LOGINท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหลภายในลานพิธี เสียงโวยวายของเหล่าขุนนางและเสียงร้องไห้หวาดกลัวของนางกำนัลดังระเบ็งเซ็งแซ่ คราบเลือดสดๆ ของเสนาบดีจางยังคงส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งหลิงเชียวในฉลองพระองค์เปื้อนคราบเลือดหันกลับมามองซินอี๋ด้วยสายตาห่วงใย พระองค์ไม่อาจทนเห็นใบหน้าที่ซูบซีดและร่างบางที่สั่นสะท้านด้วยความตกใจของนางได้ จึงรีบหันไปออกคำสั่งเสียงเข้มกับเสี่ยวอี๋และเหล่าองครักษ์เงา"พาฮองเฮากลับตำหนักเดี๋ยวนี้! คุ้มกันนางให้ดี อย่าให้ความวุ่นวายที่นี่ไปรบกวนนางเป็นอันขาด!"ซินอี๋ถูกพยุงตัวกลับมายังตำหนักหงส์ ทว่าภายในห้องบรรทมอันเงียบสงบ นางกลับนั่งไม่ติดเก้าอี้ด้วยความร้อนรุ่มและสับสนในอก ร่างบางเดินง่วนไปมารอบโต๊ะชา นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริก ภาพใบหน้าที่ดุดัน คมกระบี่ที่บั่นคอเสนาบดีจาง และการปรากฏตัวของผิงอันตัวจริงยังคงวนเวียนอยู่ในหัวอย่างไม่หยุดหย่อนปัง!เสียงบานประตูห้องบรรทมถูกผลักออกกว้าง ซินอี๋สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ยามเห็นหลิงเชียวในชุดลองเชิงสีเข้มที่ผลัดเปลี่ยนใหม่ก้าวเข้ามาภายในห้อง ร่างบางไม่รอช้า เร่งรีบวิ่งเข้าไปจับแขนเสื้อของฮ่องเต้หนุ่มไว้แน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงละล่ำละลักแล
หลังจากทรมานตนเองและบดขยี้หัวใจฮองเฮามาตลอดหลายวัน ในที่สุด วันสถาปนาพระสนมเอกกุ้ยเฟยที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงยามเช้าอันสดใส ธงทิวสีแดงทองสะบัดพลิ้วต้อนรับสายลม ณ ลานพิธีหน้าพระธาตุมังกร วังหลวงถูกเนรมิตให้ยิ่งใหญ่และอลังการสมเกียรติรักแรกในวัยเยาว์ขององค์ฮ่องเต้ ขุนนางน้อยใหญ่ต่างสวมชุดขุนนางเต็มยศยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยทั้งสองฝั่ง เสียงดนตรีมงคลดังกังวานเสนาะหู ขันทีและนางกำนัลลำเลียงเครื่องสักการะและถาดราชสาส์นทองคำขึ้นสู่ยอดบันไดหยกซินอี๋ประทับนั่งบนพระเก้าอี้หงส์ข้างกายหลิงเชียวด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก เครื่องทรงฮองเฮาสีเหลืองทองตระการตาไม่อาจปกปิดความซูบซีดและแววตาที่ว่างเปล่าของนางได้ ส่วนหลิงเชียวในฉลองพระองค์มังกรเต็มยศ แม้เบื้องหน้าจะสง่างามทรงอำนาจ ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มบีบรัดด้วยความเจ็บปวดที่ต้องลอบมองฮองเฮาคู่ชีวิตเป็นระยะพิธีการดำเนินไปตามลำดับขั้นตอนอันศักดิ์สิทธิ์ เสียงขันทีตวาดขานเบิกตัวว่าที่กุ้ยเฟยดังลั่น ลานพิธีพลันตกอยู่ในความเงียบ ร่างอรชรของ 'ผิงอันตัวปลอม' ในชุดสตรีสูงศักดิ์สีแดงปักดิ้นทองก้าวเดินขึ้นบันไดหยกอย่างช้าๆ ท่วงท่าเยื้องกรายอ่อนหวานเ
จนกระทั่งยามรุ่งอรุณ... แสงแรกแห่งวันทาบทาขอบฟ้าทิศตะวันออกเป็นสีส้มรำไร ลมหนาวที่พัดโชกตลอดคืนเริ่มสงบลง ทว่าบรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรกลับตึงเครียดและอบอวลไปด้วยรังสีฆาตกรรมเสียงพัดกระพือปีกอันถี่กระชั้นดังขึ้นริมหน้าต่าง นกสืบข่าวสายฟ้าร่อนลงแตะขอบไม้ กวนเฟิงที่ยืนเฝ้าอยู่นอกประตูรีบก้าวเข้ามาถอดกระบอกไม้ไผ่จิ๋วที่ผูกติดอยู่กับข้อเท้านกสื่อสารออก แล้วคลี่แผ่นกระดาษสาด้านในถวายแด่ฮ่องเต้ด้วยความนอบน้อมจดหมายลับตอบกลับจากแคว้นฉีถูกส่งมาถึงมือหลิงเชียวในที่สุดข้อความสั้นๆ ทว่าได้ใจความกะทัดรัดผ่านรหัสลับของหน่วยองครักษ์เงา ยืนยันชี้ชัดตรงกันทุกประการว่า ผิงอันตัวจริงและพระสวามียังคงประทับอยู่อย่างสงบสุขในจวนอ๋องแคว้นฉี มิได้เดินทางออกนอกเขตแคว้นเลยแม้แต่น้อยนัยน์ตาหงส์ของฮ่องเต้หนุ่มกวาดสายตาอ่านข้อความในกระดาษ ก่อนจะเค่นยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา รังสีสังหารในดวงตาเปล่งประกายดุดันปานจะขย้ำเหยื่อ พระองค์ขยำกระดาษสาในมือจนแหลกคามือ แล้วสะบัดลงใส่เตาอ่างอั้งโล่จนเปลวไฟลุกพรึบกลืนกินเบาะแสทั้งหมดกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา"เป็นอย่างไรบ้างพะย่ะค่ะฝ่าบาท"กวนเฟิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวั
ภายในห้องบรรทมอันกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันปนยะเยือกทันทีที่แผ่นหลังของซินอี๋ลับหายไปจากสายตาหลิงเชียวรีบยันกายลุกขึ้นจากร่างของสตรีบนเตียงอย่างรวดเร็วราวกับต้องของร้อน พระองค์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ นัยน์ตาหงส์จ้องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงต่ำเย็น"เพราะเหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่"ผิงอันขยับกายลนลาน ถลันตัวลงจากเตียงสี่เสา รีบวิ่งเข้ามาคุกเข่ากอดท่อนขาของฮ่องเต้หนุ่มไว้แน่น หยาดน้ำตาไหลรินอาบพวงแก้ม ร้องไห้สะอื้นเอ่ยปากระล่ำละลัก"ฝ่าบาท... หม่อมฉันรู้แล้วเพคะ หม่อมฉันรู้หัวใจตนเองแล้วว่าแท้จริงแล้วคนที่หม่อมฉันรักและปรารถนาจะเคียงคู่ด้วยคือพระองค์คนเดียวเท่านั้น ขอพระองค์โปรดลืมเลือนเรื่องราวในอดีตไปเสีย... มอบโอกาสให้หม่อมฉันอีกสักครั้งได้หรือไม่เพคะ..."หลิงเชียวขมวดคิ้วเข้ม สายตาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก... พระองค์เติบโตมาพร้อมกับผิงอันย่อมรู้นิสัยใจคอและกิริยาท่าทางของนางเป็นอย่างดี แม้กาลเวลาจะหมุนเปลี่ยน และจิตใจของคนอาจแปรเปลี่ยนไปตามวันเวลา ทว่าสตรีตรงหน้าผู้นี้... สัมผัส แววตา และแรงสะท้อนกลับยามแนบชิด กลับไม่มีสิ่งใดเหมือนผ
"เหตุใดพระองค์ถึงทรงทำเช่นนั้นเล่าพะย่ะค่ะ?!"กวนเฟิงเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสูงอย่างไม่เชื่อหูตนเอง หลังฟังสิ่งที่ผู้เป็นนายเล่าให้ฟังจบ คำบอกเล่าของจักรพรรดิแห่งแคว้นทำเอาองครักษ์คนสนิทถึงกับไปไม่เป็นเบื้องหน้าของเขายามนี้ หลิงเชียวนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้หินอ่อน ใบหน้าคมคายฉายแววเครียดเครียดและปวดหัวอย่างหนัก พระองค์ถอนหายใจยาวออกมาราวกับยกภูเขาออกจากอกไม่ได้เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น กวนเฟิงจึงได้ทีเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ"พระองค์ทรงทำเช่นนั้น... หัวใจของฮองเฮามิแหลกสลายไปแล้วหรือพะย่ะค่ะ"หลิงเชียวเงยหน้าขึ้นมา มองคนสนิทด้วยสายตาจนปัญญาและขมขื่น ก่อนจะตรัสตอบออกไปด้วยน้ำเสียงติดขัด"ก็นางเมามายถึงเพียงนั้น! จะให้ข้า... ทำลงไปได้อย่างไรกันเล่า!""เมาก็ทำๆ ไปก่อนเถิดพะย่ะค่ะ!"กวนเฟิงถอนหายใจยาวเหยียด ถือวิสาสะขัดขึ้นอย่างเหลืออด"พระองค์ก็ทรงทราบดีมิใช่หรือว่าฮองเฮาทรงรักและถือดีในศักดิ์ศรีของตนเองเพียงใด การที่พระนางทรงยอมลดองค์ ยอมเดินมาหาพระองค์ถึงห้องบรรทมและทำถึงขนาดนั้น... นั่นถือว่าพระนางทรงยอมถอยและเปิดใจให้พระองค์มากที่สุดในชีวิตแล้วนะพะย่ะค่ะ!"ฮ่องเต้หนุ่มชะงักไปเ
ยามบ่ายที่สายลมหนาวพัดโชก ผิงอันเยื้องกลายเข้ามาหาฮ่องเฮาที่กำลังยืนอยู่ตามลำพังริมสระน้ำแข็ง รอยยิ้มอ่อนหวานแสนบริสุทธิ์ที่เคยแสดงต่อหน้าฮ่องเต้ พลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหยียดหยามและเย้ยหยันในยามที่ไร้สายตาของหลิงเชียวผิงอันขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ"ฮองเฮาเพคะ... ทรงรู้หรือไม่ว่าเมื่อครู่หลิงเชียวพูดสิ่งใดกับหม่อมฉัน"ผิงอันลูบเนื้อผ้าคลุมไหล่ตนเองเบาๆ พลางยิ้มเยาะ"ฝ่าบาททรงตรัสว่ารู้สึกผิดต่อหม่อมฉันยิ่งนักที่ต้องแต่งงานกับสตรีที่ไม่ได้รักเช่นพระองค์ ทรงบอกว่าพระองค์เป็นเพียง 'หมากทางการเมือง' ที่เย็นชาและไร้เสน่ห์... หากมิใช่เพราะอำนาจตระกูลจาง มีหรือที่โอรสสวรรค์จะยอมทนฝืนประทับอยู่ร่วมห้องกับสตรีน่าเบื่อเช่นพระองค์"ซินอี๋ทอดสายตามองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกสมเพชและผิดหวังลึกๆ ในใจ... มารยาสูงชั้นต่ำตมเพียงนี้หรือ ที่ทำให้โอรสสวรรค์ผู้ปราดเปรื่องหลงใหลจนไม่ลืมหูลืมตามานับหลายปีผิงอันเห็นซินอี๋ยังคงเงียบ จึงยิ้มพราวอย่างถือดี นางคิดไปเองว่าฮองเฮาผู้นี้คงหวาดกลัวฮ่องเต้จนไม่กล้าตอบโต้ และคงไม่กล้าขัดใจชายผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน นางจึง







