บทที่ 4

"ไอ้ของไร้ค่านั่นน่ะเหรอ? ฉันขายมันไปแล้ว!" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความรู้สึกผิด

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองสามารถฆ่าเขาได้ในตอนนี้

"คุณขายสร้อยเพชรของแม่ผมงั้นเหรอ?" ผมถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ

"ฉันคิดว่านายคงไม่ได้หูหนวกนะ" เขาแค่นเสียง

ผมไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

"ทำไม? ทำไมคุณถึงขายมัน?" ผมถามอย่างโมโห

แต่เขาเพียงยักไหล่

"พวกเราต้องใช้เงินประกันตัวแจ็กสันออกมาจากคุก"

ผมโกรธจนแทบระเบิด

"คุณขายมรดกตกทอดของตระกูลแม่ผมเพื่อประกันตัวลูกชายของเมียน้อยคุณงั้นเหรอ?"

นี่คือขีดจำกัดแล้ว

ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป

แต่เขาไม่แม้แต่จะรู้สึกผิด

"จะเป็นเรื่องใหญ่ไปทำไม โลแกน? มันก็แค่เครื่องประดับชิ้นหนึ่ง"

ผมตกตะลึง

"แค่เครื่องประดับชิ้นหนึ่งงั้นเหรอ?"

ผมทวนคำพูดของเขา น้ำเสียงดังขึ้น

"สร้อยเส้นนั้นอยู่ในตระกูลของแม่ผมมาหลายชั่วอายุคน มันคือสิ่งที่แม่ผมหวงแหนที่สุด"

พ่อส่งเสียงหยัน

"นายอ่อนไหวเกินไป โลแกน นายควรเรียนรู้ที่จะให้ความสำคัญกับสิ่งที่สำคัญจริง ๆ"

"คุณไม่มีสิทธิ์มาสอนผมเรื่องลำดับความสำคัญ"

ผมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"คนที่ควรเรียนรู้เรื่องลำดับความสำคัญคือคุณต่างหาก และเลิกเป็นไอ้สารเลวเสียที"

ผมสวนกลับ

สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ และเขาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ

"แกกล้าดียังไง!" เขาคำราม

"ไม่ว่าแกจะชอบหรือไม่ ฉันก็ยังเป็นพ่อของแก และแกจะไม่พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น"

เขาพูดอย่างเกรี้ยวกราด

ฮิลดาขยับเข้าไปใกล้เขาพร้อมสีหน้าห่วงใยจอมปลอม

"กิเดียนที่รัก บางทีพวกเราควรใจเย็นกันก่อนนะ"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเสแสร้ง

สีหน้าของเขาอ่อนลง และหันไปหาเธอ

"คุณพูดถูก ที่รัก ผมขอโทษ"

ดวงตาของฮิลดาหันมาจับจ้องที่ผม ก่อนที่เธอจะยิ้ม

"โลแกน เธอเกลียดฉันมาตลอดเลยใช่ไหม?"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย และผมรู้ดีว่ามันเป็นเพียงการแสดง

"ทั้งที่ฉันพยายามเป็นแม่ที่ดีให้เธอเสมอ แต่เธอก็ต้องคิดถึงพี่ชายของเธอบ้างสิ เธอไม่ได้คาดหวังให้พวกเราปล่อยเขาไว้ในนั้นหรอกใช่ไหม?"

ผมรู้สึกขยะแขยงกับคำพูดของเธอ

"เลิกแสร้งเป็นสิ่งที่คุณไม่ใช่ได้แล้ว ฮิลดา"

"คุณไม่เคยเป็นแม่ของผมเลย และแจ็กสันก็ได้รับในสิ่งที่เขาสมควรได้รับ"

แจ็กสันหัวเราะหึ ๆ กับคำพูดของผม ขณะเดินไปหยิบขวดเครื่องดื่ม ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่เรากำลังพูดกัน

ใบหน้าของฮิลดาบิดเบี้ยวเป็นท่าทีร้องไห้ปลอม ๆ และพ่อก็รีบเข้าไปปลอบเธอทันที

พระเจ้า...

ภาพตรงหน้าช่างน่าขยะแขยง

แต่สิ่งที่ผมต้องรู้คือใครเป็นคนได้สร้อยเส้นนั้นไป

"คุณขายสร้อยให้ใคร?"

ผมถาม พลางรู้สึกรำคาญกับภาพตรงหน้า

สีหน้าของเขากลายเป็นเย่อหยิ่ง

"ฉันขายให้ลูนา ออคชัน เฮาส์ พวกเขาให้ฉันหกสิบล้าน"

ความโกรธในตัวผมปะทุขึ้นอีกครั้ง

"หกสิบล้านงั้นเหรอ? สร้อยเส้นนั้นมีค่ามากกว่านั้นหลายเท่า"

"มันเก่าและเต็มไปด้วยฝุ่น ใครจะยอมจ่ายมากกว่านั้นเพื่อเครื่องประดับไร้ประโยชน์ที่นอนอยู่ในบ้านเฉย ๆ ล่ะ?"

เขาถามพร้อมเลิกคิ้ว

ผมส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

ผมไม่อยากเชื่อเลยว่านี่คือผู้ชายที่แม่ยอมมอบทั้งชีวิตให้

"คุณน่าละอายจริง ๆ"

ผมถ่มคำพูดนั้นออกมา ก่อนจะหันหลังและเดินออกจากบ้านอย่างเกรี้ยวกราด ขณะที่เขาตะโกนด่าตามหลังมา

ถ้าผมยังอยู่ที่นี่ต่อ ผมอาจเอามีดในครัวไปแทงใครสักคนเข้า

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรหาปีเตอร์

"จองห้องสวีตเดี๋ยวนี้ แล้วมารับผม"

ผมพูดด้วยอารมณ์ที่ยังเดือดพล่าน

"ครับท่าน"

เขาตอบก่อนจะวางสาย

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นแต่เช้าและรีบโทรไปที่ลูนา ออคชัน เฮาส์ เพื่อดูว่าผมจะซื้อสร้อยกลับคืนมาได้หรือไม่

ผมกับผู้จัดการมีความสัมพันธ์ทางธุรกิจที่ดีต่อกันมานาน และผมมั่นใจว่าเขาคงไม่ใจร้ายกับผมขนาดนั้น

โชคดีที่เขารับสาย

"สวัสดีครับ คุณมอร์ริส ผมโทรมาเรื่องสร้อยเพชรที่พ่อของผม กิเดียน เพียร์ซ เพิ่งนำมาฝากขายที่บริษัทประมูลของคุณ"

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่

"อ้อ ใช่ สร้อยเส้นนั้น มันเป็นชิ้นงานที่สวยมาก"

"ผมต้องการซื้อคืน มันราคาเท่าไหร่?"

ผมถาม

คุณมอร์ริสหัวเราะเบา ๆ

"เกรงว่ามันจะไม่ง่ายขนาดนั้น คุณโลแกน"

"ทำไม? ผมจะจ่ายเป็นสองเท่าของราคาที่คุณเสนอให้พ่อผม"

ผมพูดอย่างกระวนกระวาย

"คุณไม่เข้าใจครับ คุณโลแกน ตอนนี้มันไม่สามารถขายตรงได้แล้ว สร้อยเส้นนั้นจะถูกนำออกประมูลในคืนนี้ ถ้าคุณต้องการมัน คุณต้องมางานประมูลและชนะการประมูลด้วยตัวเอง"

ผมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

"ผมซื้อจากคุณตรง ๆ ไม่ได้จริง ๆ เหรอ?"

ผมยังพยายามควบคุมอารมณ์

น้ำเสียงของผู้จัดการหนักแน่นขึ้น

"เกรงว่าจะไม่ได้ครับ คุณโลแกน สร้อยถูกบันทึกเข้าระบบและประชาสัมพันธ์ไปแล้ว พวกเราไม่สามารถขายให้คุณโดยตรงโดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้ประมูลคนอื่นได้"

ผมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์

"โอเค งั้นผมจะไปงานประมูล"

"ดีเลยครับ ผมจะส่งคำเชิญให้คุณ เพื่อเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ ของเรา"

ผมวางสายด้วยความหงุดหงิดและกังวล

ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองต้องผ่านการประมูลเพื่อเอาสร้อยของแม่กลับคืนมา

และที่แย่กว่านั้นคือ ผมไม่สามารถใช้เงินของบริษัทซื้อคืนได้ เพราะพวกเราเพิ่งรอดจากการล้มละลายมาอย่างหวุดหวิด

ผมต้องใช้เงินเก็บส่วนตัวของตัวเอง

ผมโทรหาปีเตอร์และให้เขาส่งรายงานทางการเงินส่วนตัวมาให้

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็ส่งรายละเอียดมาให้ทางข้อความ

ผมมีเงินเก็บส่วนตัวเหลืออยู่เพียงเจ็ดร้อยล้าน

"เชี่ยเอ๊ย!"

ผมสบถออกมา

ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมจะเหลือเงินอยู่แค่นี้

ก่อนจะไปยืมเงินจากไอ้สารเลวกาวิน ผมต้องใช้เงินส่วนตัวของตัวเองไปจำนวนหนึ่ง

แต่ผมคิดว่าเงินจำนวนนี้ก็น่าจะเพียงพอสำหรับการประมูล

ในที่สุดเวลาก็มาถึง และปีเตอร์ก็เตรียมชุดสูทให้ผมเรียบร้อย

ผมแต่งตัวเสร็จและเดินออกจากโรงแรม ไปพบปีเตอร์ที่กำลังรออยู่ในลานจอดรถ

ไม่นานนัก พวกเราก็มาถึงสถานที่จัดการประมูล

ผมก้าวลงจากรถ ขณะที่แสงไฟสว่างไสวของลูนา ออคชัน เฮาส์ ส่องสว่างยามค่ำคืน

ตัวอาคารเป็นสถาปัตยกรรมอันโอ่อ่า มีเสาสูงตระหง่านและบันไดขนาดใหญ่

มันคือบริษัทประมูลที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และมีเพียงแขกที่ได้รับเชิญเท่านั้นที่สามารถเข้าร่วมได้

ผมหายใจเข้าลึก ๆ พลางจัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินไปยังทางเข้า

ปีเตอร์เดินตามหลังมา ดวงตามองสำรวจรอบตัวด้วยทั้งความอยากรู้และความระมัดระวัง

เมื่อเราเข้าใกล้ทางเข้า ผมเห็นได้ชัดว่าการรักษาความปลอดภัยเข้มงวดมาก

มียามประจำอยู่ที่ประตู คอยจับตาดูแขกทุกคนอย่างละเอียด

ผมเห็นทั้งเครื่องตรวจจับโลหะและเครื่องสแกนต่าง ๆ และรู้ดีว่าแขกทุกคนจะต้องถูกตรวจอย่างละเอียดก่อนเข้าไปด้านใน

หนึ่งในเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก้าวออกมา พร้อมยื่นมือออก

"กรุณาแสดงบัตรเชิญครับ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่สุภาพ

ผมหันไปส่งสัญญาณให้ปีเตอร์หยิบบัตรเชิญออกมา

แต่ก่อนที่เขาจะทันทำเช่นนั้น

ผมก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อผมจากด้านหลัง

"โลแกน"

เสียงหนึ่งดังขึ้น

ผมหันกลับไป และเห็นสตีเฟน โคฟกำลังยิ้มกว้างให้ผม

ดีล่ะ

ไอ้สารเลวอีกคนที่จะมาทำให้ผมหงุดหงิดในคืนนี้

ช่างเป็นการเริ่มต้นค่ำคืนที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ।