Masuk“ไม่ให้เธอจะให้ใคร” พูดจบก็จับมือเล็กขึ้นมาเพื่อลองสวมแหวน หากไม่พอดีก็จะได้สั่งไซน์ใหม่ให้เธอแทน “ราคานี้เลยนะ” เธอว่าพลางชี้ไปยังป้ายราคา แต่คนตัวสูงกลับทำหน้านิ่งเลิกคิ้วถามหน้าตาเฉย “แล้ว?” “มันแพงเกินไปรึเปล่า อีกอย่างลินได้ของที่ถูกใจแล้วด้วย” เธอพยักหน้าให้พนักงานนำกำไลข้อมือที่ลองไป
แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ ดึงให้หญิงสาวที่นั่งทำงานอยู่อย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้นมอง และเพียงแค่เธอเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นใคร ก็ทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่ ลุกขึ้นวิ่งเข้าสวมกอดด้วยความดีใจและความคิดถึงทันที หมับ! “ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมาวันนี้” “ถ้าบอกก็ไม่รู้สิว่ามีคนแถวนี้แอบ
ธันย์กลับไปรับโทษต่อตามที่ทำข้อตกลงไว้กับท่านผู้เฒ่า นลินเองก็กลับมาเรียนรู้งานต่อหลังจากที่พักไปหลายวัน และการกลับมาทำงานของเธอก็ยังคงมีเลขาของพี่ชายเป็นคนสอนงานเหมือนเดิม “คุณนลินไม่สบายรึเปล่าคะ เห็นหายไปหลายวันเลย ดูเหมือนจะซูบลงไปเยอะเลยด้วยค่ะ” เพียงแค่เข้ามาในห้องทำงาน เสียงน่ารำคาญข
นลินเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคาบน้ำตามองตามคนตัวสูงที่ลุกขึ้นยืน ไม่ทันจะได้สงสัยอะไรเขาก็ยื่นมือมาช่วยประคองเธอให้ลุกตาม ก่อนจะตวัดแขนช้อนอุ้มเธอแนบอก “กลับบ้านกัน” “ไม่อยากกลับบ้าน” เธอรีบปฏิเสธทันทีเมื่อได้ยินว่าเขาจะพากลับบ้าน ไม่ได้เจอหน้า ไม่ได้ยินเสียง มาตั้งหลายวันแล้ว เธอคิดถึงเขามากขนา
เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง บรรยากาศรอบนอกร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้เริ่มปกคลุมไปด้วยความมืดและเงียบสงัด เมื่อสถานที่ต่าง ๆ ทยอยปิดให้บริการตามเวลา ส่วนเจ้าของวันเกิดที่จ่ายเงินซื้อเวลาในร้านอาหารไว้ก็เอาแต่ดื่มไม่หยุด คนนั่งเฝ้าก็ไม่คิดห้าม แถมยังคอยเป็นบริกรรินไวน์เสิร์ฟให้เธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “เ
“ขอบคุณอีกครั้งครับ” ธันย์ขับรถต่อมายังไนต์คลับที่คุ้นเคย เพราะสถานที่แห่งนี้คือหนึ่งในธุรกิจของเจ้านายเขา และการตามหาคนตัวเล็กที่มาฉลองวันเกิดกับเพื่อนก็ไม่ได้ยาก แค่ถามกับลูกน้องด้านหน้าก็รู้แล้วว่านลินอยู่โซนไหน “คุณหนูนลินไม่ได้มาที่นี่นะครับ” ทว่าคำตอบที่เขาได้กลับมานั้นทำเอาคิ้วกระตุก
เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงที่นลินเข้ามานั่งรอพี่ชายอยู่ภายในห้องทำงาน ถ้าเธอรู้ว่ามาแล้วจะต้องมานั่งรอจนรากจะงอกแบบนี้ เธอคงหาข้ออ้างเพื่อบ่ายเบี่ยงกับคนเป็นพ่อเหมือนทุกทีที่ถูกรบเร้าให้มา แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิดเท่านั้น เพราะครั้งนี้ผลประโยคลงตัว ต่อให้ต้องรอทั้งวันเธอก็ต้องทนให้ได้ แกร๊ก!
รถยนต์คันหรูถูกขับเข้าจอดเทียบทางเข้าตึกสูงใจกลางเมือง หญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะด้านหลังเก็บลิปสติกที่เพิ่งหยิบมาเติมสีปากลงในกระเป๋า เช็กความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้งแล้วเงยหน้าขึ้นบอกกับคนขับรถก่อนจะเปิดประตูลง “ไม่ต้องมารับนะ” “ครับ” สิ้นเสียงขานรับของคนขับรถหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีแดงไวน์ก็เป
นิยายเรื่อง : อย่าท้าธันย์ เขียนโดย : แว่นมอลต์ แสงแดดอุ่นยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาจากทางหน้าต่าง ปลุกร่างบางที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ให้รู้สึกตัว เปลือกตาที่ปิดสนิทขยับเคลื่อนไหวเปิดปรือขึ้นด้วยความงัวเงีย อาการสลึมสลือหลังตื่นนอนใหม่ทำให้หญิงสาวเลือกที่จะหลับตาลงนอนต่อ แกร๊ก ! แ
“คนเก่งของมี้หยุดร้องแล้ว” “ลูกกินได้ไหม” ไนต์ถามถึงเค้กที่ภรรยานำมาว่าลูกน้อยสามารถทานได้ไหม “กินได้ค่ะ มินสั่งทำมาให้ลูกกินได้โดยเฉพาะเลย” ได้ยินแบบนั้นเขาก็ปล่อยมือที่จับมือลูกไว้ เพียงแค่มือน้อยๆ ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ เจ้าตัวก็ยัดมือตัวเองเข้าปากดูดกินครีมเค้กแสนอร่อยที่คว้าติดมือมาได้ทั







