เผลอตัว(2)

หลายวันผ่านไปแก้วขวัญนั่งซึมอยู่โต๊ะประจำภายในมหาวิทยาลัย วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะต้องมาทำเรื่องขอใบเรียนจบ

“แก้ว”

พีระเรียกพร้อมกับเอื้อมมือไปเขย่าแขนอวบที่เอาแต่นั่งเหม่อลอย

“แกเป็นอะไรวะ เรียกตั้งหลายรอบแล้ว จะนั่งเหม่อไปถึงไห”

“นั่นดิ พวกแหกปากจนคนอื่นหันมามองหมดแล้ว”

คราวนี้เป็นพริมาเพื่อนสนิทอีกคนเอ่ยสัมทับ พร้อมกับเดินมาทรุดตัวนั่งข้างๆ

"เปล่าไม่มีอะไรหรอก” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆ

“เออว่าแต่วันนั้นเถอะ แกเมามากเลยนะ รู้ว่าตัวเองคออ่อนยังกินเข้าไปซะเยอะเลย ดีนะไอ้พีค้นเจอกุญแจห้องแกเลยพาไปส่งถูก”

“ใช่ ตัวก็หนัก ดีนะที่ฉันแข็งแรงเลยลากไปได้ ว่าแต่แกเถอะ มีคอนโดหรูย่านใจกลางเมืองตั้งแต่เมื่อไรไม่เห็นบอกฉันเลยวะ”

พีระหันกลับมาซักไซ้ด้วยความใคร่อยากรู้ แต่พอเห็นสีหน้าอิดโรยที่เอาแต่นั่งเงียบ เป็นสัญญาณว่าเธอไม่อยากตอบ คำถามนั้นก็ถูกปัดตกไป

ที่แท้เพื่อนเธอก็เป็นคนพาเธอไปส่งนี่เอง แต่ดันส่งผิดที่สงสัยคงเข้าใจผิดกัน วันนั้นพี่เตทำกุญแจกับคีย์การ์ดตกไว้ เธอยังไม่ทันได้ส่งคืนเขาเลย เพื่อนเธอก็คงหยิบผิดแล้วพาไปที่นั่น

“มากันครบแล้ว เราก็รีบไปทำเรื่องจบให้เสร็จเถอะ ว่าแต่มีใครจะเข้าร่วมพิธีรับปริญญาไหม”

แก้วขวัญหันไปถามเพื่อนๆ ในกลุ่มที่ทยอยมากันครบแล้ว หลายคนพยักหน้ารับ เพราะทางครอบครัวรอคอยวันที่ลูกเรียนจบและได้ถ่ายรูปร่วมกัน มีเพียงแก้วขวัญเท่านั้นที่ไม่ได้ทำเรื่องรับปริญญา

“ทำไม่ล่ะ แก้ว อย่างน้อยก็ได้เก็บเป็นที่ระลึกนะ”

“ฉันก็ไม่ได้มีญาติที่ไหนจะมาร่วม อีกอย่างขี้เกียจอ่า วุ่นวาย เอาแค่วุฒิจบก็พอแล้วล่ะ”

เธอตอบตามความจริง แต่ใบหน้าก็ยังคงเปื้อนรอยยิ้ม

“แต่ฉันว่ามีอีกคนอยากมาร่วมงานอยู่นะ นั่นไง เดินมาโน้นแล้ว”

พริมาพยักเพยิดหน้าไปยังด้านหลังของแก้วขวัญทำให้ทุกคนพร้อมใจกันหันไปมองเช่นเดียวกับหญิงสาว

เตวิขน์ตั้งหน้าตั้งตาเดินตรงเข้ามายังกลุ่มคนที่ยืนอยู่โดยสายตาไม่ได้วางไปจากร่างอวบที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่

“สวัสดีครับ/ค่ะ พี่เตวิชน์”

ทุกคนต่างรีบยกมือขึ้นไหว้พร้อมกับกล่าวสวัสดีโดยพร้อมเพียงกันโดยที่ไม่ต้องนัดหมาย

“สวัสดีครับ”

เตวิชน์เองก็รับไหว้ด้วยใบหน้านิ่งโดยที่สายตายังคงจับจ้องที่แก้วขวัญที่เอาแต่ก้มหน้าหลบไม่มองมาหรือแสดงท่าทีดีใจแบบแต่ก่อนแม้แต่น้อย

“พี่เต มาหายัยแก้วเหรอคะ”

 พริมาคือนักอยากรู้เอ่ยถามพร้อมกับมองสลับคนทั้งคู่ เช่นเดียวกับพีระที่อยากจะรู้เช่นเดียวกันว่าเตวิชน์มาหาเพื่อนรักตนทำไม หรือจะมาให้ความหวังอะไรอีก

“ใช่ครับ พี่มาหาแก้ว พอดีว่าพี่มีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วยนิดหน่อย”

คราวนี้แก้วขวัญถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมทั้งเงยหน้ามองจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ก็ช้ากว่าข้อมือใหญ่ที่คว้าเอามืออวบแล้วจูงเธอเดินออกไปเลย ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนๆที่งุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น

“พี่เต พี่เต ปล่อยค่ะ แก้วเจ็บ”

หญิงสาวดึงรั้งแขนเขาไว้เมื่อเห็นว่าเดินออกมาไกลจนลับตาคนแล้ว ชายหนุ่มชำเลืองมองข้อมือขาวที่ขึ้นเป็นจ้ำรอยแดง เมื่อเห็นแบบนั้นเขาจึงยอมปล่อยมือ

เขาได้แต่พ่นลมหายใจถี่ ๆ นับครั้งไม่ถ้วนเมื่อนึกย้อนไป เมื่อเขาไปขอฝ่ายนิติคอนโดขอดูกล้องวงจรปิดของวันนั้นว่าใครเป็นคนที่ออกจากห้องเขาตอนเช้า

สิ่งที่เห็นคือร่างอวบคุ้นตาเดินออกมาจากห้องเขาด้วยท่าทีอิดโรย แม้ภาพในกล้องจะไม่ค่อยชัดเจนแต่เขาก็รับรู้ได้ว่าผู้หญิงตรงหน้านั้นแทบเดินไม่ไหว

“พี่ขอโทษเรื่องคืนนั้น พี่คิดว่าผู้หญิงที่พี่มีอะไรด้วยคือเด็กบริการที่เพื่อนหามาให้”

เขาตัดสินใจเอ่ยออกมา แต่นั่นกลับทำให้หัวใจของแก้วขวัญถึงกับกระตุกวูบ เพราะไม่คาดคิดว่าเขาจะจำได้ว่าเป็นเธอ

“พี่เต รู้เหรอคะว่าเป็นแก้ว”

“ตอนแรกไม่รู้ แต่เพราะสงสัยเลยไปเปิดกล้องดู”

ชายหนุ่มตอบเธอตามความเป็นจริง โดยที่ไม่รู้เลยว่าคำตอบที่เขาเพิ่งบอกออกไปจะทำให้หญิงสาวรู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ

เธอไม่เคยอยู่ในสายตาเขาจริงๆนั่นแหละ

“พี่เคยบอกแก้วไปแล้วใช่ไหม ว่าพี่ไม่ได้รู้สึกอะไรและคงรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ หรือว่าเรื่องคืนนั้นแก้วจงใจ...”

เขาหรี่ตามองหน้าหญิงสาวที่ยามนี้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เธอเงยหน้ามองสบตาคนที่เธอรักจนหมดหัวใจ ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะกล้าพูดคำนี้ออกมา

เพี๊ย!

ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าคมจนหันไปอีกทาง ความแรงของฝ่ามือก่อเกิดเป็นรอยแดงเด่นชัด เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าเด็กสาวที่เขาเอ็นดูเหมือนน้องสาวแท้ ๆ จะกล้าตบหน้าตนเอง

“แก้ว ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานตัวไหนที่ดลใจให้พี่คิดแบบนั้นได้นะ ต่อให้แก้วจะรักพี่เตมากแค่ไหน แต่แก้วก็ไม่ใช่คนชั่วที่จะจงใจปล่อยตัวเพื่อรั้งผู้ชายที่กำลังจะหมั้นหรอกนะคะ เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นแก้วเองก็ไม่ได้มีสติ ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น พี่เตไม่ต้องห่วงหรอกนะ แก้วจะไม่เรียกร้องให้พี่มารับผิดชอบหรอก เพราะมันคืออุบัติเหตุ

แล้วพี่ก็ไม่ต้องห่วงนะคะ ว่าแก้วจะเอาเรื่องนี้ไปบอกว่าที่คู่หมั้นพี่ เพราะจากนี้ไปแก้วจะเดินออกไปจากชีวิตพี่เอง”

พูดจบร่างอวบก็กระแทกไหล่ชายหนุ่มเดินออกไปด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา ความเจ็บปวดวิ่งถาโถมเข้ามาราวกับพายุ

เตวิชน์หันมองตามหญิงสาวที่เดินออกไปเขาได้แต่ยืนอึ้งกับคำพูดของเธอ จะอ้าปากขอโทษกับสิ่งที่พูดไม่คิดก็ไม่ทันเสียแล้ว

ก็ดีเป็นเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาเองก็อยากให้แก้วขวัญตัดใจจากเขาให้ได้เสียที แต่ลึก ๆ เขาเองก็รู้สึกหน่วง ๆ อย่างบอกไม่ถูก

สิ่งที่เตวิชน์ต้องทำให้เร็วที่สุดก็คือการบอกกับผู้ใหญ่เรื่องยกเลิกงานหมั้น เพราะผู้หญิงที่เป็นว่าที่คู่หมั้นได้แปรเปลี่ยนใจไปจากเขาแล้ว....