ตอนที่ 8

"หนูอยากขอโทษที่ทำให้คุณอาเดือดร้อนในครั้งนั้นน่ะค่ะ"

พูดจบ น้ำตาลก็ยื่นซุปไก่สกัดในมือไปให้

"นึกว่าจะเป็นซองหนาๆ ซะอีก...นี่อะไร"

"เครื่องดื่มเพื่อสุขภาพไงคะ รู้ไหมว่าเจ้าสิ่งนี้น่ะของล้ำค่าเชียวนะคะ ใช่ว่าอยากกินเมื่อไรก็ซื้อมากินได้ มันแพงจะตาย"

หญิงสาวว่าไปพลางค่อยๆ หย่อนตัวนั่งลงข้างๆ

"อยู่ที่นี่ เธอจะกินทิ้งกินขว้างวันละโหลก็ยังได้"

ศิลาพูดเรียบๆ พลางทอดสายตามองทุ่งกุหลาบเบื้องหน้า

"หูย ใครจะบ้าโปรยเงินทิ้งโดยใช่เหตุล่ะคะ"

น้ำตาลทำหน้าตกใจราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องสิ้นเปลืองที่สุดในชีวิต 

แม้จะพยายามชวนคุยอย่างเป็นกันเองอยู่หลายครั้ง แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนิทขึ้นเลย ถามคำตอบคำ แถมส่วนใหญ่เธอยังเป็นฝ่ายหาเรื่องคุยเสียมากกว่า

ขนาดซุปไก่สกัดที่ยื่นค้างจนแขนแทบเป็นตะคริว เขาก็ยังไม่คิดจะรับไปเสียที

หญิงสาวหน้างออย่างคนแอบน้อยใจ แต่ก็พอเข้าใจว่าระดับบอดี้การ์ดอย่างเขาคงไม่ได้เห็นซุปไก่สกัดเป็นของล้ำค่าอะไรนัก เพราะในโรงอาหารก็มีวางไว้ให้หยิบกินกันตามปกติ

สุดท้ายเธอจึงชักมือกลับ แล้วถือมันไว้กับตัวเหมือนเดิม

"เราคุยกันมาตั้งหลายครั้งแล้ว แต่หนูยังไม่รู้ชื่อคุณอาเลย"

"รู้ไปทำไม"

"อ้าว ก็จะได้เรียกถูกไงคะ จะให้เรียกคุณอาบอดี้การ์ดไปตลอดเหรอ"

ศิลานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจแรง

"วุ่นวาย"

"ขอโทษค่ะ หนูคงถามมากไป..."

"หิน!"

เขาตอบห้วนๆ แทรกกลางประโยคก่อนเด็กคนนี้จะรู้สึกไม่ดีได้ทัน ทั้งที่สายตายังคงทอดมองทุ่งกุหลาบเบื้องหน้า

น้ำตาลยิ้มกว้างทันที ดีใจที่คุณอาหน้าตึงยอมบอกชื่อเสียที

"หิน...ชื่อเข้ากับคุณอามากเลยนะคะ"

รอยยิ้มสดใสพลันชะงัก ก่อนหญิงสาวจะรีบโบกมือพัลวัน

"เอ่อ! หนูไม่ได้หมายถึงว่าคุณอาแข็งทื่อ ไม่มีความรู้สึก หรือไม่ตอบสนองต่อไมตรีของเพื่อนร่วมโลกนะคะ"

ศิลาหันมามองพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย เด็กคนนี้กำลังหลอกด่าเขาอยู่หรือเปล่า

แต่พอมองใบหน้าใสซื่อกับดวงตากลมโตที่กำลังจ้องเขาตาแป๋ว เขากลับรู้สึกแปลกๆ

ทั้งที่คนตรงหน้าพูดไม่หยุด แถมชอบเข้ามาวุ่นวายทำบรรยากาศที่สงบปั่นป่วนไปหมด แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกว่ามองใบหน้าซื่อๆ นั่นได้ไม่มีเบื่อ

"พูดมาก"

แม้ปากจะบ่นแบบนั้น แต่เสียงทุ้มกลับไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง จนคนฟังยิ้มกว้างกว่าเดิม

"หนูชื่อน้ำตาลค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนคนใหม่นะคะ"

ศิลาชะงักไปเล็กน้อย

เพื่อน? เขากลายเป็นเพื่อนของเด็กจอมวุ่นวายคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"คุณอาทำงานเป็นบอดี้การ์ดที่นี่มานานหรือยังคะ"

คำถามของน้ำตาลทำให้ศิลาชะงักไป ดวงตาคมเข้มกะพริบถี่อย่างคนคิดไม่ทัน จะให้ตอบว่าเขานี่แหละคือพ่อเลี้ยงก็คงไม่ได้ ในเมื่อเธอยังเข้าใจผิดอยู่ เขาจึงจำต้องปล่อยให้เรื่องมันไหลไปตามน้ำ

"ห้าปีแล้ว"

"โอ้โห นานจัง!" น้ำตาลเบิกตาโต "แต่ทำไมไม่ค่อยเห็นคุณอาเลยล่ะคะ โดยเฉพาะตอนกลางวัน หรือว่าคุณอาไม่ได้อยู่โซนตึกแดง"

"อยู่แถวนี้แหละ" ศิลาตอบนิ่งๆหวังให้บทสนทนานี้มันจบสักที "ฉันเป็นคนคุมบอดี้การ์ดอีกที เลยไม่ต้องเดินตรวจตราเหมือนลูกน้องทั่วไป"

หญิงสาวอ้าปากค้าง มองเขาตาโตด้วยความตื่นตะลึง

"อย่างนั้นคุณอาก็เป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดเหรอคะ!"

ศิลาเหลือบมองหญิงสาวอย่างหน่ายใจ นี่เขาเผลอเปิดประเด็นอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกหรือเปล่า

"แล้ว...มันน่าวิเศษตรงไหน"

น้ำตาลก้มหน้าหัวเราะคิกเสียจนเขาเริ่มอยากรู้คำตอบขึ้นมา ไม่รู้ว่าตั้งแต่นาทีไหนกันนะที่เขาเริ่มเสียเวลามาพูดคุยเรื่องไร้สาระที่ไม่เกี่ยวกับงาน 

บางที...อาจเริ่มตั้งแต่วินาทีนี้ก็ได้

"ก็หัวหน้าบอดี้การ์ด ได้เข้าออกคฤหาสน์ไม่เว้นวัน แถมยังได้ติดตามพ่อเลี้ยงด้วยนี่คะ"

ใบหน้าหวานเงยขึ้นมาพร้อมดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ จนศิลารู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

เธอสดใส อยู่ใกล้แล้วชวนให้รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

"พ่อเลี้ยงศิลา หล่อไหมคะ"

คำถามตรงไปตรงมาทำให้เจ้าตัวถึงกับกระแอมเบาๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง

"แล้วเธอคิดว่ายังไง"

"หนูคิดว่า..." น้ำตาลทำท่าครุ่นคิดจริงจัง "คงแก่หน้าย่นค่ะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าชายหนุ่มพลันแข็งค้าง

"ใส่ฟันทอง แล้วก็พุงกลมๆ แน่เลย"

ศิลาหุบยิ้มทันที

"พวกพี่ๆ เกรดซิลเวอร์เขาพนันกันด้วยนะคะ บางคนบอกว่าพ่อเลี้ยงอายุหกสิบแล้ว บางคนบอกว่าหัวล้านด้วย"

ศิลาอึ้งงัน หากแต่หน้าซื่อๆ กับดวงตาใสแจ๋วคู่นั้น ก็ทำเขานึกโกรธไม่ลงอีกตามเคย

"ผิดแล้ว"

"คะ?"

"พ่อเลี้ยงหล่อสุดๆ"

"ฮะ?"

"หล่อมาก"

น้ำตาลกะพริบตาปริบๆ

"หล่อโคตรๆ"

หญิงสาวหลุดหัวเราะพรืดออกมา

"ลูกน้องรักนายก็แบบนี้แหละค่ะ คุณอาไม่ต้องฝืนชมก็ได้ ตรงนี้มีแค่หนู หนูไม่เอาไปบอกใครหรอก"

"นี่เธอ" ศิลาขมวดคิ้วทันที "บอกว่าหล่อก็หล่อสิ!"

"โอ๊ย คุณอา!"

น้ำตาลหัวเราะจนตาหยี "ถ้าหล่อจริง ทำไมไม่มีใครเคยเห็นล่ะคะ"

"เพราะเขาไม่ชอบวุ่นวาย..."

"แสดงว่าหน้าตาไม่น่าดูน่ะสิ!" น้ำตาลรีบพูดแทรก

"แล้ว...สูงไหมคะ?"

"สูง!"

"แก่ไหม"

"ไม่!"

"งั้นก็ต้องมีเมียแล้วแน่ๆ"

ศิลาชะงักไปเล็กน้อย

"...ไม่มี!"

น้ำตาลถึงกับอ้าปากค้าง

"จริงเหรอคะ!"

"อืม"

หญิงสาวรีบขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม สีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

"ซวยแล้วสิ! อย่างนั้นคุณอาต้องช่วยหนูแล้วล่ะค่ะ"

เพียงเท่านั้นชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมา ก่อนเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงเอือมระอา

"ทำไม...เธอพนันฝั่งไหน"

น้ำตาลยิ้มแหย

"ฝั่งลุงแก่ใส่ฟันทองค่ะ"

"..."

"หนูลงไปตั้งสามพัน เพราะงั้นคุณอาช่วยล้มโต๊ะให้หนูหน่อยได้ไหมคะ นะๆๆ"

เธอทำตาปริบๆ ส่งสายตาอ้อนวอนเต็มที่ ศิลาเพียงหัวเราะในลำคอ

"หึ! ทำไมฉันต้องทำตามคำขอเธอด้วย"

หญิงสาวรีบชูขวดซุปไก่สกัดขึ้นมาตรงหน้า

"ก็เราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่คะ เพื่อนช่วยเพื่อนไม่ให้เสียเงินสามพันไม่ได้เหรอ"

"ฉันเคยบอกไปแล้วนี่ ว่าฉันไม่อยากมีเพื่อนผู้หญิง"

รอยยิ้มบนใบหน้าหวานค่อยๆ จางลง น้ำตาลก้มมองขวดซุปไก่สกัดในมือ ก่อนจะเปิดฝาออกอย่างฮึดฮัด

"งั้นเราไม่ต้องเป็นเพื่อนกันแล้วก็ได้ค่ะ"

พูดจบก็กระดกดื่มรวดเดียวจนหมดขวด ศิลาได้แต่มองนิ่ง เด็กพูดมากคนนี้ ไม่เพียงแต่ขี้โม้สินะ ยังขี้งอนอีกต่างหาก

"ของที่ตั้งใจเอามาให้คนอื่น...กินเองแบบนี้ได้ยังไง"

พูดเสียงต่ำ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงข้อมือเล็กเอาไว้ หญิงสาวยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ร่างสูงก็ขยับเข้ามาใกล้เสียจนเธอรับรู้ได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ กับความอบอุ่นจากตัวเขา

ดวงตาคมเข้มทอดมองริมฝีปากสีระเรื่อที่ยังมีหยดซุปไก่สกัดเคลือบอยู่บางๆ ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะค่อยๆ โน้มลงไปหา ริมฝีปากอุ่นแตะทาบบนกลีบปากอวบอิ่มสีชมพูอย่างแผ่วเบา ราวกับตั้งใจชิมรสหวานที่หญิงสาวเผลอกลืนกินแทนเขาไปเสียหมด

เพียงวินาทีเดียว ชายหนุ่มก็ถอนริมฝีปากนุ่มออกช้าๆ ก่อนใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยมุมปากหยักของตน แล้วนำกลับมาดูดเลียอีกครั้ง คล้ายยังติดใจรสหวานจางๆ ที่หลงเหลืออยู่

"อืม..."

มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อย

"ก็อร่อยดีนะ...ซุปไก่ขวดนี้"

ส่วนคนที่ถูกจูบไปโดยไม่ทันตั้งตัว ได้แต่นั่งนิ่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง แก้มทั้งสองข้างแดงจัดจนแทบลามไปถึงใบหู สมองขาวโพลนจนไม่เหลือคำพูดใดอยู่ในหัวอีกเลย

"หนู...คือ...เอ่อ..."

เธอดีดตัวลุกพรวด

"หนู...หนูไปก่อนนะคะ!"

มือเล็กที่ยังถือขวดซุปไก่สกัดขวดเปล่าอยู่ ยกขึ้นยกลงอย่างคนทำอะไรไม่ถูก จะวางก็ไม่กล้า จะถือไว้ก็ดูเก้กังไปเสียหมด สุดท้ายหญิงสาวจึงกำขวดเปล่านั้นไว้แน่น ก่อนรีบวิ่งออกจากตรงนี้ไปทั้งที่ใบหน้ายังแดงระเรื่อไม่หาย

ศิลานั่งมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่หายลับไปหลังรั้วเหล็ก เขายกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองอีกครั้ง รอยยิ้มบางเบาค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคมเข้มอย่างไม่รู้ตัว

คืนนั้นจึงนับเป็นคืนที่สับสนที่สุดสำหรับพวกเขาเลยก็ว่าได้ หญิงสาวนอนพลิกตัวไปมาบนเตียง พยายามหาทางจัดการกับความร้อนวูบวาบในอกที่ไม่ยอมสงบเสียที ทั้งเขิน ทั้งตกใจ และไม่ทันตั้งตัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ยิ่งนึกถึงสัมผัสอ่อนโยนเมื่อครู่ รอยยิ้มกว้างก็ยิ่งผุดขึ้นบนใบหน้าหวาน น้ำตาลรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงอย่างคนขี้อาย ราวกับจะหนีภาพจำของรอยจูบนั้นที่ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย

ส่วนอีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์ ห้องนอนหรูบนชั้นสามยังคงมีเจ้าของห้องที่นอนลืมตาอยู่ในความมืด ศิลาพยายามข่มตาให้หลับอยู่เนิ่นนาน แต่ยิ่งหลับตา ภาพดวงตากลมโตกับแก้มแดงๆ ของเด็กเลี้ยงตัวแสบก็ยิ่งชัดขึ้นทุกที

ชายหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจยาวพลางยกมือเสยผมอย่างหงุดหงิดกับตัวเอง

"ทำอะไรลงไปวะ...ไอ้ศิลา"

แม้จะบ่นออกมาเช่นนั้น แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับยากจะปิดซ่อน

และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่พ่อเลี้ยงศิลาพบว่าตัวเองกำลังนอนไม่หลับเพราะรอยจูบเพียงครั้งเดียว

💌 หนึ่งประโยคท้ายบท :

บางคนเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว แล้วก็กลายเป็นเหตุผลของทุกครั้งที่ยิ้ม😊