันเงียบงัน เหลือเพียงอาหลานสองคนยืนประจันหน้ากัน

"ยังขาดสติ มุทะลุ เพราะไอ้คำว่ารักแสนน้ำเน่านั่นเหมือนเดิมเลยนะ"

ผู้เป็นอาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าสบายอารมณ์ ตรงกันข้ามกับหลานชายที่ยังยืนกำกระบอกปืนแน่นเสียจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดนูน

"อาต้องการอะไรจากผมกันแน่!"

"ฉันก็แค่คิวซีผู้หญิงดี ๆ ให้แกเท่านั้น"

"เลิกยุ่งกับชีวิตผมสักที! ผมจะคบใคร หรือนอนกับใคร มันก็เรื่องของผม"

ตะวันหัวเราะในลำคอ ก่อนปรายตามองอย่างดูแคลน

"ผู้หญิงหน้าเงินของแกน่ะเหรอ"

"จะหน้าเงินหรือไม่...ผมจะเป็นคนดูเอง อาไม่ต้องมาเสือก"

คำตอบนั้นทำให้ตะวันพยักหน้าช้า ๆ มุมปากยกขึ้นอย่างยียวน แม้ภายนอกยังดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับแปลกใจไม่น้อย หลานชายที่เคยเชื่อฟัง วันนี้กลับกล้าใช้คำพูดรุนแรงใส่เขาเป็นครั้งแรก

เด็กคนนี้...ชักจะเอาไม่อยู่แล้ว

"ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตแก มีแต่พวกหน้าเงิน...เหมือนแม่แกไม่มีผิด"

เพียงได้ยินคำว่า "แม่" ศิลาก็ชะงักไปทั้งร่าง ภาพอดีตที่พยายามฝังลึกผุดขึ้นมาในหัวทันที

แม่ของเขา...อดีตเด็กเลี้ยงระดับไดมอนด์ ผู้หญิงที่บิดาของเขาหลงรักจนยอมมอบทั้งหัวใจ แต่สุดท้ายกลับขโมยข้อมูลสำคัญขององค์กรไปขายให้ศัตรู หักหลังคนที่รักเธอหมดหัวใจ

หลังความจริงถูกเปิดเผย บิดาของเขาทนรับความเจ็บปวดไม่ไหว เลือกจบชีวิตตัวเอง ทิ้งลูกชายวัยเพียงสองขวบไว้ให้น้องชายอย่างตะวันรับไปเลี้ยงดู

"อีนังแพศยาวารีก็ไม่ต่างกันนักหรอก" ตะวันแค่นหัวเราะ "ฉันวางเงินไว้ตรงหน้า ให้มันเลือกว่าจะเอาแก...หรือเอาเงิน"

เขาหยุดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนกระตุกยิ้มเย็น

"แล้วมันก็เลือกเงิน...โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว นี่น่ะเหรอ...ความรักของแก"

หยดน้ำตาค่อย ๆ ไหลอาบแก้มของศิลา มือที่กำปืนสั่นเทา ผู้หญิงแบบแม่...คือคนที่เขาเกลียดที่สุด

แต่ถึงอย่างนั้น...

"อาก็ไม่ควรฆ่าเธอ!"

"แกมันอ่อนหัด"

"ครับ...ผมอ่อนหัด"

ศิลาพยักหน้ารับ ดวงตาแดงก่ำ แต่กลับนิ่งจนน่ากลัว

"แล้วไอ้อ่อนหัดคนนี้...มันอาจเป่าหัวอาก็ได้ ถ้ามันยังถูกคุกคามอยู่แบบนี้"

เขาก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว สายตาไม่หลบแม้แต่น้อย

"ปลายกระบอกปืน...จะไม่ยิงขึ้นฟ้าเหมือนวันนี้อีก เพราะงั้น...เลิกยุ่งกับชีวิตผม"

"นี่ไม่ใช่คำขู่...อาก็รู้ว่าผมทำจริง"

พูดจบ ศิลาหันหลังเดินออกจากห้องทันที

บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูรีบเปิดทาง ก่อนเดินตามนายของตัวเองออกไป

ตะวันยังคงยืนนิ่ง สีหน้าที่เคยผ่อนคลายหายไปจนหมด

ท่าทางหลานคนนี้จะเอาไม่อยู่เสียแล้ว

เขาหยิบซิการ์ขึ้นมาจุด สูบลึกหนึ่งครั้ง ก่อนพ่นควันสีขาวออกช้า ๆ พลางมองรถลีมูซีนสีดำที่เคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์

ดวงตาคมค่อย ๆ หรี่ลง

"ไปเอาตัวเธอมา..."

เสียงทุ้มเอ่ยเรียบเย็น แต่แฝงไปด้วยอำนาจ

"ได้เวลาแล้ว"