บทที่ 6

ชัยยะโกรธจนตัวสั่น อยากด่าชยางกูรนักที่ไร้หัวคิดถึงขนาดเอาหุ้นบริษัทที่เป็นของตระกูลตัวเองไปขายให้คนอื่น แต่มันก็ไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็นตั้งแต่ได้เงินจากเจตนิพัทธ์ไป

ส่วนดาวประดับ เวลานี้กลายเป็นผู้หญิงของผู้บริหารเหมหิรัญกรุป ขืนแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บข่วน เด็กเมื่อวานซืนอย่างไอ้จิณณ์คงไม่ปล่อยไว้ เขาฉลาดพอที่จะไม่กระตุกหนวดคนที่มีทั้งเงินและอำนาจในมือ

เหลือก็แค่วาดเดือนที่ชัยยะพอจะใช้เป็นที่รองรับอารมณ์ได้บ้าง "มึงมันตัวกาลกิณี กูไม่น่าแต่งมึงมาเป็นเมียเลยอีวาดเดือน! ตั้งแต่กูเอามึงเข้าบ้าน ชีวิตกูก็มีแต่เรื่องซวย"

"หยุดเดียวนี้นะคุณชัยยะ อย่าหยาบคายกับแม่ แม่ไม่เกี่ยวอะไร ลูกชายตัวดีของคุณต่างหากล่ะที่ก่อเรื่อง อ้อ! หรือถ้าคุณคิดว่าเป็นเพราะแม่ หย่าสิ หย่ากับแม่แล้วปล่อยแม่ไป รับรองชาตินี้ดาวกับแม่จะไม่มาให้คุณเห็นหน้าอีกเลย" แม่ไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่เลยสักนิด และไม่เคยคิดแต่งงานกับชัยยะตั้งแต่แรก หากแต่เป็นเพราะถูกครอบครัวบังคับ เป็นเพราะตายายบังคับให้แม่ทำ

"ไม่มีวัน กูไม่มีทางหย่า และแม่มึงก็ต้องอยู่กับกูที่นี่ อยู่กับกู เป็นเมียกู เป็นที่รองมือรองตีนของกู" วาดเดือนไม่มีวันได้เป็นอิสระตราบใดที่เขายังมีลมหายใจ วาดเดือนต้องอยู่ชดใช้กรรมที่ทำไว้ไปจนกว่าเราสองคนจะตายจากกัน

มือน้อยกำเข้าหากันแน่น ดาวประดับแค้นคนที่ฆ่าพ่อทรมานแม่จนอกแทบระเบิด หากเธอไม่เป็นห่วงว่าวาดเดือนจะอยู่ยังไง คงไปหาปืนสักกระบอกมายิงชัยยะให้ตายไปซะ

"สัตว์นรกอย่างคุณ ไม่น่ามาเกิดเป็นคนได้เลยคุณชัยยะ"

"อีดาว!" คราวนี้ชัยยะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าดาวประดับเต็มแรงจนหญิงสาวเลือดกบปาก

"หยุดเดี๋ยวนี้นะคุณชัยยะ อย่าทำลูก" วาดเดือนกอดขาอ้อนวอนสามีทั้งน้ำตา พยายามห้ามไม่ให้ชัยยะทำร้ายลูกสาวตน "ฉันขอร้อง อย่าทำอะไรดาวเลย"

"ลูกมึงมันปากดี ปากแบบนี้คงมีลมหายใจอยู่ได้อีกไม่นาน" พ่อมันเขายังสั่งฆ่ามาแล้ว นับประสาอะไรกับเด็กเนรคุณนี่ คิดว่ามีคนคอยคุ้มกะลาหัวงั้นหรือถึงได้กล้ากับเขาขนาดนี้ ฮึ! จะนานแค่ไหนกันเชียว "เมื่อไหร่ที่ไอ้จิณณ์เบื่อมึง มึงเตรียมตัวไปอยู่กับพ่อมึงได้เลยอีดาว"

แตกสลายแล้วกอบกู้ขึ้นใหม่อีกครั้ง

ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องเสียไปอีกกี่หยดน้ำตา รู้เพียงแค่ว่าต่อให้เจ็บปวดแค่ไหนก็ต้องลุกขึ้นให้ได้อีกครั้ง อาจต้องเยียวยาความรู้สึกกันบ้าง แต่ไม่นาน.. ทุกอย่างจะดีขึ้น

ดาวประดับเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มจนไม่เหลือคราบ รอยฝ่ามือสีแดงชัดขึ้นเมื่อไร้รองพื้นปกปิด ดีที่ว่าวันนี้เธอไม่มีธุระที่ไหนต่อ จึงไม่ต้องแต่งหน้าเพื่อกลบความอัปยศที่ถูกชัยยะกระทำ

"สักวันมันจะดีขึ้นดาว" ดาวประดับยิ้มให้ตัวเองผ่านกระจกเงาที่สะท้อนภาพหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ได้แต่หวังว่าสักวันเมฆดำที่ปกคลุมเธอกับแม่มายี่สิบกว่าปีจะหายไป ไม่รู้เมื่อไหร่ แต่เธอจะรอ รอวันที่ฟ้าสดใส รอวันที่ได้มีชีวิตใหม่อย่างที่ใจหวัง

"นี่แม่สมัยยังสาวเหรอคะ สวยจัง" หญิงสาวในชุดนักศึกษาชะโงกหน้าไปมองรูปถ่ายในมือแม่ รูปที่คงถูกถ่ายไว้เมื่อครั้งที่วาดเดือนอายุไล่เลี่ยกับเธอในเวลานี้

"ใช่ลูก นี่แม่เอง" ความหลังเมื่อครั้งยังเยาว์เปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลมหัวใจแห้งผาก วาดเดือนยิ้มกว้างจนส่งให้ดวงตาที่ถูกเคลือบด้วยแววโศกอยู่เป็นนิจสุกใส "นี่เป็นครั้งแรกที่แม่ได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดเลยนะ"

แม่ฮ่องสอน.. ในความทรงจำ แม้กาลเวลาผันผ่านไปนานสักเท่าใด ช่วงเวลาแสนสั้นแต่งดงามเมื่อครั้งที่ได้ใช้ร่วมกับดนัยพ่อของดาวประดับก็ไม่เคยถูกลบหายไป ยังคงตราตรึงในหัวใจไม่เสื่อมคลายหรือสูญสลาย ยิ้มได้ทุกครั้งเมื่อหวนนึกถึง

"ไว้ดาวเรียนจบ เราไปเที่ยวด้วยกันนะแม่ ไปที่นี่เลย" นิ้วเรียวชี้ที่รูป

"ได้สิลูก ไว้เราไปเที่ยวกันนะ"

หยดน้ำตาร่วงไหลลงมาอีกครั้ง เกือบสองปีแล้วที่เรียนจบมา มีหน้าที่การงาน มีเงินเก็บอยู่บ้าง แม้ไม่มากมาย แต่แค่พาแม่ไปเที่ยวตามที่เคยพูดกันไว้ก็ไม่เหลือบ่ากว่าแรง ทว่าเธอกลับทำไม่ได้ ชัยยะไม่ยอมแม้กระทั่งให้วาดเดือนก้าวขาออกจากบ้าน รั้วสูงสามเมตรนั่นไม่ต่างจากกรงขังแม่ของเธอ

หญิงสาวสะอื้นไห้จนไหล่บางไหวสั่น ดวงตาคู่หวานฉายชัดว่าเจ้าของมันบอบช้ำแค่ไหน ทั้งที่อายุยี่สิบสี่ควรเป็นวัยที่ชีวิตกำลังสดใส ทว่าดาวประดับกลับไม่ต่างจากคนที่กำลังแหวกว่ายอยู่กลางมหาสมุทร พยายามตะเกียกตะกายเพื่อพาตัวเองไปให้ถึงฝั่ง ทว่ายิ่งพยายาม ฝั่งที่เห็นอยู่ไกลลิบกลับยิ่งไกลออกไป