MasukShare
บทที่ 8
Tanggal publikasi:
2026-03-11 11:52:21จิณณ์กลอกตาทำท่าครุ่นคิด "คงแกล้งเชื่อล่ะมั้ง"
"แกล้งเชื่อก็แสดงว่าไม่เชื่อ" ที่ผ่านมาเธอไม่เคยเล่าเรื่องน่าอับอายในบ้านให้ใครฟังแม้กระทั่งเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานนับสิบปี แต่กับจิณณ์ เธอพร้อมเปิดเปลือกทุกอย่างให้เขารู้อย่างไม่ลังเล ไม่ใช่เพราะต้องการความเห็นใจหรืออยากให้เขาไปเอาคืนใครให้ หากแต่เป็นเพราะเธออยากแชร์เรื่องราวทั้งดีและร้ายกับผู้ชายคนนี้ "ดาวโดนตบมาค่ะ ดาวไปด่าเขาว่าเป็นสัตว์นรก ปากเลยแตกกลับมาแบบนี้"
"คุณคงเจ็บมาก แต่ผมจะทำให้มันเจ็บกว่า"
"แค่ทรัพย์ศิริไม่มีซัพพลายเออร์ เขาก็เครียดจนสมองจะแตกอยู่แล้วล่ะค่ะ คุณจิณณ์ไม่จำเป็นต้องเปลืองเวลาชีวิตไปเพราะคนแบบนั้นหรอก" ดวงตาคู่คมวาววับตามอารมณ์โกรธของเจ้าของมัน เธอรู้ว่าจิณณ์จะทำจริงอย่างที่ปากพูด แต่เธอไม่อยากให้เขาทำ
"แต่มันทำคุณเจ็บ"
"เจ็บแค่นี้ดาวชินแล้ว ดาวน่ะอึดถึกทนจะตายไป" ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่รู้กี่ครั้งที่ชัยยะประเคนฝ่ามือฝ่าเท้าให้กินแทนข้าว เธอเจ็บจนชิน แต่ก็ใช่ว่าไม่โกรธ เธอโกรธจนอยากฆ่าสัตว์นรกอย่างชัยยะให้ตายๆ ไปซะ แต่ก็ได้แค่คิด เพราะทุกการกระทำนำมาซึ่งผลของมันเสมอ
"คนดี"
"ดาวไม่ใช่คนดี ดาวเองก็อยากเอาคืนเสี่ยชัยยะเหมือนกัน ดาวไม่อโหสิกรรมให้คนชั่วอย่างเขาแน่นอนค่ะ แต่ดาวมีเรื่องที่สำคัญกว่าที่ต้องทำ ดาวอยากพาแม่ออกจากบ้านหลังนั้น"
"เอาไหมผมซื้อบ้านให้สักหลัง แถมรถอีกคันด้วยเป็นไง"
เจ้าของร่างนุ่มนิ่มยิ้มตาพราว เจ้าหล่อนซุกตัวเข้าหาอ้อมอกแข็งแกร่งและแสนอบอุ่นของจิณณ์ ทั้งออดทั้งอ้อนป๋าสายเปย์ที่บอกจะซื้อบ้านพร้อมรถยนต์ให้ แต่เธอไม่ได้ต้องการของพวกนั้นจากเขา "ขอบคุณนะคะ แต่ไม่เป็นไร ดาวขอแค่คุณให้ดาวกอดอย่างนี้ก็พอแล้ว"
อกอวบอิ่มที่บดเบียดเสียดสีกับเนื้อตัวเขาทำให้บางอย่างที่ควบคุมสั่งการไม่ได้ด้วยสมองลุกตื่นขึ้น "ดาว คุณมันยั่วเก่งฉิบ!"
"ยั่วที่ไหนกัน คุณจิณณ์คิดไปเองทั้งนั้น" เธอพาตัวเองออกจากอ้อมกอดไฮโซหนุ่ม
"คิดไปเองงั้นเหรอ!" เขารวบกอดดาวประดับก่อนฟัดเจ้าหล่อนอย่างมันเขี้ยว หอมแก้มซ้าย ไซ้ซอกคอ ก่อนจบลงที่ริมฝีปากอวบอิ่ม "ไปที่ห้องกันนะครับ"
ท่อนแขนแข็งแกร่งสอดเข้าที่ขาพับของดาวประดับ อุ้มหญิงสาวพาเจ้าหล่อนเข้าไปในห้องนอน จิณณ์วางเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอมแบบที่ไม่เคยทำกับผู้หญิงคนไหน
"ผมนี่หนีคุณไม่พ้นจริงๆ เลยดาว" เขาเกลี่ยเส้นผมออกจากแก้มเนียนขาวของเธอ
"ดาวเองก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะว่าจะได้อยู่กับคุณตรงนี้" หมายถึงเตียงในห้องนอนของคอนโดมิเนียนเธอ
Bab terbaru
ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง บทที่ 74
นึกย้อนกลับไปมองเรื่องราวที่ผ่านมาแล้วก็อยากหัวเราะใส่หน้าตัวเองดังๆ ผ่านผู้หญิงมาตั้งมากมาย ไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใคร จนกระทั่งได้มาเจอกับดาวประดับ ยายเด็กมหา' ลัยนั่นที่ทำทั้งชีวิตและหัวใจเขาปั่นป่วน ตกใจจนเกือบบ้าที่ได้เห็นสองขีดบนแท่งตรวจครรภ์ ทั้งยังนอนไม่หลับตั้งหลายคืนเพราะคิดไม่ตกกับเรื่องที่จะต้องจดทะเบียนสมรสกับเด็กที่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ เกือบได้บีบคอผู้หญิงคนหนึ่งที่บังอาจมาหลอกเขาว่าท้อง ก่อนจะดิ้นทุรนทุรายเมื่อเธอคนนั้นเก็บของแล้วเดินออกจากคอนโดมิเนียมของเขาไป สุดท้ายก็กลายเป็นไอ้โรคจิตที่ตามเฝ้าหญิงสาวอยู่ห่างๆ เป็นปีๆไอ้จิณณ์เอ๊ย!ผ่านผู้หญิงมาตั้งมากมายสุดท้ายก็มาแพ้ทางเด็กเสิร์ฟบาร์ไอ้กรณ์"คุณจิณณ์กำลังคิดอะไรอยู่คะ ทำไมมองหน้าดาวแล้วต้องหัวเราะด้วย""ผมขำตัวเองน่ะ ผมนึกถึงวันแรกที่ผมเจอคุณ ตอนนั้นอะไรดลจิตดลใจให้ผมลากคุณขึ้นเตียงกันนะ คุณรู้ไหมว่าผมน่ะตั้งปณิธานกับตัวเองไว้ว่าจะไม่กินเด็ก เพราะผมกลัวว่าเด็กวัยอย่างคุณจะสร้างความเดือดร้อนให้ผม แต่สุดท้ายผมก็แพ้ให้กับความขาวความอวบของคุณดาว""ขนาดตั้งปณิธานไว้นะคะว่าจะไม่กินเด็กนะเนี่ย คุณรู้ไหมว่าคุณมองดาว
ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง บทที่ 73
"แล้วถ้าผมจะไปกับผู้หญิงคนอื่นจริงๆ คุณจะทำยังไงดาว จะยอมปล่อยผมไปอย่างที่ปากพูดหรือเปล่า""ไม่ค่ะ ไม่ยอมแน่นอน ตอนที่ดาวเห็นยางมัดผมสีชมพูบนรถคุณ ดาวแทบอยากบีบคอคุณเลยรู้ไหมคะ ดาวอยากพูดมากว่าทำไมถึงให้ผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ดาวนั่งที่ของดาว ฟังดูแล้วอาจจะงี่เง่า แต่ดาวหวง หวงทุกอย่างที่เป็นของคุณ และต่อไปนี้ก็จะยิ่งหวงขึ้นไปอีก และดาวก็จะใช้สิทธิ์ที่ตัวเองมีอย่างเต็มที่ อีกไม่นานดาวจะไม่ใช่แค่แฟนคุณแล้ว แต่จะเป็นเมียที่ถูกต้องทั้งทางกฎหมายและศีลธรรม ถ้าขืนคุณพาผู้หญิงคนไหนขึ้นรถอีก ดาวอาละวาดบ้านแตกแน่"ชอบที่สุดก็ตอนที่ดาวประดับหึงเขา ไม่ได้น่ารำคาญเลยสักนิด ตรงกันข้ามกับน่ารักเสียอีก "คร้าบ เข้าใจแล้วครับคุณเมีย"งานวิวาห์ของทายาทเหมหิรัญกรุปกับหญิงสาวคนรัก ถูกจัดขึ้นอย่างสมฐานะเจ้าบ่าวเจ้าสาว มีแขกเหรื่อมาร่วมงานมากมายทั้งเจ้าสัวธนินน์และวาดเดือนต่างก็ยิ้มไม่หุบที่ลูกของตนเป็นฝั่งเป็นฝา โดยเฉพาะวาดเดือน ที่หวั่นกลัวมาตลอดว่าความต่างของฐานะจะทำให้รักของลูกสาวไม่ราบรื่น แต่จิณณ์ก็พิสูจน์ให้นางได้เห็นแล้วว่ารักของเขานั้นมั่นคงเพียงใด"แม่ฝากน้องด้วยนะลูก" เป็นคำพูดที่วาดเดือนพูดกับล
ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง บทที่ 72
"ยิ้มอะไรอยู่เหรอคะ"หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดกระโดดโหยงเหยงไปกอดเอวคนรัก หลายปีแล้วที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน จิณณ์สนับสนุนเธอในทุกเรื่อง เขาปล่อยให้เธอได้ทำในสิ่งที่ใจอยากทำอย่างเต็มที่ และอยู่ด้วยทุกครั้งไม่ว่าเธอจะเจอปัญหาเรื่องอะไรก็ตาม ถึงเวลาแล้วที่เธอจะจับจูงมือเขาไปสู่ความสัมพันธ์อีกขั้นเสียทีครอบครัวที่จิณณ์อยากมี ลูกที่เราสองคนอยากเลี้ยงด้วยกัน เธอจะทำให้มันเป็นจริง"ผมคิดถึงเรื่องของเราเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่คุณยังเป็นนักศึกษา""นักศึกษาที่เคยหลอกคุณว่าท้อง ตอนนั้นคุณคงโกรธดาวมาก""ใช่ครับ โกรธมากเลยล่ะ แต่แป๊บเดียวก็หายแล้ว""หายโกรธ แล้วก็หายไปเลยด้วยค่ะ"จิณณ์ส่ายหน้า "ใครว่าล่ะ ผมทำตัวเป็นโรคจิตอยู่ตั้งนาน ผมตามดูคุณอยู่ห่างๆ เป็นห่วงกลัวว่าคุณจะอยู่คนเดียวไม่ได้"หลังย้ายออกจากคอนโดมิเนียม ดาวประดับก็ไม่ได้กลับบ้าน หากแต่เจ้าหล่อนไปเช่าอพาร์ตเมนต์ใกล้มหาวิทยาลัยอยู่คนเดียว เขาจึงอดห่วงไม่ได้ อยากไปพาเธอกลับมาอยู่ด้วยกัน กระนั้นก็ได้แต่ห้ามใจ เพราะอยากให้เจ้าหล่อนได้มีชีวิตในแบบที่สมควรเป็น หวังในใจลึกๆ ว่าสักวันหญิงสาวจะพบคนที่ใช่ คบหาดูใจและได้แต่งงานใช้ชีวิตอย่างมีความสุข"ด
ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง บทที่ 71
"ไปช่วยงานที่บริษัทคุณจิณณ์แทนได้ไหมคะ ดาวอยากทำงานกับคุณ" เหมหิรัญกรุปเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ หาเธอได้เข้าทำงานที่นั่น อนาคตคงสดใสน่าดู"ได้สิ ผมชอบคนมีความสามารถ ยิ่งเป็นคุณ ผมก็ยิ่งชอบ" ตั้งแต่มีดาวประดับ เขาก็ไม่เคยนอนกับผู้หญิงคนไหน ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะเสียเงินให้เจ้าหล่อนไปแล้วเลยมาใช้บริการให้คุ้มค่า หรือเป็นเพราะว่าติดใจในตัวเธอกันแน่หญิงสาวพูดถูก เธอทำให้เขาอยากกลับมาใช้บริการซ้ำๆ ติดใจจนขาดไม่ได้ ทั้งที่ดาวประดับก็ไม่ได้เผ็ดร้อนอะไร ตรงกันข้ามยังมีอะไรต้องสอนกันอีกเยอะ เพราะเธอยังเป็นมือใหม่ในสนามนี้ แต่เขากลับชอบที่จะสอนเธอไปเรื่อยๆ ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมสองขีดบนแท่งตรวจครรภ์ทำหัวใจจิณณ์สั่นจนแทบจะหลุดออกมานอกเบ้า เขาติดใจในเซ็กซ์ดาวประดับก็จริง แต่ก็ยังไม่พร้อมสร้างครอบครัวไปกับผู้หญิงคนไหน โดยเฉพาะเด็กสาววัยมหาวิทยาลัยที่พึ่งขึ้นปีสาม แต่นี่เขากลับกำลังจะพรากอนาคตที่สดใสไปจากเจ้าหล่อน แทนที่ดาวประดับจะได้ใช้ชีวิตไปตามครรลองของเธอ แต่ต้องมาเป็นแม่คนก่อนเรียนจบด้วยซ้ำ"คุณโอเคใช่ไหมดาว" เด็กหนึ่งคนกับผู้หญิงอีกหนึ่งคนเขาเลี้ยงได้ไม่มีปัญหา แต่ที่ทำใจไม่ได้คือต้อง
ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง บทที่ 70
"ดาวไม่ได้ต้องการคำขอโทษจากคุณ ขอแค่คุณรับผิดชอบดาวอย่างที่คุณพูด ดาวก็พอใจแล้วค่ะ" เธอหนีออกจากบ้าน มีเงินติดตัวแค่ไม่กี่บาท อย่าว่าแต่ที่ซุกหัวนอน ขนาดเสื้อผ้าจะเปลี่ยนยังไม่มี ใครก็ตามที่ผ่านเข้ามาแล้วเธอสามารถยึดไว้เป็นหลักให้เกาะได้ เธอก็พร้อมจะทำ "เลี้ยงดูดาวในฐานะผู้หญิงของคุณ นี่คือสิ่งที่ดาวต้องการให้คุณทำ""ห้ะ!" เด็กผู้หญิงอ่อนต่อโลกคนหนึ่งกล้าพูดกับเขาขนาดนี้เชียวหรือ "คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา""ค่ะ ดาวรู้ตัว ดาวนอนกับคุณแล้ว คุณต้องรับผิดชอบดาว"สายตาและน้ำเสียงบอกชัดว่าเด็กดาวประดับอะไรนี่ไม่ได้กำลังพูดเล่น แต่เธอเอาจริง เจ้าหล่อนต้องการให้เขารับผิดชอบ ซึ่งในฐานะผู้ชายมันก็มีขีดจำกัดในการรับผิดชอบไหมวะ แต่นี่อะไร นอนด้วยกันแค่คืนเดียว จะให้เขาเลี้ยงดูเลยหรือ เกินไปหน่อยมั้ง"คือผมไม่ชอบใช้ผู้หญิงซ้ำ" ในเมื่อดาวประดับพูดความต้องการของตัวเองออกมาตามตรง เขาก็จะไม่อ้อมค้อมเช่นเดียวกัน"ลองดูก่อนสิคะ บางทีดาวอาจจะทำให้คุณติดใจจนกลับมาใช้ซ้ำๆ ก็ได้ ใครจะไปรู้""ห้ะ!" เป็นอีกครั้งที่เขาถึงกับยกมือทาบอกเพราะผู้หญิงที่ชื่อดาวประดับ เริ่มสับสนแล้วว่าเด็กสาวตรงหน้าอ่อนต่อโ
ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง บทที่ 69
"ดาวอยากทำตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟค่ะ หรือให้ดาวทำอะไรก็ได้ เป็นเด็กล้างจาน ช่วยงานในครัว ดาวทำได้หมดเลยค่ะ""ถ้าอย่างนั้นก็ตามพี่มา" น่าเสียดายที่ดาวประดับไม่คิดจะสมัครตำแหน่งพีอาร์ประจำร้าน แต่เธอก็ไม่คิดแนะนำหรอกนะ เพราะดาวประดับยังเด็กอยู่ แม้จะบรรลุนิติภาวะแล้ว ทว่าก็ดูอ่อนประสบการณ์เหลือเกินกับความเลวร้ายของโลกใบนี้ผู้จัดการร้านพาดาวประดับไปแนะนำตัวกับเจ้าของเอ็มไพร์บาร์ซึ่งยืนอยู่กับเพื่อนสนิท"คุณกรณ์คะ นี่น้องดาวเด็กเสิร์ฟคนใหม่ของร้านเราค่ะ""สวัสดีค่ะ" ดาวประดับยกมือไหว้เจ้าของร้านและผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน ซึ่งเพียงวินาทีแรกที่ได้สบตาผู้ชายคนนั้น หญิงสาวก็เหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านหัวใจ สายตาเขาดึงดูดเธอ ตรึงเธอไว้ไม่ให้หันมองไปทางอื่น"เด็กเสิร์ฟเหรอ?" กรณ์มองสำรวจเด็กสาวที่ผู้จัดการร้านพามาแนะนำว่าจะมาทำตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟตั้งแต่หัวจดเท้า ดาวประดับสวยมาก ทั้งยังเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ ขนาดไม่แต่งหน้า ยังสวยเสียจนทำเขาใจสั่น ดวงตากลมโตที่ล้อมกรอบไว้ด้วยแพ้ขนตาหนานั่นกะพริบทีราวกับผีเสื้อยามกระพือปีก เพียงแค่ได้สบตาเจ้าหล่อน ก็ยากนักที่จะละไปทางอื่น ทั้งยังทรวดทรงองค์เอว
ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง บทที่ 56
ตอนแรกก็ชั่งใจว่าจะถามจิณณ์ดีไหมว่ายางมัดผมเจ้าปัญหานี่เป็นของใคร ทว่ายังไม่ทันที่จะได้อ้าปาก เธอก็ได้คำตอบในเรื่องที่ค้างคา เพราะหลังจากที่จิณณ์เหยียบคันเร่งพาซูเปอร์คาร์คันโปรดทะยานสู่ท้องถนนได้ไม่ถึงห้านาที เจ้าของยางมัดผมตัวจริงก็โทร. หาชายหนุ่ม แล้วบอกว่าถ้าวันไหนที่จิณณ์ไปหาก็อย่าลืมหยิบยางมั
ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง บทที่ 55
เขาคุยกับใคร?ความรู้สึกหวั่นหวาดในความสัมพันธ์เกิดขึ้นกับดาวประดับอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"วันนี้คุณนอนก่อนเลยนะ ผมมีนัดกินข้าวกับเพื่อนสนิทที่พึ่งกลับมาจากต่างประเทศน่ะ อาจจะกลับดึกหน่อย หรือไม่ก็ไม่กลับ คุณไม่ต้องรอผมนะครับดาว""เพื่อนคนไหนเหรอคะ ดาวรู้จักไหม" ไม่รู้ว่าเธอคาดหวังอะไรในคำตอบ และ
ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง บทที่ 54
"ผมไม่ได้อยากเร่งรัดคุณนะ แต่แค่อยากรู้ว่าตกลงเราสองคนเป็นอะไรกัน" เราทั้งคู่ปฏิบัติต่อกันเหมือนคู่รักทุกอย่าง ต่างก็เพียงดาวประดับไม่เคยระบุสถานะที่ชัดเจน เขาเข้าใจว่าเธอต้องการอิสระ แต่ก็ใช่ว่าคบกันแล้วเขาจะพรากสิ่งนั้นมาจากเธอเสียหน่อย"ถ้าหมายถึงความสัมพันธ์ของเราสองคน ดาวคิดว่าคบกันอย่างทุกวัน
ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง บทที่ 53
เพราะตลอดมาไม่ว่าจะก่อเรื่องอะไรเสี่ยชัยยะก็ตามเช็ดตามล้างให้ตลอด ชยางกูรจึงไม่รู้ว่าโลกของความจริงมันโหดร้ายเพียงใด เขารู้จักจิณณ์ รู้ว่าจริงเป็นทายาทเหมหิรัญกรุป แต่ก็คิดว่าเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่มีเงิน ไม่ได้มีอะไรให้ต้องกลัว "ไอ้จิณณ์อะไรนี่มันวิเศษวิโสมาจากไหนพ่อ ทำไมเราต้องกลัวมันด้วย""ฉันจะ
Anda juga akan menyukai
รอยร้าวรัก
Sitha63.5K Dibacaเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก66.8K Dibaca3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X115.0K Dibacaฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก
คุณชายสายฝน50.8K Dibacaปรารถนา เมียต้องห้าม
อมราวรินทร์/shinkiroxอมราวรินทร์169 Dibacaคะแนนพิศวาส PWP | NC20+
จันทร์ต้องลม543 Dibacaแผนรักจากนายเซียน (Chef sian my love)
lunlarose/ลัลลาโรส70 DibacaCEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง
ชะนีติดมันส์162 Dibaca
