บทที่ 4

"ผู้ชายที่มึงคั่วอยู่ใช่ไหม มึงบอกให้มันทำใช่ไหม!" เพราะมีศัตรูอยู่รอบด้าน จึงคิดไม่ถึงว่าแท้ที่จริงแล้วงูพิษที่แว้งกัดเขาคือคนใกล้ตัวอย่างนังเด็กนี่

"อย่าเสียเวลาถามหาเลยค่ะว่าใครเป็นคนทำ เอาเวลาไปคิดดีกว่าจะจัดการปัญหายังไงดี" คร้านจะทะเลาะกับชัยยะเต็มที เธอจึงเดินผ่านเข้าบ้านไป ไปหาคนที่ต้องการมาดูให้เห็นกับตาว่าปลอดภัยสบายดีไหม หากไม่.. เธอจะไม่มีวันอยู่เฉยเหมือนที่ผ่านมาแน่

มืออวบใหญ่กระชากข้อแขนดาวประดับเอาไว้ก่อนที่หญิงสาวจะเดินเข้าบ้าน "มึงมันเลวเหมือนพ่อมึงไม่มีผิด อีงูพิษ อีเนรคุณ"

"ถ้าดาวเลว คุณมันก็โคตรเลว ส่วนเรื่องที่ว่าดาวเนรคุณ ไม่ทราบว่าคุณมีบุญคุณอะไรกับดาวงั้นเหรอคะ ในเมื่อตั้งแต่จำความได้ คุณก็ให้ดาวทำงานแลกข้าวแลกน้ำมาตลอด"

"นี่มึงกล้าด่ากูขนาดนี้เลยเหรออีดาว" ชัยยะโกรธจนตัวสั่น ง้างมือหวังฟาดหน้าสายเลือดชั่วของดนัย

"ถ้าหน้าดาวมีรอยนิ้วมือแม้แต่นิดเดียว อย่าว่าแต่ซัพพลายเออร์ที่คุณจะไม่มีวันได้ บริษัทที่เป็นของตระกูลคุณก็จะไม่เหลือเหมือนกัน รู้นี่คะว่าผู้ชายที่ดาวนอนด้วยทำอะไรได้บ้าง" ชายวัยกลางคนลดมือลง ดวงตาชัยยะลุกเป็นไฟ คงโกรธจนอกแทบระเบิดที่ทำอะไรเธอไม่ได้เหมือนอย่างที่ผ่านมา "จำไว้ อย่าคิดจะแตะต้องดาวกับแม่ เพราะดาวจะไม่มีทางอยู่เฉยเหมือนอย่างที่ผ่านมา"

อาหารละลานตาบนโต๊ะยังไม่น่าสนใจเท่าหญิงสาวนั่งอยู่ตรงหน้า เจตนิพัทธ์มองดาวประดับไม่วางตา เขายอมรับเลยว่าถูกใจเธอเป็นอย่างมาก มากเสียจนยอมทุ่มเงินซื้อหุ้นบริษัททรัพย์ศิริที่มองแค่ตาเปล่าก็รู้ว่าเงินที่จ่ายไปอาจกลายเป็นศูนย์ ด้วยว่าสถานการณ์ทรัพย์ศิริในเวลานี้ไม่สู้ดีนัก ขาดทุนยับสามปีติด แถมยังมีปัญหาเรื่องซัพพลายเออร์ ไหนจะคู่แข่งอีก

"พาพี่เจตน์ไปเดินเล่นที่สวนบ้านเราสิดาว ดอกไม้กำลังสวยเลย" เห็นสายตาที่เจตนิพัทธ์มองลูกสาวนอกสายเลือดของตนแล้วพอใจยิ่งนัก หากว่าดาวประดับได้แต่งงานกับลูกชายเสี่ยอำนาจ นอกจากหุ้นบริษัทที่เขาจะได้ ยังมีเม็ดเงินมากมายที่จะมาอุดรอยรั่วให้บริษัท

"ไปเดินเล่นด้วยกันนะครับน้องดาว" รู้ดีว่าเสี่ยชัยยะต้องการอะไร กระนั้นการตัดสินใจก็ไม่ได้อยู่ที่คนเป็นพ่อ หากแต่เป็นดาวประดับต่างหากเล่า

"ได้สิคะ"

ยิ่งได้ใกล้ชิดดาวประดับ หัวใจเจตนิพัทธ์ก็ยิ่งเต้นแรง เจ้าหล่อนเป็นคนน่ารัก คุยสนุก และเป็นผู้หญิงที่ฉลาดเอาเรื่อง

น่าเสียดายที่เราเจอกันช้าไป เขาเจอเธอช้ากว่าคนอื่นเพียงแค่ก้าวเดียว ก้าวเดียวเท่านั้น แต่ไม่เป็นไร เจอกันช้าก็ไม่ได้หมายความว่าหมดหวัง ในเมื่อเขามีสิ่งที่หญิงสาวต้องการ ส่วนจิณณ์.. ไม่มี

"นี่ก็เรียนจบมาเกือบสองปีแล้วใช่ไหม ทำงานที่บริษัทอื่นก็เกือบสองปีแล้วเหมือนกัน น้องดาวไม่มีแพลนกลับมาช่วยที่บ้านบริหารกิจการบ้างเหรอครับ" พอรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างดาวประดับกับเสี่ยชัยยะมาบ้าง กระนั้นทั้งคู่ก็เป็นพ่อลูกกัน ถึงไม่ลงรอยกันยังไง แต่สายเลือดก็ยังเป็นสายเลือดอยู่วันยังค่ำ

"ทรัพย์ศิริมีพี่เช้ากับ.. คุณพ่อดูแลอยู่แล้วนี่คะ" กระดากปากนักที่ต้องเรียกคนอย่างชัยยะว่าพ่อ

"แต่คุณเช้าก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณลุง ดาวต่างหากที่เป็นทายาทสายตรงของลุงชัยยะ" ชยางกูรบอกกับเขาว่าเสี่ยชัยยะโอนหุ้นทั้งหมดให้ชายหนุ่ม แต่ไม่ได้ให้ดาวประดับแม้สักนิด นึกไม่ออกเลยว่าทำไมชัยยะถึงทำเช่นนั้น "ดาวรู้ใช่ไหมว่าพี่ชายดาวขายหุ้นให้พี่หมดแล้ว"

"ทราบค่ะ"

"ตอนนี้พี่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของทรัพย์ศิริ สิทธิขาดการแต่งตั้งกรรมการบริหารบริษัทเป็นของพี่แต่เพียงผู้เดียวไม่ใช่ของพี่ชายหรือคุณพ่อของดาว พี่อยากให้ดาวกลับมาดูแลบริษัท ถ้าดาวยอมตกลง พี่จะแต่งตั้งดาวเป็นผู้บริหาร"

แต่งตั้งเป็นผู้บริหารงั้นหรือ..

"แลกกับอะไรคะ" ไม่มีอะไรที่เธอเคยได้มาฟรี

"ดาวรู้ดีครับว่าพี่ต้องการอะไร"