ตอนที่ 29

บนชั้นสองของคฤหาสน์ ภายในห้องชงชาอันเงียบสงบ น้ำตาลค่อย ๆ หยิบดอกเก็กฮวยอบแห้งใส่ลงในแก้วใส ก่อนรินน้ำร้อนตามลงไป กลีบดอกสีเหลืองทองค่อย ๆ คลี่ตัว ส่งกลิ่นหอมอ่อนละมุนลอยอบอวลไปทั่วห้อง 

"คุณอาจะต้องชอบแน่ ๆ"

หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง พลางคลี่ยิ้มบาง ๆ แต่ยังไม่ทันได้หยิบจานรองแก้วมารอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ดึกป่านนี้ ใครเขาดื่มชากันล่ะจ๊ะ"

วารีเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนหยิบนมอัลมอนด์ขึ้นมาเทใส่แก้วยาวอย่างคุ้นเคย

"หินน่ะ...ก่อนนอนเขาชอบดื่มนมอัลมอนด์กับกล้วยหอม เรื่องนี้เธอไม่รู้เลยเหรอ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของน้ำตาลค่อย ๆ จางหาย ดวงตาคู่สวยเหลือบมองชาเก็กฮวยบนโต๊ะ ก่อนสูดลมหายใจลึกเพื่อเก็บซ่อนความรู้สึกขุ่นมัวเอาไว้

"ตอนนี้พ่อเลี้ยงชอบดื่มชาก่อนนอนแล้วค่ะ"

เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พร้อมหยิบจานรองมารองแก้วโดยไม่ได้เงยหน้ามองอีกฝ่าย จึงไม่ทันเห็นสายตาเหยียดหยามที่วารีส่งมา พร้อมมุมปากที่เบะน้อย ๆ อย่างคนไม่ชอบหน้า

"เด็กเลี้ยงเกรดอะไรเหรอ"

วารีเอ่ยถามลอย ๆ ขณะคนนมในแก้ว เมื่อไม่ได้รับคำตอบ เธอก็หัวเราะในลำคอแล้วตอบแทนเสียเอง

"โกลด์สินะ...โถ่เอ๊ย หินนะหิน จะหยิบตุ๊กตามากอดเล่นทั้งที ก็ไม่เลือกเกรดสูง ๆ หน่อย"

ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้น้ำตาลชะงัก เธอเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ คนที่มีใบหน้าสวยสง่า เป็นถึงพี่สาวของรุ่นพี่ที่เธอเคารพและชื่นชม จะมีคำพูดหยาบคายและดูแคลนคนอื่นได้ถึงเพียงนี้

ไม่มีอะไรเหมือนพี่วารินที่เธอรู้จักเลยสักนิด

"คุณเองก็เป็นเด็กเลี้ยงตึกแดงเหมือนกันนี่คะ"

ทันทีที่ได้ยิน สีหน้าของวารีก็แข็งกระด้างลง เธอก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

"ฉันกับเธอ...กระดูกมันคนละเบอร์"

สายตาที่มองลงมาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

"เธอมันก็แค่ของเล่น"

น้ำตาลอึ้งงัน ราวกับเพิ่งได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของหญิงสาวตรงหน้า

"ไม่จริง...คุณมันก็แค่อดีต"

"ถึงฉันจะเป็นแค่อดีต..." วารียกยิ้มอย่างผู้กุมชัย "แต่อดีตคนนี้ ยังอยู่ในหัวใจของเขา"

ประโยคนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางหัวใจ น้ำตาลเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวจนมีน้ำใส ๆ เอ่อคลอ เพราะลึก ๆ แล้ว...เธอเองก็เริ่มไม่แน่ใจ ว่าในหัวใจของศิลา มีเธออยู่ หรือยังมีผู้หญิงคนนี้กันแน่

"มาพนันกันไหม..."

วารีคลี่ยิ้ม ก่อนเอื้อมมือไปปัดแก้วนมอัลมอนด์ที่วางอยู่บนโต๊ะ

เพล้ง!

เสียงแก้วแตกดังลั่นห้อง พร้อมกับเสียงกรีดร้องของวารีที่ดังตามมาติด ๆ

น้ำตาลสะดุ้งตกใจ รีบก้าวถอยหลัง แต่กลับสะดุดขาตัวเองจนเสียหลักล้มลงกับพื้น มือเล็กที่ยื่นออกไปเพื่อพยุงตัว กลับกดทับลงบนเศษแก้วแหลมคมที่กระเด็นกระจายอยู่พอดี

"โอ๊ย!"

และแล้วคนที่วิ่งเข้ามาเป็นคนแรกก็คือศิลา

ใบหน้าคมที่มักสงบนิ่งอยู่เสมอ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขากวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว เห็นเศษแก้วแตกกระจาย นมอัลมอนด์หกนองพื้น วารียืนตัวสั่นอยู่ข้างโต๊ะ ส่วนอีกมุมหนึ่งของห้อง...น้ำตาลกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางเศษแก้ว ใบหน้าเล็กซีดเผือด

หัวใจของศิลากระตุกวูบ เขารีบก้าวตรงไปหาน้ำตาลทันที

ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยถามว่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้ากลับทำให้น้ำตาลได้แต่ตะลึงงัน

วารีที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ก็ทิ้งตัวฟุบลงกับพื้นราวกับหมดสติ ร่างบางล้มลงขวางทางเอาไว้พอดี ราวกับจงใจรั้งไม่ให้ศิลาเดินไปถึงเธอ

"วารี!"

ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่หญิงสาววางไว้ไม่มีผิด

ศิลารีบโผเข้าไปรับร่างของวารีไว้ในอ้อมแขนทันที

"วารี! ได้ยินหินไหม...วารี!"

เมื่อไร้ซึ่งการตอบสนอง เขาก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก ก่อนรีบสาวเท้าออกจากห้องโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

ภาพทุกอย่างสะท้อนอยู่ในดวงตาของน้ำตาลที่นั่งนิ่งอยู่กับพื้น เธอได้แต่มองแผ่นหลังกว้างของชายที่รักเดินจากไป โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอสักครั้ง

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เจย์ก็รีบวิ่งเข้ามา ศิลาหันมามองลูกน้องคนสนิทก่อนเอ่ยสั้น ๆ

"ไอ้เจย์..."

เพียงสองพยางค์ บอดี้การ์ดหนุ่มก็เข้าใจทุกอย่าง เขาพยักหน้ารับทันที ก่อนรีบพุ่งตรงไปหาน้ำตาล หญิงสาวยังคงนั่งเหม่อมองประตูที่ศิลาเพิ่งเดินจากไป ดวงตาแดงก่ำคล้ายคนที่หัวใจแตกสลาย

"น้ำตาล...อย่าขยับ"

เจย์รีบถอดเนกไทของตัวเองออกมาพันรอบฝ่ามือเล็กเพื่อห้ามเลือด ก่อนค่อย ๆ ปัดเศษแก้วที่กระจายอยู่รอบตัวเธอออกอย่างระมัดระวัง

และทันทีที่สัมผัสถึงความอบอุ่นจากความห่วงใย กำแพงแห่งความอดทนที่น้ำตาลพยายามประคองมาตลอดก็พังทลายลง

เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้อย่างสุดกลั้น ก้องสะท้อนไปทั่วห้องชงชาที่มีเพียงเจย์เท่านั้นที่ได้ยิน

หลังจากทำแผลที่ฝ่ามือให้เรียบร้อย เจย์ก็พาน้ำตาลกลับมาส่งยังห้องนอนของเธอ ตลอดทางหญิงสาวแทบไม่พูดอะไร นอกจากเสียงสะอื้นแผ่วเบาที่หลุดออกมาเป็นระยะ ราวกับพยายามกลั้นไว้แล้ว แต่สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่

ทุกเสียงสะอื้นกลับเหมือนค่อย ๆ บีบรัดหัวใจของชายหนุ่มให้เจ็บหนึบขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อพาเธอนั่งลงบนเตียงได้แล้ว เจย์ก็ยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแผ่ว ๆ แล้วค่อย ๆ นั่งยองลงตรงหน้าเธอ

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น ดวงตาคมที่มักสุขุมเย็นชาในยามปฏิบัติหน้าที่ บัดนี้กลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด มือใหญ่ค่อย ๆ เอื้อมไปเช็ดหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวลให้อย่างแผ่วเบา 

"อย่าร้องเลย..."

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเบาหวิว แต่แม้กระทั่งตัวเขาเองก็รู้ดีว่า คำปลอบโยนเพียงไม่กี่คำ คงไม่มีทางเยียวยาความเจ็บในใจของเธอได้

ยิ่งเห็นหญิงสาวร้องไห้เพราะผู้ชายอีกคน หัวใจของเจย์ก็ยิ่งปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก เขาโกรธที่เจ้านายเลือกอุ้มวารีออกไป โดยไม่แม้แต่จะหันมามองผู้หญิงที่นั่งจมกองเลือดอยู่บนพื้น แต่ในความโกรธนั้น กลับมีอีกความรู้สึกหนึ่งค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา มันคือความอิจฉา

เขาอิจฉาศิลา อิจฉาที่ผู้ชายคนนั้นเป็นเจ้าของหัวใจของเธอ อิจฉาที่น้ำตาทุกหยดซึ่งไหลออกมาในวันนี้ ล้วนไหลเพื่อเจ้านายของเขา

พลันเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังแว่วมาจากหน้าห้อง

เจย์หันไปมอง ประตูห้องนอนยังเปิดอ้าไว้ เพราะเขาตั้งใจไม่ปิดตั้งแต่แรก การอยู่ตามลำพังกับหญิงสาวภายในห้องปิดย่อมไม่เหมาะสม ต่อให้เขาไม่มีความคิดเกินเลย ก็ไม่อยากให้ใครนำไปพูดให้เสื่อมเสียถึงเธอ

ไม่นาน ร่างสูงของศิลาก็เดินเข้ามา เจย์รีบลุกขึ้นยืน ก้มศีรษะให้นายของตนอย่างเคารพ ศิลาพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย

เจย์หันกลับไปมองน้ำตาลเป็นครั้งสุดท้าย แววตาฉายความเป็นห่วง ก่อนจะเดินออกจากห้อง พร้อมดึงบานประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา

ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่หน้าห้องครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจออกมายาว ๆ สุดท้าย...เขาก็ทำได้เพียงเดินกลับไปยังเรือนรับรองของตัวเอง ปล่อยให้คนข้างในได้เคลียร์ความรู้สึกกันตามลำพัง

ภายในห้องนอน

น้ำตาลยังคงนั่งพิงหัวเตียง หันหน้าไปอีกทาง ราวกับไม่รับรู้ว่ามีใครเดินเข้ามา ศิลาค่อย ๆ นั่งลงข้างเธอ สายตามองผ้าพันแผลที่พันอยู่บนฝ่ามือเล็ก ก่อนจะเอื้อมมือไปจับไว้เบา ๆ

หัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้ง เขารู้สึกผิด! ผิดที่มัวแต่เป็นห่วงวารี จนละเลยผู้หญิงอีกคนที่กำลังบาดเจ็บและหวาดกลัวไม่แพ้กัน

"เจ็บมากไหม"

น้ำตาลไม่ตอบ

เธอเพียงชักมือกลับช้า ๆ พร้อมหลบสายตาของเขา ศิลาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนยกมือลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน ทว่าน้ำตาลกลับลุกพรวดขึ้นยืนทันที

"สนใจกันด้วยเหรอคะ"

น้ำเสียงที่เคยสดใส บัดนี้เต็มไปด้วยความน้อยใจ ศิลาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนเงยหน้ามองเธอ

"ไม่เอานะน้ำตาล...มานี่ ให้ฉันดูมือหน่อย"

หญิงสาวกลับยกมือที่พันผ้าเอาไว้ขึ้นแนบอก ไม่ยอมให้เขาแตะต้อง

"เป็นห่วงหนูด้วยเหรอคะ"

คำถามนั้นทำให้ศิลาถอนหายใจอีกครั้ง

"อีกแล้วนะ..."

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

"ฉันคิดว่าเราจะคุยกันรู้เรื่องเสียอีก"

น้ำตาลส่ายหน้า ดวงตาแดงก่ำจนหัวใจของเขาแทบแหลกสลาย

"คืนนี้...หนูจะไปนอนกับเพลินตา"

พูดจบ หญิงสาวก็หมุนตัวหมายจะเดินออกจากห้อง แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นปลายเตียง ร่างสูงก็รีบคว้าข้อมืออีกข้างไว้ ก่อนดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนจากด้านหลัง

"ปล่อย..."

น้ำตาลดิ้นแรง

"ปล่อยหนู..."

ศิลากอดเธอแน่นขึ้น ซบใบหน้าลงข้างขมับ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วข้างใบหู

"ขอโทษ..."

เพียงสองพยางค์สั้น ๆ

ร่างเล็กที่กำลังดิ้นรนกลับหยุดชะงัก หัวใจที่แข็งขึ้นเพราะความน้อยใจ พลันอ่อนยวบลงในทันที

แม้จะยังโกรธ ยังเจ็บ ยังผิดหวังกับสิ่งที่เขาเลือกทำ แต่ในเวลาเดียวกัน อ้อมกอดอุ่น ๆ และคำขอโทษที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นไหว ก็ทำให้กำแพงที่เธอพยายามสร้างขึ้นเริ่มแตกร้าว

เสียงสะอื้นดังขึ้นอีกครั้ง

ศิลาค่อย ๆ กระชับอ้อมแขนให้แน่นกว่าเดิม ก่อนก้มลงจุมพิตแผ่วเบาที่เรือนผม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเส้นผมทำให้เขาหลับตาลงด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินอยู่ในอก

เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร วารียังคงเป็นคนที่เขารู้สึกว่าต้องรับผิดชอบ ต้องดูแล และต้องชดใช้กับอดีตที่เกิดขึ้น แต่ผู้หญิงในอ้อมแขนคนนี้ เขากลับไม่อยากปล่อยให้เดินจากไปแม้แต่ก้าวเดียว

"ขอโทษ..."

เขาพึมพำซ้ำอีกครั้ง

"ขอโทษนะ น้ำตาล"

หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับมาหาเขา ก่อนโผเข้าซบอกกว้างอย่างหมดแรงต้าน ปล่อยให้น้ำตาไหลเปียกเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่ม ศิลายกมือลูบเส้นผมนุ่มช้า ๆ พลางกดจูบลงบนเรือนผมอีกครั้ง

ส่วนน้ำตาล...ก็ได้แต่ร้องไห้สะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของเขา ไม่เอ่ยคำใดออกมาเลยสักคำ