ตอนที่ 14

ไอความร้อนอบอวลภายในตำหนักฮองเฮา หลิงเชียวก้าวพระบาทผ่านธรณีประตูเข้ามาด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มพราวเสน่หา พระองค์เพิ่งได้รับรายงานจากสายลับคนสนิทว่า ฮองเฮาองค์ใหม่เสด็จกลับไปจัดการจวนเสนาบดีจางเสียจนคนทั้งตระกูลแตกตื่นตื่นตระหนก หวาดกลัวในอำนาจอันเด็ดขาดของนางกันยกใหญ่ มงกุฎหงส์ที่พระองค์ทรงประทานให้ ซินอี๋นำมันมาสวมใส่และทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยมอย่างไร้ที่ติ จนอดมิได้ที่จะเสด็จมาเอ่ยชมด้วยพระองค์เอง

หลิงเชียวโบกพระหัตถ์เบาๆ เป็นสัญญาณเชิงสั่งให้เหล่าสาวใช้และขันทีในห้องบรรทมถอยออกไปให้หมด ก่อนจะก้าวพระบาทอย่างเงียบเชียบตรงเข้าไปหาซินอี๋ที่กำลังยื่นอยู่หน้าคันฉ่องหยก เพื่อปลดเครื่องทรงและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดไหมบางเบา

พระหัตถ์หนายื่นออกไปโอบกอดร่างอรชรจากทางด้านหลัง รวบเอวบางกิ่วเข้ามาแนบชิดอกแกร่ง ก่อนจะโน้มพระพักตร์ลงประทับจูบอันนุ่มนวลหนักแน่นลงบนไหล่เนียนเปลือยเปล่าของนาง กลิ่นหอมประทินผิวกรุ่นรวยระรินบำเรออารมณ์

"ฮองเฮาของข้า..."

หลิงเชียวเอ่ยกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความพึงพระทัย

"ข่าวคราวจากจวนเสนาบดีจางในวันนี้ ช่างทำให้ข้าเบิกบานใจยิ่งนัก... เจ้าใช้อำนาจหงส์ที่ข้ามอบให้ได้อย่างเฉียบขาดและงดงามสมเกียรติจริง ๆ ตาแก่จิ้งจอกนั่นคงตระหนักแล้วว่า ลูกสาวที่เขาภาคภูมิใจนักหนา บัดนี้กลายเป็นพญามัจจุราชที่คอยบดขยี้เขาเสียเอง"

ซินอี๋ประทับยืนนิ่งในอ้อมกอด ก่อนจะค่อยๆ หมุนกายหันกลับมาประจันหน้ากับพระองค์ นัยน์ตาคู่สวยสบประสานกับพระเนตรคมคายด้วยสายตาที่ล้ำลึกยากจะอ่านความหมาย ทว่าเบื้องลึกกลับแฝงไปด้วยความต่อต้านและเหินห่างอย่างไม่ปิดบัง

นางยื่นมือไปดันอกแกร่งให้ออกห่างจากเรือนร่างของตนเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่นอารมณ์

"หม่อมฉันเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้วเพคะ... หากฝ่าบาทมิมีราชกิจด่วนอันใด โปรดเสด็จกลับตำหนักใหญ่ไปก่อนเถิด"

ท่าทีอันเหินห่างและสายตาที่แสนเย็นชาของซินอี๋ ทำให้ฮ่องเต้หนุ่มถึงกับชะงักงัน พระพักตร์ที่เคยปรากฏรอยยิ้มพลันเจื่อนลง นัยน์ตาหงส์ฉายแววตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

หลิงเชียวทอดพระเนตรมองดวงหน้างดงามที่ยามนี้วางตนสูงส่ง สายตาที่เคยดื้อรั้น ทรนง และฉายแววทะเยอทะยานในวันวาน บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่สงบนิ่ง ล้ำลึก จนน่าหวาดหวั่น ทุกกิริยาและบทบาทการเคลื่อนไหวของนางสง่างามเปี่ยมอำนาจ ดุจมารดาแห่งแผ่นดินอย่างเต็มภาคภูมิ... และความสงบเยือกเย็นนั้นเองที่เริ่มทำให้พระองค์รู้สึกหวั่นเกรงในพระทัย

หลิงเชียวขมวดคิ้ว เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อปนประชดประชันเบาๆ

"ซินอี๋... ท่าทีของเจ้าในยามนี้ ช่างเหมือนคนที่พร้อมจะถีบหัวส่งข้าออกไปได้ตลอดเวลาเสียจริงนะ"

ซินอี๋หลุบสายตาลงต่ำ ทำทีเป็นจัดระเบียบสาบเสื้อไหมของตนเอง โดยไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดตอบกลับ

หลิงเชียวยกยิ้มแค่นหัวเราะในพระทัย ทรงก้าวเข้าไปหานางอีกหนึ่งก้าว ทอดพระเนตรมองนางด้วยสายตาซับซ้อน

"พอก้าวขึ้นมายืนในจุดที่สูงที่สุดแล้ว... เจ้าก็ไม่คิดแม้แต่จะเหลียวมองข้าที่ยืนอยู่ข้างๆ เลยหรืออย่างไร ยามที่เจ้ายังไร้อำนาจ เจ้าเข้าหาข้า ยั่วเย้าข้า เพื่อแลกกับบัลลังก์นี้... ทว่ายามนี้เมื่อได้ทุกสิ่งไปอยู่ในมือแล้ว หัวใจของเจ้ากลับยิ่งปิดล็อกแน่นหนาและเย็นชาใส่ข้ายิ่งกว่าเดิม"

ซินอี๋เงยหน้าขึ้นสบพระเนตรคมคาย นัยน์ตาคู่สวยยังคงเรียบนิ่งทว่าบาดลึก นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มหวานแต่แฝงกรงเล็บพิษ

"ฝ่าบาททรงเข้าใจผิดแล้วเพคะ... หม่อมฉันหาได้มองไม่เห็นพระองค์ไม่ ทว่าหม่อมฉันเพียงกำลัง 'เจียมตน' ว่าสิ่งใดคือหน้าที่ และสิ่งใดคือละครการเมือง"

นางยกยิ้มบางเบา ก่อนจะย่อกายถวายความเคารพอย่างหมดจดสง่างาม

"หม่อมฉันเป็นฮองเฮาของพระองค์ เป็นหัตถ์ซ้ายที่ช่วยพระองค์กำจัดตระกูลจาง... นั่นมิใช่สิ่งที่ฝ่าบาททรงปรารถนาตั้งแต่แรกหรอกหรือเพคะ ส่วนเรื่องความรู้สึกอื่นใดนั้น... หม่อมฉันคิดว่า ฝ่าบาทคงมิได้ทรงใส่ใจมันตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว"

พระกรามคมคายขบแน่นเข้าหากันด้วยความขุ่นพระทัย หลิงเชียวยื่นพระหัตถ์หนาออกไปบีบแก้มเนียนของคุณหนูหกอย่างแรง บังคับให้ดวงหน้างดงามนั้นต้องหันกลับมาสบสายตากับเขาในระยะประชิด นัยน์ตาหงส์ฉายแววยียวนยั่วเย้า ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับแฝงความจริงจังและทรงอำนาจอย่างน่าประหลาด

"อย่าถือดีไปนักเลยซินอี๋... หากเจ้ายิ่งเย็นชาและพยศใส่ข้าเช่นนี้ ระวังเถิด ข้าจะคัดเลือกสตรีปั้นหน้าประจบเข้ามาเป็นพระสนมให้เต็มวังหลัง

ข้าจะแต่งตั้งสนมเอก สนมโท ให้พวกนางสร้างเรื่องวุ่นวายคอยกวนใจเจ้าทุกวี่วัน... จนเจ้าไม่มีเวลาออกไปคิดบัญชีแค้นกับตระกูลจางแม้แต่คราเดียว"

ถ้อยคำข่มขวัญของฮ่องเต้ราวกับจุดสลักสำคัญในใจของซินอี๋ ดวงตาเรียวสวยที่เคยสงบนิ่งดุจผิวน้ำไหวระริกขึ้นมาวูบหนึ่ง แม้นางจะรู้อยู่เต็มอกว่าการอภิเษกสมรสครั้งนี้คือสัญญาทาสทางการเมือง ทว่าหากวังหลังต้องเต็มไปด้วยสตรีริษยาที่หลิงเชียวขนเข้ามา การต้องมานั่งปวดหัวตามเช็ดตามล้างเกมริษยาของบรรดาสนมย่อมบั่นทอนเวลาและพลังกายในการล้มตระกูลจางของนางอย่างแน่แท้

ความพยศและแข็งกร้าวเมื่อครู่พลันสลายวับไป ซินอี๋ปรับเปลี่ยนท่าทีในพริบตาอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า นางระบายยิ้มหวานยวนเย้า เรียวมือเนียนสวยทั้งสองข้างยื่นไปวางลงบนแผ่นอกแกร่ง ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าไหมไปมาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะออกแรงดันวรกายของฮ่องเต้หนุ่มให้ถอยหลังไปประทับนั่งลงบนตั่งบรรทม

ซินอี๋ก้าวตามไปติดๆ ก่อนจะยกกายขึ้นนั่งคร่อมลงบนตักแกร่งของเขาในท่าหันหน้าเข้าหา ร่างอรชรยืดตัวขึ้นตรงจนสรีระสูงเด่นเหนือฮ่องเต้ หลิงเชียวจำต้องเสยพระพักตร์เงยขึ้นสบสายตาที่พราวระยับไปด้วยเสน่ห์อันร้ายกาจ

ซินอี๋โน้มใบหน้าลงไปใกล้ข้างพระกรรณ กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเสน่หา

"หากฝ่าบาทกล้ารับสตรีอื่นเข้ามาจริง... หม่อมฉันก็จักขังพระองค์ไว้ในห้องบรรทมแห่งนี้ ไม่ให้เสด็จออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันเลยทีเดียวเพคะ"

สิ้นคำขู่ยั่วเย้า ซินอี๋ก็ประทับริมฝีปากอวบอิ่มลงบดเบียดริมฝีปากของฮ่องเต้อย่างนุ่มนวล ทว่าแฝงความเร่าร้อนปั่นป่วนอารมณ์

หลิงเชียวเผยอพระโอษฐ์รับรสจูบอันหวานซาบซ่านนั้นอย่างลุ่มหลง ในพระทัยพลันครุ่นคิดอย่างยอมจำนน... ฮองเฮาของเขามีเสน่ห์อันร้ายกาจจนไม่อาจหักห้ามใจได้เลยจริงๆ ยามนี้นางจะปั่นหัวเขาอย่างไร หรือต่อให้เขาต้องตกเป็นรองนางบนเตียงบรรทมเช่นนี้... เขาก็ยินยอมพร้อมใจอย่างแท้จริง

พระหัตถ์หนาโอบกระชับสะโพกมนแล้วพลิกเรือนร่างอรชรลงไปนอนราบกับเตียงบรรทมอย่างว่องไว หลิงเชียวทาบทับวรกายลงไป มอบจูบอันหนักหน่วง ลึกซึ้ง และซุกไซ้ลากลิ้นอุ่นผ่านซอกคอหอมกรุ่น มือหนาลูบคลำนัวเนียไปตามส่วนโค้งส่วนเกราของร่างบางใต้ร่มผ้า เสียงลมหายใจของคนทั้งสองประสานกันเร่าร้อนปั่นป่วนไปทั่วห้อง

ทว่าในจังหวะที่อารมณ์เสน่ห์หากำลังพุ่งสูงถึงขีดสุด... ซินอี๋กลับเอียงใบหน้าหนีสัมผัสจูบนั้นอย่างกะทันหัน

นางยื่นมือไปยันแผ่นอกแกร่งของหลิงเชียวไว้ ละสายตามองพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความปรารถนา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อปนประชดประชัน

"พอเท่านี้เถิดพะย่ะค่ะ..."

ซินอี๋แสร้งยกมือขึ้นกุมอก นัยน์ตาฉายแววตัดพ้ออย่างน่าสงสาร

"เมื่อครู่ได้ยินฝ่าบาทตรัสว่าจะรับพระสนมเข้ามาเต็มวังหลัง... หัวใจของหม่อมฉันก็แตกสลาย เจ็บปวดรวดร้าวปานจะขาดใจ ยามนี้มิอาจมีเรี่ยวแรงร่วมเตียงปรนนิบัติฝ่าบาทในคืนนี้ได้อีกแล้วเพคะ"

หลิงเชียวชะงักงัน นัยน์ตาเบิ่งกว้างมองสตรีใต้ร่างที่เปลี่ยนอารมณ์รวดเร็วดุจพายุ

"ซินอี๋! เจ้า... เจ้าแสร้งทำประชดข้าหรือ!"

หลิงเชียวพยายามจะก้มลงจูบนางอีกครา

"ข้าแค่พูดหยอกเจ้าเล่นเท่านั้น จะรับสนมที่ใดกันเล่า"

"มิได้เพคะ คำตรัสของโอรสสวรรค์ย่อมหนักแน่นดุจภูผา"

ซินอี๋บิดกายหลบอย่างคล่องแคล่ว นางดันแผ่นอกของเขาออกแล้วพยุงกายลุกขึ้นนั่ง จัดแจงเสื้อผ้าตนเองให้เรียบร้อย "หม่อมฉันเจ็บปวดใจยิ่งนัก... คืนนี้ฝ่าบาทเสด็จกลับไปประทับที่ตำหนักใหญ่เถิดพะย่ะค่ะ หม่อมฉันต้องการพักผ่อน"

ไม่ว่าหลิงเชียวจะเอ่ยปากง้องอน หรืองัดเอาคำพูดใดมาแก้ตัว ซินอี๋ก็ทำทีเป็นปั้นหน้างอง้ำ ประชดประชันและวางตนห่างเหิน จนกระทั่งฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่จำต้องยอมถอยทัพ ยอมเสด็จกลับตำหนักใหญ่แต่โดยดีพร้อมความขัดอกขัดใจ

หลิงเชียวก้าวออกจากตำหนักฮองเฮาพลางถอนพระทัยยาว ทว่ามุมพระโอษฐ์กลับจุดรอยยิ้มเอ็นดูอย่างช่วยไม่ได้... นางจิ้งจอกน้อยผู้นี้ ช่างเล่นละครและถอดถอนเขี้ยวเล็บของเขาได้อย่างแนบเนียนยิ่งนัก

"พระองค์ทรงถูกพระนางไล่มาอีกแล้วหรือพะย่ะค่ะ"

กวนเฟิงที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้างโต๊ะทรงพระอักษรในห้องทำงานฮ่องเต้เอ่ยขึ้นมา นัยน์ตาฉายแววขบขันปนระอา ยามทอดสายตามองใบหน้าคมคายของโอรสสวรรค์ที่ยามนี้ดูเหน็ดเหนื่อยและอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด

ไม่ใช่แค่คืนแรกเท่านั้นที่หลิงเชียวถูกฮองเฮาคู่หมั้นคู่หมายไล่ส่งออกมา... แต่ตลอดสามวันมานี้ พระองค์พยายามจะเสด็จไปหานางที่ตำหนักหลัง ทว่าซินอี๋กลับใช้วิธีมารยาร้อยเล่มเกวียน หลอกล่อ ประชดประชัน และหลบเลี่ยงเขาทุกวิถีทาง จนยามนี้ฮ่องเต้หนุ่มถึงกับจนปัญญา ทั้งที่รู้ดีอยู่เต็มอกว่านางไม่ได้มีใจให้เขาแม้แต่น้อย แต่นางเป็นคนตกลงใช้เรือนร่างตนเองเข้าแลกกับตำแหน่งฮองเฮาแท้ๆ พอเขาต้องการครอบครองตามสัญญา นางกลับผลักไสไล่ส่งอย่างเย็นชา

กวนเฟิงมองเห็นสีหน้าขมขื่นของนายเหนือหัว จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวซ้ำเติม

"กระหม่อมบอกพระองค์แล้วว่าพระนางร้ายกาจมาก... พระนางจิ้งจอกน้อยผู้นี้มิใช่สตรีที่จะรับมือได้ง่ายๆ เลย"

พอสิ่งที่กวนเฟิงพูดแทรกเข้ามาในแก้วหูได้ยินเช่นนั้น หลิงเชียวก็หันขวับไปมองกวนเฟิงด้วยสีหน้าขึงขังเขม่นโกรธ ก่อนจะยัดเยียดความผิดให้เสียดื้อๆ

"เจ้าไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี! ก็เจ้ามิใช่หรือที่บอกให้ข้าเลือกคุณหนูหกผู้นี้ตั้งแต่แรก!"

กวนเฟิงที่เดิมทีคิดว่าฮ่องเต้ปักใจเชื่อคำแนะนำของตนเพราะมีแผนการใหญ่ มิได้คิดว่าพระองค์จะทรงสนใจกับเรื่องสตรีขนาดนี้ รีบย่อยตัวประคองมือแก้ตัวเป็นการใหญ่

"แต่... แต่พระนางก็งดงามหาสตรีใดเปรียบจริงๆ นี่พะย่ะค่ะ พระองค์ก็ทรงทนเอาหน่อยก็แล้วกัน"

บรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรเต็มไปด้วยความห่อเหี่ยวและหมดอาลัยตายยาก หลิงเชียวถอนหายใจยาวพลางเอนพระวรกายพิงเก้าอี้มังกรด้วยความอึดอัดใจ ทว่ายังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ขันทีรับใช้ข้างกายก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาคุกเข่ารายงานเบื้องหน้า

"ถวายบังคมฝ่าบาท... คุณหนูสามแห่งตระกูลจาง ขอเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ!"

หลิงเชียวเบือนสายตามองออกไปนอกหน้าต่างยามราตรี ลมหนาวพัดโชกและกาลเวลาล่วงเลยจนดึกดื่นค่อนคืนแล้ว เหตุใดสตรีเรือนหลังตระกูลจางถึงได้เดินทางมาขอพบเขาในเวลานี้ แต่ด้วยสัญชาตญาณอันแหลมคม เขารู้ดีว่าเสนาบดีจางต้องมีแผนการบางอย่างซ่อนอยู่เป็นแน่

"ให้นางเข้ามา"

หลิงเชียวเอ่ยเสียงเรียบ

สิ้นคำสั่ง ร่างสตรีบอบบางในชุดไหมสีอ่อนละมุนก็เยื้องกลายเข้ามา จางหลิวเหลียน (คุณหนูสาม) ในโฉมหน้าที่แต่งแต้มอย่างงดงาม นัยน์ตาสุกใสไร้เดียงสา นางทรุดกายลงนั่งบนตั่งข้างพระวรกายของฮ่องเต้ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองเขาด้วยความนอบน้อมอ่อนหวาน

"ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ..."

น้ำเสียงของคุณหนูสามหวานหยดย้อย "ท่านพ่อเห็นว่าช่วงนี้ฮองเฮาทรงงานฝ่ายในหนักหน่วงจนเหน็ดเหนื่อย จึงมีคำสั่งให้หม่อมฉันเข้าวังมาช่วยฮองเฮาดูแลและปรนนิบัติฝ่าบาทอีกแรงเพคะ"

กวนเฟิงเลิกคิ้วมองกิริยาของคุณหนูสามด้วยความนึกสนุก ขณะที่หลิงเชียวเพียงนิ่งเฉย ร่างอรชรของคุณหนูสามลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่ายั่วยวนระหง นางก้าวเดินอย่างแช่มช้อยเข้าไปที่โต๊ะชา ยื่นมือเรียวไปจับกาชาดินเผาเพื่อเทชาถวาย ทว่าในจังหวะที่จอกชาถูกบังด้วยแขนเสื้อไหมบางเบา นางก็ลอบโปรยผงยาปลุกกำหนัดลงไปอย่างรวดเร็วและแนบเนียน

คุณหนูสามยิ้มละมุน ประคองจอกชาสองมือส่งให้หลิงเชียว

"ดื่มชาอุ่นๆ สักจอกให้ผ่อนคลายเถิดเพคะฝ่าบาท"

หลิงเชียวปัดสายตามองดวงหน้างดงามที่พยายามแสดงความบริสุทธิ์ใจ เขาคิดว่าเสนาบดีจางคงไม่มีลูกไม้ร้ายแรงอะไรในค่ำคืนนี้ จึงตั้งใจจะไล่นางกลับไปเสียให้พ้นสายตา

"ดึกมากแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนที่เรือนข้างเถิด"

ฮ่องเต้เอ่ยเสียงเย็น

"ฝ่าบาทเพคะ..."

คุณหนูสามทำหน้าเศร้าสร้อย ไม่ยอมก้าวถอยแม้แต่น้อย

"หม่อมฉันตั้งใจมาปรนนิบัติ อย่างน้อยโปรดดื่มชาจอกนี้ที่หม่อมฉันตั้งใจชงให้ก่อนเถิดเพคะ"

หลิงเชียวถอนหายใจ ยื่นพระหัตถ์ไปหยิบจอกชาขึ้นมา หวังจะดื่มให้จบๆ เพื่อให้นางไสหัวออกไปเสียที ทว่ายามเมื่อยกจอกชาขึ้นใกล้พระโอษฐ์ กลิ่นหอมระรินของชาหอมหมื่นกลับมีกลิ่นฉุนบางเบาที่แปลกประหลาดเจือปนอยู่... มันคือกลิ่นของ 'ยาปลุกกำหนัด' ชนิดร้ายแรงที่ยากจะสังเกตเห็น

สายตาคมคายวูบแสงลงเล็กน้อย นัยน์ตาหงส์เบือนมองดวงหน้าของคุณหนูสามที่กำลังซ่อนรอยยิ้มสมใจไว้เบื้องหลังกิริยานอบน้อม ภายในสมองอันชาญฉลาดและลึกล้ำขององค์เขาพลันแล่นไวอย่างรวดเร็ว ประมวลภาพแผนการของเสนาบดีจางออกได้ในทันท่วงที

ตาแก่จิ้งจอก... คิดจะใช้อุบายสกปรกนี้ส่งลูกสาวอีกคนมาตลบหลังเขากับซินอี๋งั้นหรือ

มุมพระโอษฐ์ของหลิงเชียวกระตุกยิ้มเหยียดบางเบาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แผนการเด็ดขาดบางอย่างพลันปรากฏขึ้นในความคิดของเขาอย่างแยบยล