3.ฝากเเฟนกับเพื่อน

“ลุกขึ้นมาก่อนมา” เลเจนเดินไปนั่งบนที่นอนพร้อมดึงแขนแฟนสาวให้ลุกขึ้นนั่ง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อใบหน้าเรียวสวยชุ่มไปด้วยน้ำตา เขาจับประคองใบหน้าเธอไว้ก่อนจะใช้นิ้วโป้งปาดคราบน้ำตาออก

“หนูรู้ว่าพี่ไม่มีเรื่องผู้หญิงหรือมีเรื่องอื่นที่ทำให้หนูเสียใจ แต่พี่มีเรื่องที่ทำให้หนูเป็นห่วงอยู่ตลอด พี่อ่ะไม่เคยเข้าใจความรู้สึกหนูบ้างเลย” พูดจบก็ขยับไปกอดคนตรงหน้าไว้พร้อมปล่อยเสียงสะอื้นออกมา

“พี่ขอโทษ…”

“ฮรึก หนูไม่อยากได้ยินคำว่าขอโทษกับคำสัญญาจากพี่แล้ว!” มันเป็นสิ่งที่เขาทำให้เธอไม่เคยได้สักครั้ง

“…”

“พี่ต้องทำงานหาเงินหนูเข้าใจ เดินทางไปทำงานบ่อยหนูก็เข้าใจ แต่เสี่ยงตายแบบนี้หนูไม่ไหวนะ หนูกลัวนะพี่เลย์…” กลัวว่าเขาจะต้องตายเหมือนพวกเพื่อนๆ หรือลูกน้องของเขาที่ต้องตายเพราะศัตรูจำนวนมากของตัวเอง

“ก็พี่จะเสี่ยงอีกแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวไง จบเรื่องนี้เราก็จะได้อยู่ด้วยกันแบบมีความสุขแล้วไง” บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม ยกมือขึ้นไปลูบศีรษะทุยอย่างอ่อนโยน

“จะมีความสุขจริงๆ เหรอ?” ผล่ะใบหน้าออกจากอ้อมกอดแฟนหนุ่ม มองหน้าเขาด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ

“จริงสิ รอพี่กลับมานะ”

“พี่จะไปเลยเหรอ ไม่อยู่กินข้าวกับหนูก่อนเหรอคะ” ปัดมือหนาที่กำลังเช็ดคราบน้ำตาเธอออกแล้วขยับเข้าไปสวมกอดแฟนหนุ่มอีกครั้ง

“รีบไปจะได้รีบกลับมาไงครับ ไปช้าก็ต้องกลับมาช้า”

ครืดๆ เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องพร้อมกับสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่มีการเตือนก่อนล่วงหน้า “พี่คะ ฝนตกแล้วนะค่อยไปวันพรุ่งนี้สิคะ” บอกด้วยน้ำเสียงออดอ้อน กอดร่างหนาไว้แน่นอย่างไม่อยากให้เขาไป

“สโนว์ครับ พี่ไปทำงานนะ”

“แต่ว่าฝนมันตกนะคะ ขับรถระหว่างฝนตกแบบนี้มันอันตรายนะ”

“คนขับรถพี่ขับรถเก่งครับ”

“…” กระโดดลงจากที่นอนวิ่งเข้าไปในห้องแต่งตัวหยิบแจ็คเก็ตหนังสีดำ เสื้อกันฝนและร่มมายื่นให้เลเจนที่ลุกจากเตียงมายืนตรงหน้าเธอแล้ว ชายหนุ่มรับมาพร้อมสวมกอดแฟนสาวและหอมแก้มนุ่มเบาๆ

“เดี๋ยวพี่กลับมานะครับ ไม่ต้องลงไปส่งไปมองทางหน้าต่างก็พอฝนตกอากาศหนาวเวลานอนหนูอย่าลืมห่มผ้านะครับเดี๋ยวเป็นหวัด” เลเจนบอกคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เขาลูบศีรษะเธออีกเพียงครั้งเดียวแล้วจึงเดินออกจากห้องไปโดยมีร่างเล็กวิ่งตามออกไปในห้องทำงานเพื่อมองเขาผ่านทางหน้าต่าง

เมื่อรถของเลเจนแล่นออกไปจากตัวบ้าน สโนว์ก็เดินกลับเข้าไปในห้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเตรียมพร้อมนอนแม้จะเพิ่งหกโมงกว่าๆ ก็เถอะ

“ฝนตกหนักเรื่อยๆ เลย” สโนว์พึมพำกับตัวเองหลังจากยืนเป่าผมจนแห้งแต่เสียงฝนยังคงตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอเก็บไดร์เป่าผมใส่ลิ้นชักแล้วเดินลงไปยังข้างล่าง

“คุณหนูจะทานข้าวเลยมั้ยคะ” เสียงพี่แม่บ้านเดินมาถามคนตัวเล็กที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน

“หนูไม่หิวค่ะ พี่ๆ ทานกันไปได้เลย”

“อืม งั้นฉันเก็บไว้ให้ในตู้กับข้าว ถ้าคุณหนูจะทานนำมันอุ่นก่อนนะคะ”

“ค่ะ” ตอบรับโดยที่สายตายังจ้องมองสายฝนที่โปรยปรายลงมา เธอถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จะคิดถึงเขาแค่ไหนเธอก็ต้องทน อยากกอดแค่ไหนก็ต้องรอ เธออยู่กับสิ่งพวกนี้มาเกือบสามปีแล้ว

“พี่คะ รถใครมา” หันไปถามการ์ดที่ยืนอยู่ด้านข้างเมื่อเห็นมีรถมาจอดหน้าบ้านและขับเข้ามาเมื่อประตูรั้วเปิดออก

“น่าจะคุณซานครับ”

“อ่อ เขาไม่รู้เหรอว่าพี่เลย์ไม่อยู่” พึมพำกับตัวเองแล้วมองไปยังร่างสูงของโรซานที่เดินกางร่มตรงเข้ามาในบ้าน เขาหรี่ตามองเธอที่ยังยืนอยู่หน้าประตูก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟากลางบ้าน

“พี่เลย์ไม่อยู่นะคะ”

“รู้”

“แล้ว—มาทำไมคะ?”

“มันให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ” บอกเสียงเรียบๆ กวาดตามองเหล่าแม่บ้านที่ยังคงยืนจับกลุ่มกันอยู่ เขาปัดมือไล่พวกหล่อนซึ่งก็ยอมเดินเข้าไปยังในครัว “ยืนทำไร?”

“ดูฝนตกค่ะ มันตกหนักเรื่อยๆ เลย ไม่รู้ว่าพี่เลย์จะเป็นไงบ้าง”

“มันนั่งอยู่ในรถก็คงไม่เปียกหรอก มานั่งนี่ดิ” ตบลงบนโซฟาข้างกายซึ่งสโนว์ก็ยอมเดินมานั่งลงข้างเขาอย่างว่าง่าย

“หนูห้ามเขาไม่ได้เลย เรื่องการทำงานของเขาหนูห้ามไม่ได้เลยสักครั้ง”

“มันโตแล้วมันดูแลตัวเองได้”

“แต่ก็เจ็บเจียนตายมาแทบทุกครั้งนะคะ”

“…”

“ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว…ว่าแต่ทำไมยอมมาอยู่เป็นเพื่อนหนูล่ะคะ” เอ่ยเปลี่ยนเรื่อง เธอไม่อยากพูดถึงสิ่งที่ทำให้เธอหนักใจอยู่บ่อยๆ ไม่พูดก็ผ่อนคลายลงบ้าง

“มันขอให้มา”

“ทุกครั้งยังปล่อยให้อยู่คนเดียวเลย เฮ้อ!”

“อย่างอแงสิ”

“เรียกว่างี่เง่าก็ได้ เป็นแบบนี้ก็เพราะห่วงเขานั่นแหละเขาเองก็รู้ถึงไม่เคยหงุดหงิดเวลาหนูงี่เง่าใส่”

“…กินข้าวรึยัง”

“ไม่หิว อีกเดี๋ยวก็ว่าจะไปนอนแล้ว”

“อืม”

“พี่นอนห้องเดิมนะคะ แต่ที่จริงไม่ต้องมาก็ได้นะรบกวนเปล่าๆ หนูอยู่คนเดียวจนชินแล้ว อีกอย่างแม่บ้านกับการ์ดก็อยู่เยอะแยะ” บอกอย่างเกรงใจ

เมื่อก่อนเขามานอนที่นี่หลายครั้งเพราะเลเจนให้มาอยู่เป็นเพื่อนเธอในช่วงที่เขาไปทำงานไกลเนื่องจากเขาเป็นคนเดียวที่เลเจนไว้ใจ

แต่พักหลังมานี่เธอหัดนอนคนเดียวและอยู่คนเดียวจนชินแล้วเลยไม่ต้องรบกวนโรซานและไม่คิดว่าเลเจนจะให้เขามานอนเป็นเพื่อนเธออีก หากรู้ก็คงจะโทรไปบอกเขาก่อนว่าไม่ต้องมา

“เธอคงไม่ได้จะไล่ฉันกลับหรอกนะ”

“หนูไม่ได้ไล่ค่ะ มาแล้วก็นอนที่นี่แต่ว่าวันหลังถ้าเขาให้มาพี่ไม่ต้องมาหรอก”

“ไม่กลัวเหรออยู่คนเดียว?”

“แรกๆ ที่ต้องให้พี่มาอยู่ด้วยกลัวค่ะ แต่หลังๆ เริ่มชินไม่กลัวแล้ว”

“อืม ขึ้นไปนอนเถอะ”

“…นอนกับหนูมั้ย?”

“…”

“หมายถึงว่านอนด้วยกันเฉยๆ น่ะ” สโนว์รีบขยายความประโยคของตัวเองเมื่อถูกโรซานจ้องหน้าเหมือนกับคิดไปไกลกว่าการแค่นอนเฉยๆ

“…”

“นอนแบบนอนเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรน่ะ หนูนอนคนเดียวได้ก็จริงแต่ว่ามันหลับยากหากให้พี่มานอนเป็นเพื่อนอาจจะหลับง่ายบ้าง”

“ไปดิ ยิ่งอธิบายยิ่งทำให้คิดไปไกลกว่าแค่นอนเฉยๆ นะ” โรซานพูดด้วยรอยยิ้มมุมปาก “พาไปห้องทำงานเลย์ก่อนสิ” เอ่ยต่อพร้อมหยัดกายลุกขึ้นยืน

“ตามมาค่ะ” บอกด้วยรอยยิ้มเขอะเขินจากการชวนเขานอนเมื่อสักครู่ แต่เมื่อเห็นเขาไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรจึงปรับตัวให้นิ่งตามแล้วเดินนำเขาไปยังห้องทำงานของแฟนหนุ่ม

“มานอนกับฉันอีกห้องนะ ฉันไม่อยากนอนห้องเธอเดี๋ยวเลย์มันรู้จะไม่พอใจเอา”

“อ่อ ค่ะ…”

“ไปเตรียมตัวรอสิ”

“คะ?”

“หมายถึงว่าไปนอนก่อนสิ ฉันจะทำงาน” ร่างสูงบอกเสียงราบเรียบทั้งที่ในใจอยากจะหัวเราะให้กับท่าทางเหวอๆ ของสาวน้อยตรงหน้าหลังจากได้ยินเขาบอกว่าให้ไปเตรียมตัวรอ

“งั้นทำงานเสร็จแล้วไปนอนนะคะ” สโนว์พพูดจบก็เดินกลับเข้าไปในห้องตัวเองหยิบหมอนผ้าห่มออกมาแล้วเดินไปยังอีกห้องที่แทบจะถูกยกให้เป็นห้องส่วนตัวของโรซาน