ตอนที่ 4 เราเจอกันอีกแล้ว

                “ขอโทษนะคะฉันเอาของมาให้คุณเซริวค่ะ” แพรไหมจะเอาเสื้อมาคืนเขา แต่ไม่อยากเจอหน้าชายหนุ่มจึงจะฝากไว้ข้างล่างเค้าน์เตอร์

        “ได้นัดไว้ไหม”

        “ไม่ค่ะ”

        “น้องพี่ไม่มีเวลามาเล่นด้วยนะ รู้อยู่ว่าบอสหล่อไม่ต้องมาใช้มุกตลกๆ แบบนี้”

        “ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ”

        “อยากจะจับผู้ชายรวยๆ ต้องทำตัวให้มีค่านะรู้ไหมผู้ชายจะได้เสียดาย” พนักงานสวยส่ายหน้าคนสมัยนี้ใช้วิธีสกปรกเพื่ออ่อยผู้ชาย นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ครั้งแรกที่มีสาวๆ อยากเจอเขา

        “พ แพรเอาของมาคืนเขาค่ะ”

        “พี่ไม่ว่างเล่นด้วยมาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยก่อนที่พี่จะเรียก รปภ. มาลากออกไป”

        “คุณแพรไหมเอาอะไรมาคืนเจ้านายครับ” ไนล์จำคนตรงหน้า คนนี้คนโปรดของเจ้านาย

        “คุณเป็นลูกน้องของเขาใช่ไหมคะ แพรฝากเสื้อไปคืนเขาด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ” แพรไหมยัดของใส่มือชายหนุ่มตรงหน้า และรีบเดินออกไปจากตรงนั้นเพราะอายสายตาหลายๆ คู่ที่มองมา

        “คุณไนล์ถืออะไรเข้ามาคะ”

        “เมื่อกี้คุณคุยอะไรกับผู้หญิงคนนั้น”

        “คนเมื้อกี้เหรอคะ น่าจะเป็นสาวๆ ที่มาตามตื๊อบอสค่ะอ้างว่ามีของมาให้”

        ตามตื๊อ? เขาคิดว่าเจ้านายมากกว่าที่ตามตื๊อแพรไหม เมื่อวานพวกเขาเกือบคอขาดที่สืบประวัติของหญิงสาวช้า แถมยังลงทุนตามไปแอบดูสาวทำงาน

        “ต่อไปพูดอะไรระวังปากด้วย”

        “ค่ะะๆๆๆ เป็นอะไรกันแต่ละคน”

        ไนล์ถือถุงเสื้อเอาเข้าไปให้เจ้านายที่อยู่ในห้องทำงาน เขาเดินสวนกับนางแบบสาวพอดี เงี่ยนก็ไม่ดูสถานที่เลย สภาพผู้หญิงคนนั้นยังกับโดนรุมโทรม

        “คุณเซริวลืมรูดซิปครับ”

        “ไนล์กูเป็นเพื่อนเล่นมึงเหรอ” เขามองที่เป้ากางเกงก็ไม่ลืม เสื้อผ้าของเซริวยับนิดหน่อยเพราะเพิ่งผ่านสมรภูมิรบกับนางแบบสาวมาหมาดๆ

        “มีสาวเอาของมาฝากครับ”

        “สาวที่ไหนวะ” เขาพ้นควันบุหรี่ออกมา

        “สาวที่คุณเซริวให้เขาเอาเสื้อไปซักให้” ไนล์คิดว่ารู้แบบนี้น่าจะปล่อยให้แพรไหมเดินขึ้นมา งานนี้มีสนุกแน่

        “แพรไหมมาเหรอ”

        “กลับไปแล้วครับ คืนนี้คุณจะเข้าร่วมงานเลี้ยงไหมครับ”

        “ฉันขอคิดดูก่อน” ปกติเขาไม่ค่อยเข้าร่วมงานเลี้ยงแบบนี้ เบื่อที่มีผู้หญิงมาทอดสะพานให้

        “คุณแพรไหมไปด้วยนะครับ”

        แววตาเป็นประกายของเจ้านายทำให้ไนล์หัวเราะออกมา แค่ได้ยินชื่อเขาหูก็ตั้งแล้ว แล้วแบบนี้จะไปไหนรอดสงสัยเสือจะได้ถอดเขี้ยวเล็บแล้ว

        “พี่ปอนด์ว่าอะไรนะคะ งานคืนนี้เขาไม่ชวนพลอยเหรอ” เธอโดนเทงานมายังไม่มีใครมาชวนเธอไปงานเลี้ยงอีก อยากรู้นักว่าใครมันมาแทนที่เธอ

        “ใช่ค่ะพี่เช็คแล้ว”

        “กรี๊ดดด ยังไงพลอยจะต้องไปค่ะ” ยังไงคุณเซริวจะต้องไปด้วยแน่ๆ เธอจะได้สานความสัมพันธ์ธ์กับเขาต่อ เธอจะได้เป็นภรรยาอยู่แล้วเชียว

        “ได้ยินมาว่าแพรไหมก็ไป”

        “อีแพรอีกแล้วเหรอมันเป็นใครทำไมมันถึงได้ไป”

        “น่าจะเป็นผู้กำกับชวนไป”

        “อีหน้าด้าน!” เป็นลูกมียน้อยไม่พอยังจะกล้ามาเดินเชิดหน้าชูตา อย่าหวังเลยว่ามันจะได้ดีเธอจะเหยียบให้มันจมดินไปเลย

        “คืนนี้พี่ปอนด์ต้องหาชุดสวยๆ ให้พลอยนะคะพลอยจะต้องสวยที่สุด”

        “ค่ะๆ” เป็นแค่งานเลี้ยงในผับแต่งตัวสวยไป ใครเขาจะมองสุดท้ายต่างคนต่างสนใจแต่เหล้าตรงหน้า พลอยนิตาเอาแต่ใจจนไม่มองอะไร

        เซริวนั่งมองไปที่บรรยากาศด้านล่างของผับ ในมือมีแก้วเหล้า เขารอคอยเวลาที่จะเจอหน้าของแพรไหม คืนนี้ยังไงแผนของเขาต้องสำเร็จ ไม่ได้ด้วยเล่ห์ต้องได้ด้วยกล

        “ผมเตรียมของไว้ให้แล้วครับ”

        “พวกมึงรูดซิปปากให้แน่นห้ามพูดอะไรเด็ดขาด”

        “ผมไม่รู้เห็นอะไรทั้งนั้น” ภูผาแค่มีหน้าที่ทำตามในสิ่งที่เจ้านายต้องการเท่านั้น แต่เรื่องนี้มันสกปรกเกินไปแต่เขาทำอะไรไม่ได้

        “คุณไม่ลองเสนอเงินให้เขาดูครับ”

        “หุบปากถึงเวลาก็ทำตามนั้น”

        ทั้งสองเดินออกมาจากห้องวีไอพี ไม่รู้จะทำยังไงดีเรื่องนี้พวกเขาไม่เกี่ยว คนต้นเรื่องคือเซริวคนเดียว

        “เอาน่ายังไงก็ไม่เด็กแล้ว”

        “อายุห่างเจ้านายไปรอบกว่าเลยนะ”

        “เออ คงเป็นเวรกรรมน้องเขาวะ” ใครๆ ต่างพากันหลงใหลเซริว แต่เขาบอกเลยว่านรกของแท้ สงสารแพรไหมที่ต้องมาเจอคนแบบเซริว

        “ติดคุกขึ้นมากูไม่เกี่ยว”

        “ติดคุกเหี้*ไร มีแต่มึงจะโดนนายใหญ่เล่นงาน” ถ้าคุณเคลวินรู้ว่าลูกชายใช้วิธีนี้ล่อสาว รับรองบ้านแตกแน่

        “ไปๆ ทำเสร็จก็จะหมดหน้าที่เราแล้ว”

        แพรไหมยังไม่ได้เข้าไปที่ผับ เธอมาช้านิดหน่อยเมื่อรู้ว่าพลอยนิตาเข้ามาในงานนี้ด้วย จึงไม่อยากเข้าไปหญิงสาวเลือกไม่ได้

        “น้องแพรมาแล้ว”

        “สวัสดีค่ะพี่ดอม”

        “ว้าว มาช้ากว่าคนอื่นเขานะ” พลอยนิตาเห็นหน้ามันแล้วหมั่นไส้ แต่มพูดอะไรมากเพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าทั้งสองเกี่ยวข้องอะไรกัน

        “น้องแพรดื่มหน่อยไหมครับ”

        “ขอบคุณค่ะคุณเดวิด” แพรไหมรับมาอย่างไม่ปฏิเสธแต่ยังไม่ได้ยกดื่ม

        เธอนั่งมองบรรยากาศรอบตัวไปเรื่อยๆ เห็นว่าบางคนเริ่มเมา บางคนออกไปโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างสนุกสนาน แพรไหมเลยเดินออกมาจะเข้าห้องน้ำ

        “ขอโทษครับ พอดีทางทีมงานให้ย้ายขึ้นไปที่ห้องวีไอพีเดี๋ยวผมเดินขึ้นไปส่งครับ”

        “คะ?” แพรไหมยังไม่ทันจะได้พูดอะไรถูกพนักงานเดินนำขึ้นไปที่ห้องวีไอพี พวกเขาจะย้ายห้องกันทำไมพอจะกดโทรหาดนุพลมือถือดันมาแบตหมดก่อน

        “นี่ชั้นที่เท่าไรคะ”

        “ผมไปก่อนนะครับ”

        “เดี๋ยวสิ!”

แพรไหมยืนอยู่หน้าห้องที่ดูยังไงก็เป็นห้องพักมากกว่า จะยืมมือถือก็ไม่มีใครเดินผ่านมาเลยสักคน เธอไม่กล้าจะเดินเข้าไปในห้อง

หญิงสาวกำลังจะหันหลังกลับแต่ประตูห้องถูกเปิดออก ตามด้วยแรงกระชากอย่างแรง แพรไหมเซถลาเข้าไปตามแรงของเขา

“อ๊ะ”

“จะรีบไปไหน”

เธอคุ้นน้ำเสียงนี้มาก แต่คิดไม่ออกหญิงสาวจึงค่อยๆ มองขึ้นไป หญิงสาวเบิกตากว้างยังกับคนเห็นผีตกใจที่เห็นเขามาอยู่ในห้องนี่

“ทำไมถึงเป็นคุณ”

“เป็นฉันแล้วทำไม”

“อ๊ะ ปล่อยฉัน”

“จะไปไหน!” คิดเหรอว่าจะไปไหนรอด เขาลงทุนลงแรงทำถึงขนาดนี้ ปกติไม่เคยใช้วิธีนี้กับใครอะไรที่เขาอยากได้ เขาก็ต้องได้ แพรไหมควรจะดีใจที่เขายอมลงทุนขนาดนี้ ดีแค่ไหนมีคนหล่อโจ้ยใหญ่มาติดพัน