เผลอตัว(1)

แกร๊ก...

เสียงลูกบิดประตูห้องนอนดังขึ้นเตวิชน์เดินเข้ามาภายในห้องที่มืดสนิท ดวงตาพร่ามัวมองไปยังเตียงกว้าง เขาขยี้ตาและสะบัดหัวเพื่อไล่ความมึนเมา

สองเท้าใหญ่เดินไปยังเตียงก็พบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่          มีเพียงไรผมยาวที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาเท่านั้น ร่างกำยำก้าวขึ้นเตียงแทรกร่างตัวเองใลงต้ผ้าห่มผืนหนาแขนยาวเกี่ยวรั้งเธอเข้าหาแผ่นอก

“รอผมนานไหม ขอโทษนะที่มาช้า”

น้ำเสียงแหบกระซิบข้างหูพร้อมใช้ริมฝีปากขบเบาๆ ไปที่ใบหู สองมือซุกซนล้วงผ่านเสื้อยืดผืนบางเกาะกุมสองเนินใหญ่บีบคั้นราวกับลูกโป่งใส่น้ำ

ปลายลิ้นตวัดโลมเลียผ่านซอกคอเพื่อกระตุ้นอารมณ์ของผู้หญิงตรงหน้า จากเรียวนิ้วที่สัมผัสเขารับรู้ได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนเจ้าเนื้อค่อนข้างอวบอ้วน แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้ลองเปลี่ยนรสชาติดูบ้าง

แก้วขวัญที่ถูกกระตุ้นอารมณ์แทนที่จะปัดป้องแต่กลับตอบสนองราวกับต้องการปลดปล่อยความใคร่ อารมณ์ความต้องการบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ยิ่งส่งเสริมให้คนทั้งคู่กอดรัดกันยิ่งขึ้น

ความมึนเมาทำให้คนทั้งคู่ตกเป็นของกันและกันโดยที่ต่างคนต่างไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายเป็นใคร รสสวาทครั้งแรกที่ถูกปรนเปรอทำให้แก้วขวัญถึงกับเคลิบเคลิ้มปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาไม่รู้กี่รอบ

เตวิชน์รู้สึกพึงพอใจกับการร่วมรักครั้งนี้อย่างบอกไม่ถูก เหมือนได้ปล่อยอารมณ์สุดขีดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาพยายามสลัดความมึนเมา เพ่งพิศฝ่าความมืดเพื่อมองหน้าหญิงสาวใต้ร่างแต่ก็เปล่าประโยชน์

บทเพลงรักดุเดือดราวกับพายุโหมกระหน่ำได้ผ่านพ้นไป สองร่างที่ประสานเป็นหนึ่งอ่อนเพลียและเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

สองแขนแกร่งสอดใต้ท้ายทอยดึงรั้งเธอให้เข้าหาตัวเอง กลิ่นหอมละมุนของดอกกุหลาบลอยปะทะจมูกคม เขารับรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดนั้นชอบกลิ่นน้ำหอมนี้ ซึ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ตัวเขาเองก็ไม่เคยได้กลิ่นเย้ายวนแบบนี้มาก่อนเลย

รุ่งเช้าของวันใหม่ ความเย็นของเครื่องปรับอากาศทำให้ร่างอวบซุกกายเข้าหาอกแกร่ง สองมือลูบไล้ไปทั่วแผ่นอก ฝ่ามือสัมผัสกับผิวกายทำเอาตาถึงกับเบิกขึ้น ความปวดหนึบวิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย

แก้วขวัญยันกายลุกขึ้นโดยที่ผ้าห่มยังคลุมร่างกาย สองมือกุมขมับที่บีบรัดจนรู้สึกปวดหัวไปหมด เธอพยายามนึกภาพเหตุการณ์เมื่อคืนซึ่งทุกอย่างก็แจ่มชัดว่าเธอได้เสียความสาวให้กับผู้ชายที่นอนอยู่ข้างๆ เสียแล้ว

หญิงสาวค่อยๆ หันกลับไปมองเขา เธออยากรู้ว่าเขาเป็นใครที่บังอาจมาพรากความสาวที่เธออุตส่าห์เก็บไว้ให้กับคนที่รักในวันแต่งงาน

แต่แล้วดวงหน้าของชายหนุ่มที่พลิกตัวกลับมาแทบทำเอาเธอสิ้นสติ ผู้ชายที่คอยเอาแต่บอกปฏิเสธความรักจากเธอ คือคนที่ได้ความบริสุทธิ์ของเธอไป และที่สำคัญเธอกำลังทำผิดมะหัน เธอกำลังมีความสัมพันธ์กับคนที่มีเจ้าของแล้วและเขากำลังจะเข้าสู่พิธีหมั้น

ความรู้สึกยามนี้ตบตีกันอยู่ภายในใจไปหมด เมื่อคืนเธอไม่น่าดื่มเข้าไปเยอะเลยและที่สำคัญใครกันพาเธอมาอยู่ที่ห้องพี่เขาได้

สองขาก้าวลงจากเตียงให้แผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะไม่อาจสู้หน้าเขาได้และที่สำคัญเธอไม่รู้ว่าเมื่อคืนเขาจะจำเรื่องที่เกิดขึ้นได้ไหม แก้วขวัญไม่อยากใช้เรื่องนี้มาผูกรั้งเขาไว้ เพราะอีกไม่นานเขาก็คงจะแต่งงานกับคนที่เขารัก

หลังจากที่แก้วขวัญออกจากห้องเตวิชน์ไปได้ไม่นานชายหนุ่มก็เริ่มรู้สึกตัว เขาถึงกับใช้มือกุมที่ขมับเพราะรู้สึกปวดหัวจากฤทธิ์น้ำเมาเมื่อคืนนี้

ชายหนุ่มยันกายลุกขึ้นพิงหัวเตียง ดวงตาคมมองปราดมองไปด้านข้างก็เจอแต่ความว่างเปล่ามีเพียงผ้าห่มผืนหนาที่ล่นไปกองอยู่ปลายเตียงเพื่อเอาไว้ดูต่างหน้าก็เท่านั้น

ผู้หญิงคนนั้นหายไปไหน? กลับไปแล้วเหรอ? ทำไมไม่อยู่รอเอาค่าบริการเมื่อคืนก่อน เตวิชน์รู้สึกติดใจกับรสสวาทที่ถูกปรนเปรออย่างที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

เขากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยจนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่คราบเปื้อนเป็นดวงกลม ๆ พอเพ่งพิศดีๆ เขาจึงเห็นว่าเป็นคราบเลือด

เมื่อคืนนี้เขาทำรุนแรงกับเธอถึงกับเลือดตกยางออกเลยเหรอ แต่ก็ไม่น่าจะใช่เพราะพื้นนิสัยแล้วเขาไม่ใช่คนแบบนั้น

หรือว่าคราบเลือดนี้จะเป็น ‘เยื่อพรหมจรรย์’

อยู่ ๆ เขาก็ฉุกคิดขึ้นมา คิ้วเข้มย่นเข้าหากันครุ่นคิดกับรอยเปื้อนที่เห็นตรงหน้าแล้วก็รีบก้าวขาลงจากเตียงเพื่อชำระล้างร่างกาย

“มีอะไรหรือเปล่าขอรับคุณเตวิชน์ ลมอะไรหอบคุณเพื่อนมาหาผมถึงที่บ้าน”

ธีภพเอ่ยทักทายเพื่อนรักทันทีที่ก้าวพ้นบันไดบ้าน แล้วเดินไปตบไหล่เพื่อนพร้อมทำหน้ายียวนเป็นเลศนัยเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืน

“มึงอย่ามาทำหน้ากวนส้นตีนเลย กูมีเรื่องจะคุยด้วย เรื่องเด็กที่มึงหาให้กูเมื่อคืน”

“กูว่าแล้ว มีอะไรวะ แล้วทำไมมึงต้องหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่กูด้วย”

“เมื่อเช้ากูตื่นมาไม่เจอเขา กูยังไม่ได้ให้ค่าตอบแทนเขาเลย”

เตวิชน์มองหน้าเพื่อนราวกับว่าเหมือนมีอะไรติดค้างอยู่ในใจจน   ธีภพเองก็อดแปลกใจไม่ได้

“เรื่องแค่นี้เอง กูก็นึกว่าเรื่องอะไร เดี๋ยวกูโทรไปบอกน้องเขาเอง”

เตวิชน์ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ธีภพก็คว้าเอาโทรศัพท์เดินออกไปคุยด้านนอก เขาได้แต่ชะเง้อคอมองตาม ไม่นานเพื่อนรักก็เดินกลับมาด้วยสีหน้าหนักใจ

“มีอะไรหรือเปล่าวะ ทำไมมึงทำหน้าอย่างนั้น” เตวิชน์ถามเพื่อนด้วยความกังวลใจ

“เด็กที่กูหาให้มึงเขาบอกว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้ไปตามที่ตกลงกันไว้ เพราะเมื่อคืนเขามีธุระกะทันหัน เขาส่งข้อความมาบอกกูแล้ว แต่พอดีเมื่อคืนกูน่าจะหลับ”

ได้ยินแบบนั้นเตวิชน์ถึงกับมืดแปดด้านไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนเมื่อคืนเป็นใคร

“ไอ้เต แล้วเมื่อคืน มึงนอนกับใครวะ และที่สำคัญเขาเข้าห้องมึงได้ยังไง”

“กูก็ไม่รู้ อีกอย่างกูว่ากูน่าจะเป็นผู้ชายคนแรกของเขาด้วยวะ กูถึงได้รีบมาหามึงนี่ไง”

“เวรล่ะ มึงจำหน้าเขาไม่ได้เลยเหรอวะ”

เตวิชน์ได้แต่ส่ายหน้าครุ่นคิด ความจริงแล้วเขาไม่จำเป็นที่จะต้องมารู้สึกผิดอะไรเสียด้วยซ้ำ แต่ที่รู้สึกผิดก็คือเขาดันไปพรากความบริสุทธิ์มาจากผู้หญิงคนนั้นเสียมากกว่า ที่อยากเจอตัวก็แค่อยากชดใช้ด้วยเงินก็เท่านั้น

“แล้วมึงเป็นอะไรวะ อยู่ ๆ ก็อยากได้เด็กไปบริการ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็มีแฟนอยู่แล้ว ไม่กลัวมิลินเขารู้เรื่องนี้หรือยังไง”

เตวิชน์ได้ยินสิ่งที่เพื่อนถามก็เหมือนถูกเอามีดแหลมคมแทงเข้ามาที่กลางก้อนเนื้อหัวใจ ดวงตาคมฉายแววความเจ็บปวดและเกลียดชังออกมา

“รู้แล้วยังไงวะ เขาไม่รู้สึกอะไรหรอก เพราะมิลินเพิ่งมาบอกเลิกกูเมื่อวาน เขาให้เหตุผลว่าเขามีคนอื่น และกำลังจะบินไปเรียนต่อด้วยกัน”

น้ำเสียงที่เอ่ยบอกคนเป็นเพื่อนนั้นสั่นเครือบ่งบอกได้ถึงความเจ็บปวดจากรอยแผลสดทางใจที่เพิ่งได้รับมาเมื่อวานนี้

“เรื่องจริงเหรอวะ แล้วแบบนี้มึงจะทำยังไงต่อ แล้วเรื่องหมั้นล่ะ”

“ก็คงต้องยกเลิก กูจะไปบอกพ่อกับแม่เอง แต่คงไม่ใช่ตอนนี้”

ใบหน้าคมก้มลงเหมือนซ่อนความเจ็บช้ำ แต่อีกใจก็ยังกังวลเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

“เฮ้ย ไอ้เต กูคิดออกแล้วถ้ามึงอยากรู้ว่าผู้หญิงเมื่อคืนเป็นใคร มึงก็ไปขอนิติบุคคลดูกล้องวงจรปิดหน้าห้องมึงดิวะ”

อยู่ ๆ ธีภพก็นึกเรื่องนี้ขึ้นได้จึงหันไปบอกเพื่อน เตวิชน์ได้ยินแบบนั้นก็ลุกขึ้นพรวดพราดออกไป ปล่อยให้เพื่อนรักนั่งอ้าปากค้างเพราะยังไม่ทันพูดอะไรจบเสียด้วยซ้ำ