บทที่ 3

"แล้วถ้าหากวันหนึ่งดาวต้องแต่งงานกับคนอื่นล่ะคะ" ความสัมพันธ์ของสองเราไม่ยั่งยืน เธอก็แค่ถามจิณณ์ไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดจริงจังกับเรื่องที่พูดออกไป และไม่เคยคาดหวังในคำตอบ

"ผมก็จะบุกไปชิงตัวเจ้าสาวแล้วพาหนี" เหมือนพูดเล่น แต่ในประโยคมีความจริงเคลือบแฝงอยู่ "ว่าแต่คุณจะหนีผมไปแต่งงานกับใคร ไอ้เจตน์เหรอ ถ้าเป็นมัน ผมว่าผมเป็นตัวเลือกที่ดีกว่านะ"

ตัวเลือกที่ดีที่สุดไม่ใช่ผู้ชายที่หัวใจบอกว่าใช่ หากแต่เป็นคนที่สามารถพาวาดเดือนออกจากบ้านทรัพย์ศิริได้ และทำให้เธอมั่นใจว่าเธอกับแม่จะปลอดภัยหากอยู่ภายใต้ปีกของผู้ชายคนนั้น ตลอดไป ไม่ใช่แค่ระยะเวลาสั้นๆ

"คนอย่างคุณจิณณ์เพียบพร้อมเกินกว่าจะมาเป็นตัวเลือกของดาวค่ะ" เธอกระชับกอดผู้ชายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเป็นหนที่สอง ไม่รู้หรอกว่าจะได้อยู่กับจิณณ์อย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน ไม่รู้เลยว่าวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไร แต่ที่รู้คือตอนที่มีเขาข้างกาย เธออบอุ่นหัวใจและมีความสุขมาก "ดีใจนะคะที่ได้เป็นของคุณอีกครั้ง"

คฤหาสน์โอ่อ่าบ่งบอกฐานะผู้อยู่อาศัย ใครต่อใครที่มองเข้ามาต่างก็คิดว่าคนในบ้านหลังนี้จะต้องมีชีวิตที่สุขสบาย แต่แท้ที่จริงแล้วหาได้เป็นเช่นนั้นไม่

"โผล่หน้ามาได้สักทีนะ" เสี่ยชัยยะที่ร้อนใจจนนั่งไม่ติดตวาดใส่ลูกสาวนอกสายเลือดด้วยความเดือดดาล โมโหจนตัวสั่นที่โทร. ตามดาวประดับนับร้อยสาย แต่เจ้าหล่อนไม่รับ ยังดีที่ว่าเจตนิพัทธ์กับเสี่ยอำนาจยังเดินทางมาไม่ถึง "โทร. หาทำไมไม่รับ หูมึงแตกหรือยังไงถึงไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์!"

"ไม่เอาสิคะ อย่าขึ้นมึงขึ้นกู ไม่สุภาพเลย" หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงเลี่ยงการปะทะและไม่คิดต่อปากต่อคำกับชัยยะเหมือนอย่างที่กำลังทำ ด้วยรู้ดีว่าหากชัยยะโมโห เขาจะไปลงที่ใคร "แม่ดาวอยู่ไหน"

เหตุผลที่พาดาวประดับมาเหยียบที่นี่ ข้อแรกคือเธอต้องการมาดูให้เห็นกับตาว่าแม่ยังสบายดี ส่วนอีกข้อ.. ก็เป็นเพราะเจตนิพัทธ์

"มาถึงก็ถามหาแม่เลยนะ ทำไม กลัวว่ากูจะเอาอีวาดเดือนทำเป็นกระสอบทรายงั้นเหรอ" ชัยยะหัวเราะเสียงดังลั่น มองเด็กสาวที่เป็นเหมือนหนามทิ่มแทงใจมาตลอดยี่สิบกว่าปีด้วยแววตาสาแก่ใจที่ได้เห็นดาวประดับทุกข์ร้อน ดนัยตายไปแล้ว แต่ความแค้นที่มีต่อมันยังคงอยู่ และจะไม่มีวันหายไปจนกว่าอีเลือดชั่วที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาจะฉิบหายตายตกไปตามพ่อมัน

"อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องแม่" ดวงตากลมโตวาวโรจน์ ดาวประดับเกลียดคนตรงหน้าจนอยากฆ่าให้ตาย "ถ้าคุณทำอะไรแม่ดาวแม้แต่ปลายเล็บ เราได้เห็นดีกันแน่"

เป็นอีกครั้งที่ชัยยะหัวเราะจนน้ำหูน้ำตาไหล "น้ำหน้าอย่างมึงน่ะเหรอจะทำอะไรกูได้ อุตส่าห์เอาตัวไปถวายให้ไอ้ไฮโซอะไรนั่น แต่สุดท้ายกูก็ไม่เห็นว่ามึงจะได้อะไรกลับมา"

"อย่างน้อยดาวก็ได้รู้ว่าทรัพย์ศิริไม่มีซัพพลายเออร์เจ้าไหนยอมขายอิฐ หิน ปูน ทรายให้ แล้วอย่างนี้โครงการก่อสร้างถนนที่ประมูลมาได้จะเสร็จทันกำหนดการส่งมอบได้ยังไงน้า" หากเสร็จไม่ทัน รับรองว่าทรัพย์ศิริจ่ายค่าปรับไม่ไหวแน่ เพราะการเงินของบริษัทร่อแร่เต็มที

"อีดาว! นี่ฝีมือมึงเองเหรอ"

"ดาวจะเอาปัญหาที่ไหนไปทำอย่างนั้นล่ะคะ" ถ้าเป็นจิณณ์ก็ว่าไปอย่าง ผู้บริหารเหมหิรัญกรุป บริษัทรับเหมาก่อสร้างและอสังหาริมทรัพย์เจ้าใหญ่ ทั้งยังกุมบังเหียนอีกหลายบริษัท หลากธุรกิจที่จิณณ์ดูแล เม็ดเงินมหาศาลในมือเขา เส้นสายในแวดวงต่างๆ ทั้งสีขาว เทา และดำสนิท ทำให้จิณณ์เสกทุกอย่างที่ต้องได้เพียงแค่ออกปากคำเดียว