EP.4 หน้าที่ของของเล่น

ฟาง...

ฉันรู้แค่ว่าแม่ให้ฉันเดินทางมาช่วยทำงานใช้หนี้ที่แม่กับพ่อเล่นพนันกันเอาไว้ ส่วนพ่อตอนนี้ก็ติดคุกเพราะก่อเรื่องไว้ แต่แม่ก็ยังคงเดินหน้าเล่นการพนันต่อ แม่บอกกับฉันว่าเจ้าหนี้เขาจะมาฆ่าแม่เพราะแม่ไม่จ่ายหนี้เขามาหลายปีแล้วและตอนนี้ก็เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของแม่ด้วย ตอนนั้นฉันที่นี่ก็หาทำงานในโรงงานต่างๆแต่ค่าแรงขั้นต่ำก็ยังได้น้อยไม่พอใช้หนี้อยู่ดี จนมีเจ้าหนี้มาขู่ฆ่าแม่ว่าถ้าไม่จ่ายหนี้ภายในสามวันแม่ฉันต้องตาย

จากวันนั้นแม่ฉันจึงบอกให้ฉันไปขายตัวให้พวกนายทุนหรือคนรวยฉันจะได้เอาเงินมาขัดดอกคนพวกนั้น วันนี้ฉันจึงตามแม่มาที่นี่เพราะคิดว่าการนอนกับใครสักคนแค่ไม่กี่คืนอาจใช้หนี้แค่ไม่กี่แสนให้แม่ได้ แต่มันไม่เป็นแบบนั้นเลยเมื่อหนี้ที่แม่มีนั้นมันตั้ง 10 ล้าน กลายเป็นว่าฉันต้องทำงานที่นี่เพื่อใช้หนี้คนที่ซื้อฉันมาเพื่อแลกกับชีวิตและอิสระภาพของแม่ฉัน

" ถึงห้องของคุณแล้วครับ "

เสียงของผู้ชายที่เดินนำฉันมาเรียกสติฉันอีกครั้ง เมื่อเราเดินมาถึงหน้าห้องๆหนึ่งที่อยู่ชั้นบนสุดของผับหรูแห่งหนึ่งกลางเมืองฮ่องกง ฝั่งตรงข้ามห้องนี้มีอีกห้องหนึ่งที่หน้าจะใหญ่กว่า

" อ่อ ขอบคุณค่ะ "

ฉันก้มหัวให้คนตรงหน้านิดหน่อยก่อนจะรับกุญแจห้องมาไว้ในมือ

" คุณห้ามออกจากห้องนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตนะครับ "

คนตรงหน้าบอกฉันก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป แล้วฉันต้องทำอะไร งานของฉันในแต่ละวันมีอะไรบ้างล่ะ

" เอ่อ คุณคะ "

" ครับ "

ผู้ชายคนนั้นหันกลับมาหาฉันอีกครั้งก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนสงสัยอะไร

" ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ แล้วต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหน "

" งานของคุณคือทำตามคำสั่งของเจ้านายผมครับ เขาจะมาหาคุณเองไม่ก็จะเรียกคุณให้ไปหาคุณแค่เตรียมตัวให้พร้อมก็พอ แล้วก็ค่าแรงของคุณเราจะคิดเป็นห้าเท่าของค่าแรงขั้นต่ำในแต่ละวัน คุณลองคำนวณดูนะครับว่าต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหน "

เขาตอบนิ่งๆก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินออกไป อย่างน้อยค่าแรงฉันก็เยอะอยู่นะหวังว่าหนี้คงจะหมดเร็วๆ

" อ้อ เจ้านายผมใจดีนะครับคุณไม่ต้องกลัว "

เขาหันมาทิ้งท้ายให้ฉันแค่นั้นก่อนที่แผ่นหลังของเขาจะลับไปฉันจึงเปิดประตูเข้าไปในห้อง

.

.

.

ดึกมากแล้วที่ฉันยังคงนั่งอยู่ในห้องนอนที่ถูกจัดไว้สำหรับฉันหลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่แขวนไว้ในตู้เพียงแค่ตัวเดียว ฉันเผลอหลับไปหลายครั้งเพราะความอ่อนเพลียและความหิว จะพูดให้ถูกก็คือตั้งแต่ที่มาฮ่องกงฉันกินข้าวนับครั้งได้และต้องนอนในเพลิงข้างกองขยะกับแม่แบบหลับๆตื่นๆเพราะหวาดระแวงอันตราย

" ทำไมยังไม่นอน "

เสียงประตูที่ปิดลงพร้อมกับเสียงดุๆของใครบางคนทำให้ฉันตาสว่างหลังจากที่พยายามนั่งถ่างตาให้ไม่หลับ

" เอ่อคือ ฟาง เอ้ย ฉันรอคุณค่ะ "

ฉันลุกจากเตียงไปยืนตรงหน้าคนมาใหม่ด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ สายตาของเขามันน่ากลัวและใบหน้าเย็นชาของเขาก็ทำให้ฉันไม่กล้ามอง

" อาบน้ำแล้ว? "

เขาพูดกับฉันสั้นๆก่อนจะชายตามองมาที่เสื้อเชิ้ตที่ฉันสวมอยู่

" ค่ะ "

" อืม "

คนตรงหน้าไม่ได้พูดอะไรต่อแต่เดินไปนั่งบนเตียงก่อนจะมองมาที่ชุดของฉันอีกครั้ง อ่ามันเป็นเสื้อของเขาสินะ

" คือฟาง เอ้ย ฉันอาบน้ำแล้วแต่ไม่มีชุดเปลี่ยนเห็นมีเสื้อตัวนี้อยู่ในตู้ฉันขอยืมใส่ก่อนนะคะ "

ฉันมองหน้าเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ ทำไมฉันเดาอะไรจากเขาไม่ได้เลย

" แทนตัวเองด้วยชื่อเหมือนเดิมสิ "

เขาพูดพลางมองหน้าฉันนิ่งๆ

" ค่ะ "

ฉันส่งยิ้มบางๆไปให้ก่อนจะยืนทำตัวแข็งท่ือต่อไปเพราะฉันไม่รู้ว่าต้องทำอะไรเมื่อเขาเข้ามา ก่อนหน้านี้ผู้ชายคนนั้นบอกฉันว่าให้ทำตามคำสั่ง แต่เขายังไม่สั่งให้ฉันทำอะไรเลยนอกจากแทนตัวเองด้วยชื่อเหมือนเดิม

" นักรบ "

เขาเอ่ยสั้นๆทั้งๆที่ยังมองหน้าฉันอยู่

" ฟางค่ะ "

เขาแนะนำตัวใช่มั้ย

" เธอเป็นของเล่นของฉัน "

ประโยคสั้นๆสีหน้านิ่งๆและแววตาว่างเปล่าของเขาหันมาที่ฉัน โอเค ฉันเป็นของเล่นของเขา

" ค่ะ "

ฉันพยักหน้าน้อยๆก่อนจะยิ้มบางๆให้ อยู่ๆก็อยากร้องไห้ขึ้นมาแต่ต้องกลั้นเอาไว้ เมื่อไหร่หนี้จะหมดสักทีนะ

" มานี่ "

" คะ? "

ฉันเงยหน้าสบตากับคุณนักรบอีกครั้งเมื่อได้ยินไม่ชัดว่าเขาพูดอะไรกับฉัน ฉันง่วงมากจนสมองแทบไม่ทำงานแล้วตอนนี้

" บอกให้มานี่ "

ฉันพยักหน้าหน่อยๆก่อนจะเดินเข้าไปใกล้คุณนักรบให้มากขึ้น

พรึ่บ!!

" อ๊ะ!! "

มือใหญ่ดึงฉันให้ล้มลงทับเขาไว้เอาก่อนที่วงแขนแข็งแกร่งจะโอบรอบเอวอย่างรวดเร็วโดยที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าของเราที่ห่างกันแค่คืบทำให้ฉันกลั้นหายใจเอาไว้

" ก้มหน้าลงมา "

เสียงทุ้มของคนที่ฉันนอนทับอยู่สั่ง ฉันโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกของเรานั้นสัมผัสกันและสูดลมหายใจของกันและกันเข้าปอด ความเห่อร้อนเริ่มแผ่ไปทั่วใบหน้าของฉันพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัว

" จูบสิ "

" คะ? "

ฉันกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะย้ำคำถามอีกครั้ง ทำไมเขาไม่ทำเองล่ะ แล้วจูบฉันต้องทำยังไง

" ฉันบอกให้เธอจูบฉัน "

ริมฝีปากหนาขยับอีกครั้งทำให้ฉันใจเต้นแรงขึ้นไปอีก ทำไมฉันต้องเริ่มด้วย เขาเริ่มเองไม่ได้หรือไงฉันจะนอนนิ่งๆให้เอง