ตอนที่ 7

ก่อนถึงสิ้นเดือนของทุกเดือน เด็กเลี้ยงเกรดสูงอย่างโกลด์และไดมอนด์จะต้องเข้ารับการตรวจร่างกายเป็นประจำ 

เช่นเดียวกับวันนี้ ที่ชั้นสามของตึกแดงครึกครื้นเป็นพิเศษ เพราะชั้นนี้ถูกจัดเป็นห้องพยาบาล มีแพทย์ประจำอยู่สามแผนก ทั้งแผนกฉุกเฉิน แผนกจ่ายยาทั่วไป และแผนกตรวจร่างกาย

ตรงเก้าอี้สำหรับนั่งรอคิว น้ำตาลก็ได้เจอกับเพลินตาและวารินที่มาถึงก่อนแล้ว

"ทำไมรอบนี้ถึงเปลี่ยนหมอตรวจภายในเป็นหมอผู้หญิงล่ะคะพี่วาริน"

เพลินตาที่อยู่ที่นี่มาหลายปีอดสงสัยไม่ได้จึงเอ่ยถามรุ่นพี่สาว วารินเพียงยิ้มอ่อนอย่างจนปัญญา เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เป็นหมอผู้หญิงก็ดีแล้ว อย่างน้อยจะได้ไม่อายที่ต้องให้ชายแปลกหน้ามาตรวจ ถึงจะเป็นคุณหมอก็เถอะ

"น้ำตาล เป็นอะไรหรือเปล่า"

วารินเอ่ยถามเมื่อสังเกตเห็นว่าสาวรุ่นน้องนั่งเงียบผิดปกติตั้งแต่เดินเข้าห้องพยาบาลมา แต่พอมองตามสายตาของอีกฝ่ายไป เธอก็เห็นส้มนั่งกอดอกไขว่ห้างอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่นั้นจ้องมาทางน้ำตาลเขม็งแทบไม่กะพริบ

"นี่เธอเข้ามาได้ยังไง ตรงนี้มีแต่เด็กโกลด์กับไดมอนด์เท่านั้นนะ"

ส้มเป็นเด็กเกรดซิลเวอร์ เด็กหน้าตู้กระจกที่ไม่จำเป็นต้องเข้ารับการตรวจแบบเดียวกับพวกเธออีกต่อไป แม้จะมีใบหน้าสะสวยและผิวพรรณไม่ต่างจากเด็กเกรดโกลด์ แต่เพราะสูญเสียสิ่งสำคัญไปแล้ว จึงถูกปัดตกมาอยู่เกรดซิลเวอร์อย่างไม่ต้องสงสัย

ส้มแสยะยิ้มอย่างไม่ได้นึกเกรงใจวารินเหมือนเด็กเลี้ยงคนอื่น

"อุ๊ยตายแล้ว มาผิดแผนกเหรอเนี่ย พอดีส้มปวดหัวนิดหน่อยค่ะ สงสัยจะเดินเบลอเลยมาถึงตรงนี้ แย่จริงๆ"

ปากตอบด้วยสีหน้ารู้สึกผิด แต่แท้จริงกลับตั้งใจมารอดูผลตรวจของน้ำตาลต่างหาก คนที่เธอสงสัยว่าแอบมีความสัมพันธ์กับผู้ชายในที่แห่งนี้ ถ้าผลตรวจออกมาอย่างที่เธอคาดเดาไว้ ก็คงสะใจไม่น้อย หากได้เห็นเพื่อนร่วมชั้นที่มักได้ดีกว่าตกลงมาอยู่เกรดซิลเวอร์เหมือนเธอ

"มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าอีนี่มันตอแหล..."

เพลินตาสบถออกมาอย่างสุดจะรำคาญ ยิ่งขัดหูขัดตาเข้าไปอีก เมื่อเห็นเพื่อนใหม่จอมนุ่มนิ่มอย่างน้ำตาลเอาแต่นั่งเงียบ ปล่อยให้ตัวเองถูกอีกฝ่ายหาเรื่องอยู่แบบนั้น

ถ้าเป็นเธอละก็...อีส้มคงเละเป็นโจ๊กไปนานแล้ว!

 

เย็นวันนั้น ภายในห้องซาวน่ากว้างขวางอบอวลไปด้วยไอร้อนอ่อนๆ สามสาวนั่งเอนหลังผ่อนคลายอย่างสบายอารมณ์ แต่ทันทีที่ประตูเปิดออกและสมาชิกคนใหม่ก้าวเข้ามา เพลินตาก็ถึงกับเบือนหน้าหนีทันที

"ห้องมีตั้งเยอะแยะ แต่ดันเลือกมาห้องนี้ ตามติดชีวิตคนอื่นยิ่งกว่ารายการสารคดีโลกซะอีก"

แม้จะเป็นเสียงบ่นพึมพำ แต่ดังพอให้คนทั้งห้องได้ยินกันถ้วนหน้า

ส้มกลับไม่ทุกข์ร้อนกับคำแขวะนั้นแม้แต่น้อย เธอปลดเชือกเสื้อคลุมออกอย่างสบายอารมณ์ เผยเรือนร่างที่เพิ่งไปเสริมความงามมาหมาดๆ คัพซีทรงกลม คับอกคับใจเสียจนเพลินตาได้แต่เบ้ปากด้วยความหมั่นไส้

วารินจึงแสร้งชวนคุยเสียงดังราวกับตั้งใจให้ใครบางคนได้ยิน

"ดูแลตัวเองดีแบบนี้ต่อไปนะน้ำตาล พี่ว่ารอบคัดเลือกครั้งหน้า น้ำตาลได้ขึ้นไดมอนด์แน่"

"ใช่สิ!" เพลินตารีบรับมุกทันที "รอบก่อนพี่โรเซ่ยังเสียดายแทบแย่ เพราะยัยตาลดันมีแผลถลอกที่หัวเข่า"

น้ำตาลอดยิ้มไม่ได้ที่เพลินตาก็เอาด้วยกับพี่วาริน ปกติเธอจะหน้านิ่งไม่อยากยุ่งเรื่องของใครทั้งนั้น

"อืม..."

"อะไร! อืมอย่างเดียวใช้ได้ที่ไหนล่ะ!" เพลินตายกมือทำท่าตื่นเต้น "มันต้องกรี๊ดสิ! กรี๊ดดังๆ ไปเลย เพราะไดมอนด์นะ ห้องกว้างยังกับเพนต์เฮาส์ เบี้ยเลี้ยงแตะหลักหกเชียวนะ!"

คำพูดนั้นทำให้ส้มที่นั่งฟังเงียบๆ หูผึ่งขึ้นทันที เพราะเบี้ยเลี้ยงของเด็กเกรดซิลเวอร์อย่างเธอห่างจากตัวเลขนั้นมาก แถมยังเพิ่งถูกหักเบี้ยเลี้ยงจากเรื่องทะเลาะกับน้ำตาลเมื่อคราวก่อนอีกด้วย

"ทั้งอาหารยุโรปเหนือ ยุโรปใต้ จีน ญี่ปุ่น อาหรับ ไวน์อิตาลี่ก็ไม่อั้น!" วารินรีบเสริมอย่างออกรสออกชาติ

"ดีลธุรกิจครั้งหน้า ยัยตาลได้ขึ้นมาอยู่ไดมอนด์เหมือนพวกเราแน่ๆ เลยค่ะพี่วาริน!"

จากนั้นทั้งสามก็มองหน้ากัน ก่อนจะพากันกรี๊ดเสียงดังลั่นห้องซาวน่า แค่สบตาก็รับส่งมุกกันได้อย่างรู้ใจ จนในที่สุดส้มก็ทนไม่ไหว

"โอ๊ย! หนวกหู ไม่มีมารยาท!"

พูดจบก็ลุกพรวด กระฟัดกระเฟียดเดินออกจากห้องไปทันที ประตูปิดลงเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ก่อนเสียงหัวเราะชอบใจของสามสาวจะดังขึ้นพร้อมกัน

"ฮ่าๆๆๆ!"

"เห็นหน้าไหมคะพี่วาริน! ตอนพูดถึงเบี้ยเลี้ยงหกหลักน่ะ ตาแทบถลน!"

"สมควรแล้ว ใครใช้ให้มานั่งแอบฟังคนอื่น"

เพลินตาหัวเราะจนไหล่สั่น ก่อนจะยกมือขึ้นชนกับวารินอย่างสะใจ

"สงสัยคืนนี้อีส้มเน่าคงนอนไม่หลับแน่"

ส่วนคนที่ถูกยกให้เป็นประเด็นอย่างน้ำตาลได้แต่นั่งหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ไม่รู้ว่าควรสงสารส้ม หรือสะใจดี

 

ค่ำคืนที่ฝนเพิ่งหยุดพรำ อากาศเย็นสบายจนเด็กเลี้ยงหลายคนพากันเข้านอนเร็วกว่าปกติ แต่น้ำตาลยังคงนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ แปลเอกสารภาษาต่างประเทศเหมือนทุกคืน

แม้ตอนนี้เธอจะมีเบี้ยเลี้ยง ได้กินอิ่ม นอนอุ่น และไม่ต้องกังวลเรื่องเงินเหมือนแต่ก่อน แต่หญิงสาวก็ยังพยายามเก็บเงินทุกบาททุกสตางค์ หวังว่าสักวันหนึ่งจะมีเงินมากพอสำหรับไถ่ตัวเองออกจากที่นี่

"เก็บเดือนละสองหมื่น... ยี่สิบห้าเดือนก็ห้าแสน"

น้ำตาลกดเครื่องคิดเลขแล้วมองตัวเลขบนหน้าจอด้วยสีหน้าหนักใจ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันที

"ไม่ได้ๆ มันนานเกินไป..."

เธอตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนจะตกเป็นของแถมให้กับเสี่ยแก่ๆ แบบนั้น

จะว่าไป การที่เธออยู่เกรดโกลด์ก็ดีอยู่เหมือนกัน เพราะเด็กเกรดโกลด์จะไม่ถูกนำขึ้นไปเป็นตัวเลือกในการดีลธุรกิจเหมือนเด็กไดมอนด์ ถึงเบี้ยเลี้ยงจะน้อยกว่า เมนูอาหารจะมีให้เลือกจำกัดกว่า แต่มันก็มากพอสำหรับเธอแล้ว

จริงๆ แล้วมันมากเกินพอเสียด้วยซ้ำ หากเทียบกับเมื่อก่อนที่ข้าวต้มใส่เกลือคืออาหารเช้าในหลายๆ วัน

สายลมเย็นหลังฝนพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดอ้า ผ้าม่านสีขาวพลิ้วไหวเบาๆ น้ำตาลสูดกลิ่นดินชื้นปนกลิ่นกุหลาบที่ลอยมากับสายลมด้วยรอยยิ้มบาง

ทุกครั้งที่ฝนตก เธอมักปิดเครื่องปรับอากาศแล้วเปิดหน้าต่างรับลมธรรมชาติ ฟังเสียงหยดน้ำและปล่อยให้ความเย็นสบายช่วยกล่อมใจ ชั้นสี่ของตึกแดงรับลมได้ดีเสียจนกลีบกุหลาบจากสวนด้านล่างปลิวเข้ามาตามแรงลมอยู่เสมอ

ดูเหมือนเธอจะเริ่มหลงรักบรรยากาศยามดึกของที่นี่เข้าเสียแล้ว

"คุณอา..."

เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง เมื่อเดินไปสูดอากาศที่ริมหน้าต่าง แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นมาทันที

คุณอา บอดี้การ์ดหนุ่ม กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งสะพานไม้ จากห้องของเธอสามารถมองเห็นตรงนั้นได้ชัดเจน เพราะสะพานไม้อยู่ตำแหน่งหน้าต่างห้องเธออย่างพอดิบพอดี

เมื่อวิ่งลงมาถึงสะพานไม้ ร่างบางก็ย่องฝีเท้าเบาๆ ตั้งใจจะแกล้งให้คนแก่ตกใจสักหน่อย ในมือเล็กยังถือซุปไก่สกัดที่หยิบติดมาด้วย

พอเดินมาถึงม้านั่ง เธอก็ยื่นขวดเล็กๆ ไปตรงหน้าระดับสายตา ทั้งที่ตัวเองยังยืนอยู่ด้านหลัง แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งสนิท เพราะเผลอหลับไปเสียแล้ว

น้ำตาลจึงเดินอ้อมมาด้านหน้า ก่อนค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ

คุณอาบอดี้การ์ด ยิ่งมองใกล้ๆ แบบนี้ยิ่งหล่อสุดๆ ไปเลย ถ้าบอกว่าเป็นพระเอกช่องหลายสี หนูก็เชื่อนะ

หญิงสาวอมยิ้มอย่างนึกสนุก หันซ้ายหันขวาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือไปเด็ดดอกหญ้าที่ชูสูงอยู่ใกล้ๆ แล้วค่อยๆ ยกขึ้นหมายจะแหย่จมูกคนที่กำลังหลับ

ทว่ายังไม่ทันที่ปลายดอกหญ้าจะแตะปลายจมูกโด่งสันของศิลา มือหนาก็พลันคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง จนน้ำตาลสะดุ้งโหยง

"ทำอะไร"

"เปล่าค่ะ"

ชายหนุ่มลืมตาขึ้นเต็มตา สายตาคมทอดมองใบหน้าคนตรงหน้าก่อนขมวดคิ้วน้อยๆ

"เธออีกแล้วเหรอ?"

"ค่ะ! หนูเอง..."

💌 หนึ่งประโยคท้ายบท :

บางครั้ง ความบังเอิญก็เป็นชื่อที่โชคชะตาใช้เรียก💛