ของเพื่อน

ของเพื่อน

last updateHuling Na-update : 2025-06-09
By:  ingladaKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
21Mga Kabanata
821views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

“หนู หนูแค่รู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้พี่ แค่รู้สึกดีเวลาพี่สัมผัสร่างกายหนูทั้งที่รู้ว่ามันไม่เหมาะสมแต่หนูรู้สึกแบบนั้นจริงๆ”

view more

Kabanata 1

1.ของขวัญจากแฟนเพื่อน

“Dad, I agree to move to Haven State for the arranged marriage. Let’s do it quickly before I change my mind.”

Her father, Joe Stone, replied instantly. “Good girl, I’ll have it sorted within a month at most!”

Tara Stone quietly wiped away her tears and put down her phone.

An hour earlier, she had been kissed so passionately by Leo that soft moans escaped her lips.

Inside the luxury car, the soundproof partition was raised, ensuring the driver couldn’t hear what was happening in the backseat.

Leo’s lips pressed against Tara’s, prying them open.

Tara loved him deeply, recklessly, to the point of losing herself completely.

They had been together for three years and had tried everything, everywhere. Doing it in the car had become routine.

Leo’s phone rang.

The interruption darkened his expression, but when he glanced at the caller ID, he still answered.

Tara caught a glimpse of the name on the screen. It was a foreign name in Genovian, a rare language that few people in the country understood.

Leo muttered coldly, “Calling at a time like this?”

The person on the other end laughed. “What’s up? Busy with something important?”

Leo gripped Tara’s slender waist, signaling her to stay still. His voice was calm and lazy. “If you already know, get to the point.”

The caller chuckled. “How much does she resemble Nina Lucas?”

Leo casually ran his fingers over Tara’s delicate face. “About seventy percent similar.”

The man laughed and swore. “You’ve got skills. What’s so good about her?”

Leo kissed Tara’s neck, his tone indifferent. “She’s pure, like an obedient little poodle. Her eyes are clear but she is naive.”

The man’s breathing grew heavier.

Leo frowned, annoyed. “Stop being a pervert. If you don’t get to the point, I’m hanging up.”

The man hurriedly said, “Nina’s flight is tomorrow. She’s coming back to restart her career!”

Leo froze, his breathing heavy. “Really?”

“Yeah, she wants to keep it low-key, but I thought I’d give you a heads-up. Nice of me, right? Your first love, your ‘one true love,’ is back. Think you’ll finally ditch the stand-in? What if she won't leave you?”

Leo’s voice turned cold. “There’s no problem money can’t solve.”

With that, he tossed the phone aside and resumed where he had left off.

Tara’s head hung low near the seat, her eyes catching the phone on the floor mat. The call was still connected.

Leo had no idea she understood Genovian.

Her family had business ties in Genovia, and she had spent more than five years learning the language. She was fluent.

Tears streamed down Tara’s face, soaking into her hair.

Three years of heartfelt devotion, and to him, she was nothing more than a dog.

The sunlight was beautiful, as if summer had arrived early.

A luxurious three-story European-style villa basked in the morning light.

Leo descended the staircase slowly, fastening the diamond buttons on his tailored shirt with a casual elegance.

He was the second son of the Carter Corporation, one of the world’s top 100 companies. He managed several entertainment and media subsidiaries for the family business.

His tall, lean figure exuded an effortless detachment, a hallmark of a successful man with a naturally cold and lazy demeanor.

Three years ago, Tara had been a college freshman. The first time she saw him, she was instantly captivated.

He had noticed her too, his eyes lighting up as he began pursuing her. She resisted for three months before finally giving in.

Since then, her world had revolved around him—her thoughts, her heart, her everything.

But now…

Tara turned her head indifferently.

Leo didn’t notice anything unusual. He cupped her face and gave her a firm kiss. “I’m heading to the office for a meeting. Be good and wait at home. I’ll bring back some desserts for you.”

With that, he turned and left.

His tall figure seemed to carry a hint of urgency as he walked away.

Tara let out a bitter smile and started sorting through her belongings.

First, she gathered all the couple-themed items—matching mugs, toothbrush holders, keychains, scarves, T-shirts, plush toys—anything that symbolized their relationship. One by one, she tossed them into the trash.

Though scattered throughout the villa, there was more than she had realized. Cleaning it all left her drenched in sweat.

After dumping a box full of items, she returned to the living room just as the TV was broadcasting a news segment about international superstar Nina’s return to the country.

The airport lobby was packed with fans, their screams and shouts echoing non-stop.

Nina, with her voluminous wavy hair, tall and striking figure, and flawless features, smiled and waved at the cameras, setting off another round of excited cheers.

As the camera panned, Tara caught sight of a familiar figure in the corner of the airport lobby.

*Beep, beep, beep.*

The sound of notifications came from the computer.

Leo never had the habit of logging out, and his messaging app was still open. Curious, Tara walked over and clicked on the screen.
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
21 Kabanata
1.ของขวัญจากแฟนเพื่อน
“พี่ซาน!”“…”“ไม่ตกใจเหรอคะ” ร่างเล็กเดินตรงไปทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นถนนคอนกรีตข้างมาเฟียหนุ่มที่กำลังจดจ้องไปยังเหล่าลูกน้องที่กำลังขนศพของผู้เสียชีวิตจากการปะทะกับศัตรูเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน“มาทำไม”“มือพี่…” ไม่สนใจคำถามของเขาเพียงแต่จับมือหนาข้างที่มีเลือดไหลออกมาจากบริเวณหลังมือที่มีบาดแผลจากการถูกของมีคมเฉือนเป็นแนวยาว“ไม่เป็นไร” เขาบอกพลางดึงมือตัวเองกลับไป ร่างเล็กลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยังรถตู้ของเขาค้นหาสิ่งที่ต้องการอย่างอุปกรณ์ทำแผลแล้วเดินกลับมานั่งข้างเขา“หนูทำแผลให้”“ทำเป็น?” แม้จะถามแบบนั้นแต่ก็ยอมยื่นมือให้แฟนเพื่อนที่กำลังหยิบอุปกรณ์สำหรับทำแผลออกมาจากกล่อง“แค่ล้างแผลกับพันผ้าก๊อชไว้ค่อยให้พี่ไปหาหมออีกที”“มาที่นี่ทำไม” ถามอีกครั้งเมื่อยังไม่ได้รับคำตอบ“ไม่ได้ตั้งใจมาที่นี่ แต่ตั้งใจมาหาพี่ค่ะรู้ว่าอยู่ที่นี่เลยต้องมาที่นี่”“…”“พี่เลย์ให้เอาของมาให้ แต่เดี๋ยวทำแผลให้เสร็จก่อนนะคะ”“เธอไม่กลัวบ้างเหรอ”“กลัวอะไรคะ มีพี่ทั้งคน” บอกด้วยรอยยิ้มขณะที่สายตากำลังจดจ้องอยู่กับบาดแผลของเขา“คนตาย”“ก็กลัว แต่ตายไปแล้วนี่คะ”“…”“ทำไมถึงมีบาดแผลได้ล่ะคะ แล้วมานั่งทำไมตรงนี้ท
Magbasa pa
2.ดีใจด้วยนะ
“นี่ของขวัญจากพี่เลย์ หนูกับเขาตั้งใจเลือกมันให้เลยนะคะ” มือเล็กหยิบพวงกุญแจธรรมดารูปแมวเหมียวสีฟ้าอ่อนยื่นไปให้คนตัวโตโดยที่เขาก็รับมาอย่างไม่ได้พูดอะไร“ของเธอล่ะ”“ก้มหน้าลงมาหน่อยสิคะ” กวักมือบอกเขาที่มีส่วนสูงกว่าเธอค่อนข้างที่จะมาก โรซานจึงก้มหน้าลงมาใกล้กับใบหน้าเรียวสวยของแฟนเพื่อน จุ๊บ! และก็ต้องตาโตกับของขวัญที่เธอมอบให้เมื่อถูกริมฝีปากนุ่มจุ๊บลงบนปลายจมูก“ของขวัญจากหนูค่ะ”“…”“ไม่ชอบเหรอคะ?” สโนว์ถามพร้อมวิ่งตามเขาที่เดินหนีเธอไปโดยไม่ได้พูดอะไร ไม่แสดงความคิดเห็นอะไรกับของขวัญที่เธอทำใจอยู่นานว่าควรมอบมันให้เขามั้ย“อย่าทำแบบนี้อีก” เขาหันมาบอกเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนคนตัวเล็กถึงกับคอหดลงไปทันที“ขอโทษค่ะ”“มายังไง”“นั่งแท็กซี่มาค่ะ”“เดี๋ยวไปส่ง” จูงมือเล็กพาเดินไปขึ้นรถตู้ที่ถูกขับเคลื่อนออกไปทันทีที่ประตูรถปิดลงภายในรถที่กำลังแล่นไปบนถนนเงียบสงัด ร่างเล็กลอบมองคนข้างกายเป็นระยะ อยากชวนเขาคุยแต่เพราะสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดของเขาเธอจึงไม่อยากรบกวนได้แต่นั่งมองเขาอยู่แบบนั้นจนมันเงียบนานเกินไปและเริ่มอึดอัด “พี่คะ”“…”“พี่จะมีแฟนมั้ยคะ?”“เธอถามคำถามนี้จะครบร้อยรอบแล้ว
Magbasa pa
3.ฝากเเฟนกับเพื่อน
“ลุกขึ้นมาก่อนมา” เลเจนเดินไปนั่งบนที่นอนพร้อมดึงแขนแฟนสาวให้ลุกขึ้นนั่ง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อใบหน้าเรียวสวยชุ่มไปด้วยน้ำตา เขาจับประคองใบหน้าเธอไว้ก่อนจะใช้นิ้วโป้งปาดคราบน้ำตาออก“หนูรู้ว่าพี่ไม่มีเรื่องผู้หญิงหรือมีเรื่องอื่นที่ทำให้หนูเสียใจ แต่พี่มีเรื่องที่ทำให้หนูเป็นห่วงอยู่ตลอด พี่อ่ะไม่เคยเข้าใจความรู้สึกหนูบ้างเลย” พูดจบก็ขยับไปกอดคนตรงหน้าไว้พร้อมปล่อยเสียงสะอื้นออกมา“พี่ขอโทษ…”“ฮรึก หนูไม่อยากได้ยินคำว่าขอโทษกับคำสัญญาจากพี่แล้ว!” มันเป็นสิ่งที่เขาทำให้เธอไม่เคยได้สักครั้ง“…”“พี่ต้องทำงานหาเงินหนูเข้าใจ เดินทางไปทำงานบ่อยหนูก็เข้าใจ แต่เสี่ยงตายแบบนี้หนูไม่ไหวนะ หนูกลัวนะพี่เลย์…” กลัวว่าเขาจะต้องตายเหมือนพวกเพื่อนๆ หรือลูกน้องของเขาที่ต้องตายเพราะศัตรูจำนวนมากของตัวเอง“ก็พี่จะเสี่ยงอีกแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวไง จบเรื่องนี้เราก็จะได้อยู่ด้วยกันแบบมีความสุขแล้วไง” บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม ยกมือขึ้นไปลูบศีรษะทุยอย่างอ่อนโยน“จะมีความสุขจริงๆ เหรอ?” ผล่ะใบหน้าออกจากอ้อมกอดแฟนหนุ่ม มองหน้าเขาด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ“จริงสิ รอพี่กลับมานะ”“พี่จะไปเลยเหรอ ไม่อยู่กินข้าวก
Magbasa pa
4.นอนด้วยกัน
เมื่อร่างเล็กเข้าห้องนอนไปแล้วโรซานก็เดินไปนั่งบนโต๊ะทำงานของเลเจนพร้อมมองหาสิ่งที่รุ่นน้องบอกว่าวางอยู่บนโต๊ะจนเจอกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีข้อความจากลายมือเลเจนเขียนไว้เต็มหน้ากระดาษเขาตั้งใจอ่านข้อความพวกนั้นทุกตัวอักษรทุกบรรทัดและใช้เวลาอ่านราวยี่สิบนาทีจนจบ โรซานถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะใช้ไฟแช็กของตัวเองจุดกระดาษแผ่นนั้นจนมันสลายกลายเป็นผงแล้วเดินจากห้องทำงานตรงไปยังห้องนอน“ทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ?” เสียงหวานใสของสโนว์ที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนที่นอนเอ่ยถามทันทีที่โรซานเดินเข้ามาเขาพยักหน้ารับแล้วถอดกางเกงขายาวกับเสื้อเชิ้ตตัวสีขาวออก เหลือเพียงกางเกงบ็อกเซอร์กับช่วงบนที่เปลือยแผงอกแกร่งหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม“โรคจิต” สุ้มเสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อร่างเล็กกำลังจ้องมายังหน้าท้องของเขาแน่นิ่งเหมือนกับโดนมนต์สะกด จนเธอได้ยินเสียงของเขาจึงสะบัดหัวตัวเองเล็กน้อย“ถอดเสื้อผ้าทำไมคะ?”“ถอดให้เธอดู”“อ่อ ดีจัง~” ยิ้มกับตัวเอง สายตายังคงจ้องมองเรือนร่างของโรซานอย่างหลงใหลกับแผงอกแกร่งหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม กึ่ก! และเมื่อเคลื่อนสายตาไปมองหน้าเขาที่จ้องเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งก็หัวเราะออก
Magbasa pa
5.โรคนโรคจิค
บนรถ…“พี่จะไปทำงานที่ไหนเหรอคะ?” สโนว์เอ่ยถามคนข้างกายอย่างไม่รู้ว่าที่ทำงานของเขาในวันนี้คือที่ไหน“บริษัท”“บริษัทพี่ทำเกี่ยวกับอะไรเหรอคะ?”“เพชรพลอย”“อ่อ ขายพวกสร้อยคอสร้อยข้อมือใช่มั้ยคะ” ที่จริงก็พอรู้จักแบรนด์ของเขาแหละ Lozan แบรนด์ที่มีทั้งสร้อยคอ สร้อยข้อมือ แหวนต่างหูและอื่นๆ อีกมากมายครบจบในที่เดียวกันและนอกจากโด่งดังเป็นที่นิยมของเหล่าสาวๆ แล้วยังมีราคาสูงลิ่วอีกด้วย“อืม”“แพงมั้ย”“เธอไม่มีปัญญาซื้อ”“ดูถูกกันเกินไปแล้วนะ!” หันไปมองค้อนเขา ถามแค่ราคาแต่กลับมาบอกว่าไม่มีปัญญาซื้อนี่มันจะดูถูกกันมากเกินไปแล้วนะโรซาน!“…”“พี่นะ ฮึ!”“ฉันทำไม?”“แก่แล้วคุยด้วยไม่รู้เรื่อง”“เธออยากตายมั้ย?” มองหน้าคนข้างกายด้วยสายตาเย็นชา ทว่าไม่ได้ทำให้เด็กสาวอย่างสโนว์กลัวแต่อย่างใด เธอยกแขนขึ้นมากอดอกจ้องหน้าเขากลับด้วยความหมั่นไส้“ใครจะอยากตายคะ มีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว”“หึ”“ทำเป็นยอมรับความจริงไม่ได้ ตัวเองอายุสามสิบห้าแล้วนะ”“สามสิบสี่” แย้งคนตัวเล็กทันควัน สามสิบแล้วไง สามสิบยังแจ๋วไม่เคยได้ยินรึไง“อีกไม่กี่เดือนก็จะสามสิบห้าแล้วนี่”“…”“ถ้าพาหนูไปทำงานที่บริษัทด้วย ต้องมีแหวนให้ห
Magbasa pa
6.คุณลุงซาน
“หัดเป็นคนดีบ้างเถอะค่ะ” กรอกตาใส่อย่างหมั่นไส้ ไม่หื่นก็ออกไปทางคนไม่ดีตลอดแหละเขาน่ะ“เธอว่าฉันเลว?”“ไม่ได้พูดสักหน่อย พี่ว่าหนูพูดมากพี่ก็ชอบต่อปากต่อคำกับหนูนักนะ เถียงทุกคำจริงๆ” ยกแขนขึ้นมากอดอกเชิดหน้าใส่มาเฟียหนุ่ม ที่บอกว่าเขาเถียงเก่งน่ะไม่เกินจริงเลยสักนิด“…”สโนว์ไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะเห็นโรซานเริ่มทำงานของตัวเอง ส่วนเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นไปเพลินๆ อาจจะสงสัยว่าเธอไม่ทำงานเหรอ ทำสิเพียงแต่อาทิตย์นี้ปิดปรับปรุงร้าน Snow Flowers ซึ่งเป็นร้านดอกไม้ที่คุณแฟนเปิดให้และเปิดมาได้สองปีกว่าแล้ว“พี่ซาน หนูขอไปดูร้านได้มั้ยคะ?” หยัดกายลุกขึ้นนั่งพร้อมเอ่ยถามโรซานที่นั่งหน้าเครียดอยู่กับงาน“ไปดูทำไม ต่อเติมอยู่ไม่ใช่เหรอ”“ก็ไปดูไงคะว่าถึงไหนแล้ว”“เบื่อฉัน?”“ใช่ค่ะ”“…”“พูดเล่นน่า ไม่อยากนั่งนอนอยู่เฉยๆ อยากหาไรทำ” แม้ลุคภายนอกดูเหมือนผู้หญิงที่ไม่ได้เรื่องอะไร แต่จริงๆ แล้วเธอชอบทำงานมากเลยล่ะSnow Flowers ไม่ใช่แค่ปิดปรับปรุงแต่ยังต่อเติมเพิ่มร้านกาแฟไปอีกเพื่อที่ลูกค้าจะได้นั่งจิบกาแฟดื่มน้ำระหว่างตัดสินใจเลือกดอกไม้ไปด้วย ดังนั้นคงจะต้องปิดร้านไปอีกยาวและเธอคงจะเบื่อแน่น
Magbasa pa
7.ใส่ใจ
“ไม่ต้องร้อง” โรซานเอ่ยบอกเสียงเบาเมื่อเห็นสโนว์เบะปากทำท่าจะร้อง เขาหันไปมองเพื่อนๆ ที่มองมาทางพวกเขาสองคน“คงไม่ใช่ว่ามึงทำน้องเขาท้องแล้วเพิ่งรู้หรอกนะ” คำถามจากไบรซ์เรียกความสนใจจากอีกสองหนุ่มให้จ้องหน้าโรซานหนักขึ้นกว่าเก่า“เออ ไปรอที่ร้านอาหารเดี๋ยวกูตามไป”“เออเหี้ยไรมึง! กูแย่เล่นนะสัส!” ชักไม่แน่ใจแล้วสิว่ามันเป็นแค่ข่าวลือหรือเรื่องจริง“ออกไปก่อน” ปรับเสียงให้ต่ำลงเป็นการออกคำสั่ง ไซรัสพี่ใหญ่ยักไหล่ให้ก่อนจะเป็นคนเดินนำอีกสองหนุ่มออกจากห้องทำงานไป โรซานจึงจับหัวไหล่สโนว์ให้เธอหันหลังให้จนเห็นคราบที่เปื้อนกระโปรงคนตัวเล็ก“ได้พกมาด้วยมั้ย ไอ้นั่นน่ะ”“…” ส่ายหน้าให้เบาๆ เธอเกลียดการที่ประจำเดือนมาไม่ตรงวันที่สุด ปกติมาปลายเดือนช่วงวันที่ยี่สิบห้าเป็นต้นไปแต่นี่เพิ่งวันที่สิบเอง ดังนั้นจึงไม่ได้พกสิ่งนั้นมาด้วยไง“เข้าไปรอในห้องน้ำก่อน”“อยากจะร้อง น่าอาย” ชี้นิ้วไปนยังเบาะเก้าอี้ของโรซาน“ไม่เป็นไร ไม่ต้องอาย” ว่าพลางจูงมือเล็กเข้าไปในห้องน้ำ “รออยู่ในนี้ เดี๋ยวไปซื้อมาให้”“รบกวนมั้ยคะ เดี๋ยวหนูให้พี่ริกะซื้อมาให้ดีกว่า” รบกวนแหละแต่แค่อยากถาม ริกะเป็นแฟนไซรัสเป็นผู้หญิงน
Magbasa pa
8.ข่าวลือไม่เกินจริง
ร้านอาหาร…โรซานเดินตรงเข้าไปในร้านอาหารที่นัดเพื่อนๆ ไว้เพียงลำพัง ส่วนคนที่มาด้วยนั้นนอนหลับอยู่ในรถครั้นจะปลุกก็ขี้เกียจ อีกอย่างหูเขาจะได้พักผ่อนบ้าง“เด็กมึงอ่ะ?” ไซรัสถามน้องชายที่เดินเข้ามาคนเดียวทั้งที่ควรจะมีแฟนเพื่อนอย่างสโนว์เดินตามหลังมาด้วย ชายหนุ่มเพียงไหวไหล่ให้พี่ชายแล้วเดินไปนั่งข้างไบรซ์พร้อมหยิบใบเมนูมาสั่งอาหาร“อย่าบอกนะฆ่าน้องหมกป่าไปแล้วอ่ะ” เจทท์ถามพลางดึงมือน้องชายอย่างเรทท์ให้นั่งลงข้างเขา“เออ”“ใจร้าย! ใจร้ายที่สุดเลยทิ้งไว้ให้นอนคนเดียวได้ไงถ้าขาดอากาศหายใจตายขึ้นมาทำไง ทำไมต้องใจร้ายกับหนูขนาดนี้ด้วย!” เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ดังเข้ามานั้นเป็นของใครไม่ได้นอกจากสโนว์ที่เดินหน้าเหวี่ยงวีนเข้ามายืนตรงหน้าโต๊ะของกลุ่มมาเฟีย“ฝัง” โรซานตอบหน้านิ่งแล้วดึงเก้าอี้ออกมาเพื่อให้เด็กสาวหย่อนก้นนั่ง เธอหันไปมองค้อนเขาแล้วยกมือขึ้นมาปิดปากหาว แค่เผลอหลับไปนิดเดียวคนใจร้ายแบบเขาก็กล้าปล่อยเธอให้นอนในรถ แม้จะไม่ได้ดับเครื่องแต่ว่ามันก็น่ากลัวอยู่ดีแหละ“เพื่อนพี่นี่ใจร้ายชะมัดเลยนะ!”“นิสัยมันครับน้องสโนว์” ไบรซ์ว่าพลางยื่นใบเมนูอาหารให้คนตัวเล็กแต่กลับถูกโรซานแย่งมันไป“
Magbasa pa
9.อยากจูบเหรอ
“ดื่มน้ำอะไรดีคะ มีน้ำเปล่าอย่างเดียว”“…”“คิกคิกๆ” สโนว์หัวเราะคิกคักออกมาคนเดียวแล้วหยิบน้ำเปล่าเทใส่แก้วไปวางด้านหน้าโรซานที่ก็ยกมันขึ้นมาดื่มก่อนจะมองสำรวจห้องของเธอ“มาอยู่ที่นี่บ่อยมั้ย?”“ก็มาทุกวัน”“ไม่ใช่มาทำงาน”“นานๆ ทีค่ะ พี่เลย์ไม่ค่อยให้มาอยู่คนเดียว” นั่งลงข้างเขาไม่ลืมจะลอบมองใบหน้าหล่อคมที่รู้สึกว่ายิ่งอายุเยอะเขาจะหล่อมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งได้มองก็ยิ่งรู้สึกหลงใหลกับความหล่อนั้น“…”“พี่ต้องไปงานรึเปล่าคะ?”“ไม่”“อ่อ…”“จะแต่งงานแล้วเตรียมตัดชุดรึยัง”“พี่เลย์บอกว่าเดี๋ยวเขาจัดการให้”“บางเรื่องควรจัดการเองได้แล้วนะ” บอกด้วยสีหน้านิ่งๆ ดันใบหน้าเรียวสวยที่จ้องเขาให้ออกห่างแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอะไรบางอย่างก่อนจะยื่นให้เด็กสาวข้างกายดู“อะไรเหรอคะ?”“เลือกดูว่าชอบแบบไหน เดี๋ยวสั่งตัดให้” สิ่งที่เขาให้เธอดูคือชุดเจ้าสาว สโนว์จึงรับมันมาเลื่อนดู“แต่ว่าพี่เลย์บอกว่าจะจัดการให้นะคะ…”“เธอจะไม่อยากใส่ชุดที่มันหามาให้หากรู้ที่มาของมัน”“หมายความว่าไงคะ”“…”“ทำไมหนูรู้สึกว่าพี่มีอะไรปิดบังหนู พี่ซานคะที่พี่พูดเมื่อกี้หมายความว่าไง พี่เลย์จะไปเอาชุดแต่งงานมาจากไหนคะ” วางโ
Magbasa pa
10.ของเพื่อน
ประโยคที่ไม่ควรจะออกมาจากปากโรซานบัดนี้มันได้ออกมาจากปากเขาเป็นการยืนยันว่าเขาอาจจะทำให้ข่าวลือพวกนั้นกลายเป็นจริง สโนว์ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับไปต่อไม่ถูก แววตาที่มองเขานั้นเต็มไปด้วยความตกใจแปลกใจไม่คาดคิดว่าเขาจะพูดมันเลยสักนิด“ทำไมพี่ถึง…”“ถึงพูดแบบนี้เหรอ ไม่รู้สิ..แค่พูดตามความเป็นจริง” เขาไม่พูดเธอไม่พูดคนอื่นก็ย่อมต้องไม่รู้ในเรื่องที่พวกเขาทำและกำลังจะทำ“พะ พี่ซานลุกออกจากตัวหนูก่อนได้มั้ยคะ”“ถ้าบอกว่าไม่ได้ล่ะ”“ทำไมคะ หนูหนักนะคะ” เอียงคอถามด้วยแววตาใสซื่อ มาเฟียหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นจนเธอต้องเบือนหน้าหนีเขา ชายหนุ่มจึงจับคางเรียวให้เธอหันกลับมาก่อนจะก้มลงไปบดจูบกลีบปากเปียกชื้นอีกครั้ง จูบอันเนิ่นนานจนคนตัวเล็กเริ่มขาดอากาศหายใจจึงสะบัดหน้าออก“สโนว์ฉันอยากทำมากกว่าจูบได้มั้ย”“พี่ซาน…” ทำไมเธอรู้สึกว่าเขาในตอนนี้ดูน่ากลัว แววตาที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหายเหมือนต้องการตะครุบเหยื่ออย่างเธอ ลมหายใจอุ่นรดรินใส่ใบหน้าของเธอส่งผลให้ก้อนเนื้อข้างซ้ายทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ“เธอไม่ชอบฉันแล้วเหรอ?”“…”“หรือว่าฉันหมดสิทธิ์แล้ว ฉันคงปล่อยให้เธอรอนานจนเกินไปเธอคงเกลียดฉัน
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status