ตอนที่ 6

เด็กเลี้ยงทุกคนที่นี่..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เสียงใสของน้ำตาลก็สวนขึ้นด้วยความไม่พอใจ

"ไม่ค่ะ! หนูจะไม่ยอมเป็นของใคร ถ้าหนูไม่ต้องการ"

น้ำเสียงแข็งกร้าวจากเด็กหน้าซื่อคนนี้ ทำศิลาชะงักไปเล็กน้อย

"ตัวเป็นของหนู ใจเป็นของหนู เพราะงั้นช่วยอย่าพูดว่าหนูเป็นของพ่อเลี้ยงอีกนะคะ"

"นี่เธอ!!"

ศิลาขมวดคิ้วแน่น เขากำลังจะอธิบายให้เด็กดื้อคนนี้เข้าใจว่าความคิดแบบนั้นอันตรายกับตัวเองแค่ไหน แต่ยังไม่ทันได้พูด เสียงแหลมเล็กก็ดังแทรกมาจากทางตึกแดง

"อีตาล!"

น้ำตาลกับศิลาหันไปพร้อมกัน

ที่หน้าต่างชั้นสองตรงบันไดหนีไฟ ส้มกำลังโผล่หน้าออกมาพร้อมสีหน้าตื่นตระหนก

"มึงซวยแน่!"

สิ้นเสียงนั้น เจ้าตัวก็วิ่งหน้าตั้งลงบันไดหนีไฟราวกับตึกกำลังไหม้ เพียงเพื่อจะรีบมาจับผิดคนที่ตัวเองหมั่นไส้ที่สุดอย่างน้ำตาล

น้ำตาลหน้าซีดเผือด รีบหันไปดึงแขนชายร่างสูงให้ลุกจากม้านั่งทันที

"คุณอาคะ หนีเร็ว!"

มือเล็กออกแรงฉุดดึงสุดกำลัง แต่ศิลากลับนั่งนิ่ง ไม่ทุกข์ร้อนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เธอทำฉันเจ็บแขนนะ" พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ

"ส้มจะเห็นคุณอาไม่ได้นะคะ!"

ศิลาลอบขำอยู่ในใจ

ก็ไหนเพิ่งประกาศกร้าวว่าตัวเองไม่ใช่สมบัติของพ่อเลี้ยง แล้วทำไมถึงกลัวความผิดเรื่องไปมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่นนักล่ะ

"ไม่ต้องกลัวหรอกน่า"

เขายังคงนั่งนิ่งราวกับมีกาวตราช้างติดอยู่กับม้านั่ง ต่อให้น้ำตาลออกแรงดึงจนตัวโยน ร่างสูงก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าส้มวิ่งลงมาถึงรั้วเหล็กแล้ว น้ำตาลจึงตัดสินใจทำบางอย่างที่ต้องใช้ความกล้าอย่างที่สุด

เธอจะไม่ยอมให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะตัวเองเด็ดขาด 

แค่เรื่องน้ากิ่งที่ต้องแบกรับหนี้ก้อนโตที่แม่ของเธอทิ้งเอาไว้พร้อมกับตัวเธอ ก็ทำให้น้ำตาลรู้สึกผิดจนแทบไม่มีหน้าไปสบตาอีกฝ่ายอยู่แล้ว

และต่อให้ส้มเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่โรเซ่ แล้วเธอพยายามอธิบายว่าแค่บังเอิญเจอกันหรือแค่คุยกันธรรมดา ใครจะเชื่อกันล่ะ

เพราะฉะนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอจะไม่ยอมให้ใครต้องมาซวยเพราะตัวเองเพิ่มอีกเด็ดขาด

"หนูไม่ได้กลัวค่ะ หนูแค่ไม่อยากให้คุณอาเดือดร้อนต่างหาก"

คำตอบนั้นทำให้ศิลาชะงัก

มีคนแบบนี้อยู่จริงเหรอ...

คนที่ไม่สนว่าตัวเองจะซวยแค่ไหน แต่กลับคิดถึงคนอื่นก่อน

"ไม่ว่าจะยังไง คุณอาอย่าเข้ามานะคะ"

พูดจบ ร่างบางก็รีบวิ่งออกไปทันที ศิลาได้แต่นั่งมองตามอย่างอึ้งงัน นี่เขากำลังถูกเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ปกป้องอยู่อย่างนั้นเหรอ

ชักจะบ้าไปแล้ว...

น้ำตาลพุ่งเข้าไปขวางส้มที่กำลังจะขึ้นสะพานไม้ไปดูหน้าผู้ชายที่แอบมาพบเด็กเลี้ยง เธอรีบคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แน่น พร้อมออกแรงฉุดลากให้กลับเข้าไปทางประตูตึกแดง

"อีตาล! มึงกล้าสู้กูเหรอ!"

สิ้นเสียง ส้มก็กระชากเรือนผมยาวของน้ำตาลเต็มแรง พร้อมกับกดศีรษะเธอลงต่ำจนหญิงสาวร้องลั่นด้วยความเจ็บ

ถึงอย่างนั้น น้ำตาลก็ยังกัดฟันแน่น มือเล็กไม่ยอมปล่อยแขนของอีกฝ่าย เธอออกแรงกระชากร่างของส้มที่ตัวหนากว่าให้ถอยกลับไปทางรั้วเหล็กทีละนิด

มีแค่ทางนี้เท่านั้น...

มีแค่การดึงส้มกลับไปให้พ้นจากสะพานไม้ ถึงจะช่วยให้คุณอาบอดี้การ์ดรอดจากความผิดได้

"ว้ายยย! ตายแล้วววว ทำอะไรกันย๊ะ!!"

โรเซ่วิ่งออกมาจากตึกแดงตามเสียงโหวกเหวกด้วยสีหน้าตื่นตระหนก และภาพตรงหน้าก็ทำให้หัวใจแทบหล่นวูบ สิ่งที่เขากลัวที่สุดเกิดขึ้นจนได้

หากเด็กเลี้ยงมีเรื่องตบตีกัน เขาคือคนแรกที่จะต้องเดือดร้อน ยิ่งคู่กรณีเป็นเด็กเกรดสูงอย่างโกลด์กับไดมอนด์ ยิ่งปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด

"ยืนบื้ออยู่ทำไม จับนางแยกกันสิ!"

โรเซ่หันไปตวาดใส่บอดี้การ์ดสองคนที่วิ่งตามมา ก่อนทั้งคู่จะรีบเข้ามาดึงร่างของเด็กสาวออกจากกันทันที

"พี่โรเซ่คะ! อีตาลมันแอบคบกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้!"

โรเซ่ชะงักไปทันที ดวงตาคมแข็งกร้าวขึ้นโดยพลัน

"ไม่จริงนะคะพี่โรเซ่ ตาลไม่ได้ทำค่ะ"

น้ำตาลรีบส่ายหน้าปฏิเสธเสียงสั่น ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการยื้อยุดเมื่อครู่ ดวงตากลมแดงระเรื่อคล้ายคนใกล้จะร้องไห้

โรเซ่เหลือบมองน้ำตาล สลับกับมองส้มอย่างชั่งใจ เด็กเกรดโกลด์คนนี้เรียบร้อยเสียยิ่งกว่าผ้าพับไว้ จะทำเรื่องผิดกฎแบบนั้นจริงหรือ

แต่เพื่อความมั่นใจ...

"จริงเหรอส้ม?"

"จริงค่ะ! ส้มจะตอแหลพี่ทำไม อยู่ทางนี้ค่ะ!"

พูดจบ ส้มก็รีบวิ่งนำออกไปทางประตูรั้วเหล็ก โดยมีบอดี้การ์ดอีกสองคนตามติดไปไม่ห่าง 

"เธอ! รออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวฉันกลับมาจัดการแน่!"

โรเซ่สั่งเสียงดุ ก่อนจะรีบเดินตามออกไปทางสะพานไม้ 

ทันทีที่อีกฝ่ายลับสายตา น้ำตาลก็ทรุดตัวลงบนสนามหญ้า ขาอ่อนแรงจนแทบรับน้ำหนักตัวไม่ไหว น้ำตาแห่งความหวาดกลัวค่อยๆ ไหลรินออกมาเงียบๆ

แต่ไม่นาน เสียงเปิดประตูรั้วเหล็กพร้อมเสียงพูดคุยของโรเซ่กับส้มก็ดังแว่วมาจากด้านหน้า หญิงสาวรีบปาดน้ำตา ลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นและลูบผมที่ฟูยุ่งให้กลับเข้าที่

"จริงๆ นะคะพี่โรเซ่ ส้มเห็นกับตาสองข้างเลยนะคะ!"

"คนหรือผีล่ะ? ถ้าเป็นคนจริง ป่านนี้ก็ต้องเจอแล้วไหมย๊ะ"

"ส้มมั่นใจว่าอีตาลแอบมีผู้ชายแน่ๆ เห็นนั่งคลอเคลียกันกลางไร่ จู๋จี๋ดูดดื่ม ป่านนี้ไม่รู้ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว"

"ไม่จริงนะ! ฉันไม่ได้ทำอย่างที่เธอพูด ถ้ามีจริงก็ต้องเห็นแล้วสิ"

"ใครจะไปรู้ อาจหนีไปแล้วก็ได้ พี่โรเซ่คะ! ให้การ์ดปูพรมค้นหาทั้งไร่เลยค่ะ!"

"พ๊อออออ! พอๆๆๆ ฉันปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว ไร่กุหลาบตั้งเป็นพันไร่ ใครจะบ้าปูพรมตามคำพูดลอยๆ ของเธอย๊ะ! อีกอย่าง หลังตึกก็ใช่ว่าจะมีใครเข้าออกได้ง่ายๆ จะหาเรื่องอะไรก็อย่าให้ฉันเดือดร้อนได้ไหมยัยส้ม"

"พี่โรเซ่คะ แต่ส้ม..."

โรเซ่โบกมือห้าม ก่อนจะพาการ์ดเดินกลับเข้าตึกแดงไปโดยไม่สนใจฟังคำแก้ตัวของส้มอีก

เหตุการณ์แบบนี้ใช่ว่าจะเพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ตรงกันข้าม มันเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้งจากบรรดาเด็กเลี้ยงที่อิจฉาริษยากันเอง ต่างฝ่ายต่างคอยจับผิด หาเรื่อง และพยายามเหยียบอีกฝ่ายให้ต่ำลง เพื่อให้ตัวเองได้ก้าวขึ้นไปอยู่ในจุดที่สูงกว่า

"คราวนี้มึงอาจโชคดี แต่คราวหน้ากูไม่พลาดแน่!"

 

คฤหาสน์หรูสามชั้น

หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีรูปร่างอรชร ค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดหรูที่ราวจับประดับด้วยคริสตัลแวววาวอย่างคุ้นเคย

วารินสามารถเดินเข้าออกคฤหาสน์ของพ่อเลี้ยงศิลาได้แทบทุกพื้นที่ แม้กระทั่งเหล่าบอดี้การ์ดที่ขึ้นชื่อว่าเข้มงวด ยังแสดงท่าทีเกรงใจเธออยู่ไม่น้อย

เมื่อมาถึงชั้นสอง ภาพที่เห็นก็คือการ์ดหลายสิบนายยืนประจำตำแหน่งอยู่เป็นจุดๆ ราวกับกำลังรักษาความปลอดภัยระดับสูง เสียงร้องครวญครางปนเสียงทุบตีดังลอดออกมาจากห้องที่อยู่ใกล้บันไดที่สุด

แต่หญิงสาวไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย ราวกับเป็นภาพที่พบเห็นจนชินตา

"จับหนอนได้อีกแล้วเหรอคะพี่เจย์"

เจย์ บอดี้การ์ดมือขวาของศิลาที่เฝ้าอยู่หน้าห้องทำงานเพียงพยักหน้าเบาๆ

หนอนที่ว่านั้น ก็คือหูตาของอดีตพ่อเลี้ยงคนเก่า...อาของศิลา ที่มักจะซื้อตัวคนของหลานชายไว้คอยรายงานความเคลื่อนไหวทุกอย่างในที่แห่งนี้

"แล้ว...รอยเท้าพวกนั้นคืออะไรคะ"

วารินถามด้วยความสงสัย

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในตัวคฤหาสน์ เธอก็สังเกตเห็นรอยเท้าเปรอะดินทอดยาวเป็นทาง แม้แม่บ้านหลายคนจะกำลังช่วยกันเช็ดถูทำความสะอาด แต่ก็ดูออกไม่ยากว่าเป็นคราบดินผสมปุ๋ยจากไร่

ใครกันนะ...ที่ไปลุยดินมาจนสภาพเลอะเทอะขนาดนั้น

แต่เจย์ไม่ได้ตอบคำถาม เพียงเปิดประตูห้องทำงานให้เธอ พร้อมเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าลำบากใจ

"เอ่อ...พ่อเลี้ยงกำลังอารมณ์ไม่ดีนะครับ"

วารินยิ้มบางอย่างมั่นใจ

"ไม่เป็นไรค่ะ วารินจัดการเอง"

"ฝากด้วยนะครับ!"

เจย์แทบยกมือไหว้

เพราะในคฤหาสน์หลังนี้ คงมีเพียงวารินคนเดียวล่ะมั้ง ที่สามารถทำให้พ่อเลี้ยงศิลาสงบอารมณ์ลงได้

ไม่อย่างนั้น หากปล่อยให้นายใหญ่หงุดหงิดอยู่แบบนี้ต่อไป มีหวังลูกน้องทั้งคฤหาสน์คงถูกหามส่งโรงพยาบาลกันยกแก้งแน่

ทว่าทันทีที่วารินก้าวผ่านประตูเข้าไปในห้องทำงาน เธอก็ต้องชะงัก

นอกจากกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ที่ลอยอบอวลอยู่ในห้องแล้ว บนพื้นพรมราคาแพงยังมีรอยเท้าเลอะเป็นทางไม่ต่างจากด้านนอก

"พ่อเลี้ยงคะ เรียกรินมา มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ"

"บอกหลายครั้งแล้ว ว่าถ้าอยู่กันสองคนให้เรียกเฮียยังไงล่ะ"

ศิลาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ค่อยๆ หมุนเก้าอี้หันกลับมาสบตาหญิงสาว

"มานี่มา"

"ค่ะ...เฮีย"