LOGINมูลค่าการส่งออกรถยนต์ ชิ้นส่วนยานยนต์ อะไหล่ และเครื่องยนต์ ในเดือนนี้ซึ่งเป็นเดือนสุดท้ายของปีเพิ่มขึ้นจากเดือนที่ผ่านมาถึงสามสิบจุดสี่เปอร์เซ็นต์ เป็นที่น่าพอใจของผู้บริหารเอ็มไพร์กรุปอย่างมาก
“รับรองโบนัสพวกคุณปีนี้คุ้มค่าเหนื่อยอย่างแน่นอน ขอบคุณทุกคนมากที่ตั้งใจ ทุ่มเท จนสามารถทำยอดทะลุเป้าที่ผมขอไว้ได้ เก่งมากครับ” ริมฝีปากผู้บริหารหนุ่มไฟแรงขยับเอ่ยชมพนักงานทุกคน ทว่าสายตาเขาจับจ้องหัวหน้าแผนกการตลาดคนสวยเพียงผู้เดียว
ตติยาหัวหน้าแผนกการตลาดที่พึ่งเข้ามาทำงานที่เอ็มไพร์กรุปได้เพียงหกเดือน ทว่าทำยอดขายทะลุเป้าที่กรณ์ตั้งไว้ได้ทุกเดือน มิหนำซ้ำยังสามารถตีตลาดลูกค้ารายใหม่ให้บริษัทได้อีกด้วย
หล่อนสวย หล่อนเก่ง ส่วนพื้นฐานครอบครัวก็ไม่ใช่ธรรมดา พ่อเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงของกระทรวง ส่วนแม่ก็เป็นผู้ดีเก่ามีทรัพย์สินสมบัติมากมาย เรียกได้ว่าตติยาเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกด้านจนไม่อยากเชื่อเลยว่ายังโสด
“ปีใหม่ไปฮ่องกงกับผมนะครับ” กรณ์สวมกอดผู้หญิงที่พูดได้เต็มปากว่า ‘รัก’ จากด้านหลัง หลังจากที่พนักงานที่เข้าร่วมการประชุมทยอยออกจากห้องจนเหลือเพียงชายหนุ่มกับตติยา
“ไปเรื่องงานหรือ..”
“ไปเคาน์ดาวน์ปีใหม่กับคุณ” เพราะตัวเขาได้ชื่อว่าเป็นผู้ชายที่มีทะเบียนสมรส จึงไม่อาจคบหากับตติยาได้อย่างเปิดเผย ไม่สามารถบอกใครได้ว่าเราสองคนลึกซึ้งกันแค่ไหน ทั้งๆ ที่อยากป่าวประกาศให้โลกรู้ใจแทบขาดว่าตติยาเป็นผู้หญิงของเขา
“ติน่าคงไปกับคุณไม่ได้ คุณกรณ์คะ ติน่าว่า.. เราจบกันเถอะค่ะ ติน่าไม่อยากอยู่ในสถานะแบบนี้อีกแล้ว ติน่าไม่อยากเป็นเมียน้อยใคร” เธอพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนกรณ์ ทว่าชายหนุ่มกลับยิ่งกอดแน่นขึ้น
หัวใจผู้บริหารหนุ่มแทบขาดเมื่อถูกหญิงที่ตนรักเอ่ยปากตัดรอนความสัมพันธ์
“ไม่นะติน่า ผมไม่เลิก ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ ผมรักคุณนะติน่า” กรณ์กอดตติยาไว้แน่น เขารักหล่อนมาก ยอมทำทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนนี้ได้ขอเพียงได้อยู่กับเธอ
“แต่ติน่าไม่อยากเป็นเมียน้อย ติน่าไม่อยากกินน้ำใต้ศอกใคร” เธอทนอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ มานานเกินพอแล้ว ถึงเวลาที่ต้องบีบให้กรณ์ทำในสิ่งที่เขาเคยรับปากไว้ สถานะเมียน้อยไม่ใช่สิ่งที่เธอคู่ควร การเป็นเมียหลวงต่างหากเล่าที่เธอเหมาะสม ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาที่เอาแต่ขลุกอยู่ก้นครัวคนนั้น
วินาทีที่กำลังจะสูญเสียผู้หญิงที่ตนรักไป กรณ์ก็ตัดสินใจเด็ดขาดว่าต้องทำอย่างที่คิดไว้มานานหลายเดือนเสียที
“ผมจะหย่ากับนิด ขอเวลาให้ผมหน่อยนะติน่า ผมจะหย่ากับผู้หญิงคนนั้นแล้วมาอยู่กับคุณ เราจะแต่งงานกัน ผมจะยกย่องคุณในฐานะภรรยาที่ถูกต้องและบอกกับทุกคนว่าคุณคือผู้หญิงที่ผมรัก อยู่กับผมนะครับติน่า ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ”
น้องดารินจะหน้าตาเป็นยังไงกันนะ จะเหมือนเขาหรือริสา แต่ไม่ว่าจะเหมือนใคร เขาก็ตกหลุมรักคนแปลกหน้าตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่ามี"รออีกเจ็ดเดือนนะคะ อีกเจ็ดเดือนดารินจะได้เห็นหน้าน้อง" กรณ์ลูบศีรษะลูกสาว "แต่ตอนนี้ดารินต้องหม่ำๆ ข้าวก่อนน้า กินข้าวเสร็จแล้วไปโรงเรียนกัน""โอเคค่า" ดารินตักข้าวเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยจนแก้มป่อง "อาหารฝีมือคุณพ่ออร่อยที่สุดเลยค่า""อร่อยก็กินเยอะๆ นะคะ""ได้เลยค่า"ลูกสาวกินข้าวโดยมีพ่อที่นั่งอยู่ข้างกันคอยเช็ดปากให้ เป็นความอาทรที่ทำให้คนมองอุ่นซ่านไปทั้งหัวใจ ได้เห็นสิ่งที่กรณ์ทำให้ลูกสาวคราวใดหัวใจก็เป็นสุขทุกครั้ง กรณ์ทำทุกอย่างเพื่อพวกเราสองแม่ลูกมากจริงๆ"คูมแม่ขา คูมแม่หม่ำข้าวผัดกับดารินไหมคะ" ดารินตักข้าวผัดที่พ่อทำให้ยื่นไปตรงหน้าแม่"ขอบคุณค่า" ริสาไม่ปฏิเสธน้ำใจจากลูกสาว เธอกินข้าวผัดที่ดารินป้อน "อร่อยจัง ฝีมือพ่อกรณ์ของดารินนี่สุดยอดไปเลย""ใช่แล้วๆ คูมพ่อของดารินทำอาหารอร่อยที่ซู้ด"เล่นช่วยกันชมทั้งแม่ทั้งลูกแบบนี้ ผมก็เขินแย่สิคร้าบ"ขอบคุณคุณผู้หญิงทั้งสองคร้าบ" กรณ์ลูบท้ายทอยแก้เก้อ"ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าฝีมือพี่กรณ์จะแซงหน้านิดไปแล้ว"จากคุณชา
"อุ๊ย!" เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกกรณ์สวมกอดจากด้านหลัง "ตกใจหมดเลยค่ะ""คิดอะไรอยู่คะ หรือว่ากำลังคิดถึงพี่"ริสาหลุดขำ นี่กรณ์ไปจำประโยคเมื่อครู่มาจากละครเรื่องไหนกัน ฟังแล้วขนลุกชะมัด"อะไรกันคะ เราพึ่งเจอกันไปเมื่อสิบห้านาทีก่อนนี่เอง" หลังส่งดารินเข้านอน กรณ์ก็ไปอาบน้ำ ส่วนเธอที่จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วจึงออกมานั่งเล่นที่ชานบ้าน"ตอบแบบนี้น้อยใจแย่เลย รู้ไหมพี่คิดถึงนิดแค่ไหน สำหรับพี่สิบห้านาทีที่ไม่ได้เห็นหน้านิดก็ใจแทบขาด"สงสัยต้องบอกให้กรณ์เลิกดูซีรีส์เกาหลีสักพัก ดูท่าแล้วอาการหนักพอสมควร นี่คงไปจำคำพูดของท่านประธานอียองกุกมาแน่ๆ"โธ่ ขนาดเลยเหรอคะ" เธอเอนกายอิงแอบแนบอกสามี คืนนี้ท้องฟ้าไร้แสงดาว คงเหน็บหนาวน่าดูหากไม่มีไออุ่นจากคนที่เรารัก "คิดถึงก็คิดถึงค่ะ นิดเองก็ไม่อยากห่างจากพี่กรณ์เหมือนกัน มีความสุขชะมัดที่ได้อยู่ใกล้พี่อย่างนี้""พี่เองก็เหมือนกัน มีความสุขที่สุดที่ได้อยู่กับนิด" นิดเด็กดี.. ว่าแต่เด็กดีจะดื่มแอลกอฮอล์กับคนแก่จอมเกเรอย่างเขาไหมนะ "อากาศแบบนี้เบียร์สักกระป๋องดีไหมนิด""ไม่ดีค่ะ นิดดื่มไม่ได้พี่กรณ์" แอลกอฮอล์ที่ดื่มอยู่เป็นประจำกลายเป็นของต้องห้ามสำ
มือน้อยฟาดเพียะที่แขนแน่นหนั่นของผู้เป็นสามี ปกติเธอเป็นคนตื่นสายเสียที่ไหน แต่เป็นเพราะกรณ์นั่นแหละ"นอนเยอะแค่ไหนก็สู้พี่กรณ์ไม่ไหวหรอกค่ะ บางทีนิดก็คิดว่าพี่กรณ์หมกมุ่นเกินไปนะคะ" กรณ์หัวเราะ เขากอดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม แถมยังหอมแก้มอีกฟอดใหญ่จริงอย่างที่ริสาว่าแหละ แต่ทำยังไงได้ล่ะ "ก็นิดน่ากินนี่นา""ระวังนะคะ ระวังจะเข่าทรุด" เธอหันมองสามีแล้วหัวเราะเยาะ "เห็นวันก่อนพี่กรณ์บ่นว่าปวดขา จะทำอะไรก็เจียมสังขารบ้างเถอะค่ะ ตัวเองไม่ใช่หนุ่มแล้วนะ"ประโยคเมื่อครู่ฟังแล้วแสลงหูชะมัด ไม่ใช่หนุ่มอะไรกัน เขาพึ่งสามสิบปลาย ยังหนุ่มยังแน่น ที่บ่นว่าปวดขาก็เพราะถูกริสากับดารินลากไปชอปปิงนั่นแหละ สองแม่ลูกเล่นเดินห้างตั้งแต่สิบเอ็ดโมงจนเกือบสองทุ่ม เขาไม่ปวดขาสิแปลก"ให้พี่พิสูจน์ไหมล่ะว่าพี่น่ะยังหนุ่มแค่ไหน""พิสูจน์? ยังไงเหรอคะ" สิ้นคำถามกรณ์ก็กดเธอลงบนเตียงแล้วขึ้นคร่อม "มะ ไม่ได้นะคะพี่กรณ์ ยังเช้าอยู่เลย""ล้างหน้าไก่ไงคะ" กรณ์ไม่ปล่อยให้ริสาได้พูดอะไรอีก เขาแนบริมฝีปากอุ่นร้อนปิดทุกถ้อยคำที่เจ้าหล่อนกำลังจะเอื้อนเอ่ยออกมา จับมือพาภรรยาท่องไปในดินแดนหฤหรรษ์ครั้งแล้วครั้งเล่า.. อย่างคนละ
แม้เข็มนาฬิกาพาเวลาเคลื่อนผ่าน แต่กรณ์ยังคงจดจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดีราวกับมันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน“เรายังไม่มีรูปถ่ายสามคนพ่อแม่ลูกเลย พี่ขอถ่ายไว้ได้ไหม” เผื่อวันหนึ่งวันใดไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว อย่างน้อยก็ยังพอมีรูปถ่ายไว้ให้ดูต่างหน้า ไว้เป็นเครื่องเตือนใจว่าหากต้องสูญเสียสิ่งใดไป นั่นเป็นเพราะตัวเขาเอง“ได้ค่ะ แต่ว่าอย่าลืมปิดเสียงชัตเตอร์นะ เดี๋ยวตัวเล็กตื่น”ชัตเตอร์ถูกกดรัวๆ กดจนกระทั่งเหลือพื้นที่เก็บข้อมูลได้อีกรูปเดียว รูปที่กรณ์กับริสาหันมองหน้าแล้วยิ้มให้กัน ยิ้มที่กว้างจนส่งไปถึงดวงตา ยิ้มสุดท้าย.. ที่มอบให้แก่กันและกันนัยน์ตาสีน้ำหมึกร้าวลึก กรณ์ยังฝังใจกับเรื่องในอดีต เธอรู้.. เขาไม่เคยลืมมันได้เลย "ดารินขา หนูรู้ไหมลูกว่าวันที่แม่คลอดหนู คนที่โล่งใจที่สุดไม่ใช่แม่ แต่เป็นพ่อ พ่อของหนูน่ะร้องไห้ขี้แยทั้งวัน พูดนิดพูดหน่อยก็น้ำตาไหล แถมยังเป็นพวกขี้เห่อ เดินไปห้องเนอสเซอรี่ที่หนูอยู่ทั้งวัน""จริงเหรอคะ" หนูน้อยนั่งฟังเรื่องที่แม่เล่าอย่างตั้งอกตั้งใจ"จริงสิคะ พอพวกเราสามคนกลับมาที่บ้าน พ่อกรณ์ของดารินก็เป็นคนเลี้ยงหนู พ่ออยู่กับหนูทั้งวัน คอยป้อนนม คอยเปลี่ยนแพมเพิร์ส
"อื้อ~ เสียว" กึ่งกลางกายสาวร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เธอขยับความโหนกนูนของตนเข้าไปบดเบียดเสียดสีกับตัวตนแข็งขึงของกรณ์ เขาทรมานเธอได้อย่างน่าชัง ลิ้นสากนั่นลากผ่านปลายยอดอกเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งยังฝ่ามือร้อนที่กรณ์ใช้ต้อนเธอจนจนมุมไม่ไหวแล้ว เธอไม่ไหวแล้วเป็นริสาที่เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายคุมเกม เธอผลักกรณ์ให้นอนราบก่อนสอดท่อนยักษ์ของเขาเข้าช่องทางเยิ้มน้ำ ค่อยๆ ขยับโยกอย่างที่ชายหนุ่มเคยสอน ควบเข้าออกเชื่องช้าในคราแรกแล้วค่อยเร่งจังหวะตามอารมณ์เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังตับๆ กรณ์สอดรับจังหวะริสาได้อย่างลงตัว ตาชายหนุ่มพร่ามัวเพราะสองเต้าที่กระเพื่อมไหวตรงหน้า ท่วงท่าและลีลาของภรรยาสาวเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เขาชื่นชมว่าเธอทำได้ดี"นิดของพี่เก่ง" มือหนาคว้าจับสะโพกกลมกลึง ตอกตรึงตัวตนของตนเข้าไปในโพรงแฉะฉ่ำของคนที่คร่อมร่าง นำทางริสาสู่ห้วงหฤหรรษ์อันสุขสมเสียงหวีดร้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามสองร่างเกร็งกระตุกแทบจะพร้อมกันก่อนที่ริสาจะฟุบหน้าซุกซบกับบ่ากว้างของสามี เจ้าหล่อนหายใจหอบถี่ด้วยความเหนื่อยล้า"รักนิดที่สุด" กรณ์จูบซับที่กลุ่มผมนุ่มหอมของคนที่ตนโอบกอด ทั้งรักทั้งหลงภรรยาสาวเจ้าของเร
สัมผัสจากกรณ์ทำให้หญิงสาวร้อนจนแทบหลอมละลายไม่ต่างจากขี้ผึ้งยามโดนไฟลน"คนหื่น" อารมณ์คุกรุ่นเมื่อครู่ถูกดับด้วยความพิษใคร่ที่ระอุยิ่งกว่า "อื้อ~""ก็เมียเซ็กซี่" เขาอุ้มริสาขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงาน ช้อนปลายคางหญิงสาวขึ้นรับจุมพิตร้อน แทรกสอดปลายลิ้นเข้าไปกวาดต้อนเอาความหวานจากเจ้าหล่อนอย่างคนไม่รู้จักพอหญิงสาวรีบสูดเอาอากาศเข้าปอดหลังกรณ์ผละออกอย่างอ้อยอิ่ง"พี่รักนิดมากรู้ไหมคะ"ดวงตาหวานเชื่อมที่มองมาหลอมริสาให้ละลาย กรณ์ทรงเสน่ห์เสมอทั้งในอดีตและปัจจุบัน ใบหน้าคมคร้าม ดวงตาดุดันแข็งกร้าวในบางครั้ง ทว่าบางครากลับหวานไม่ต่างจากน้ำผึ้ง ทั้งริมฝีปากบางหยักสีชมพูธรรมชาติอย่างคนผิวขาวจัด คิ้วเข้มได้รูปรับกับดวงตา จมูกโด่งคมสันที่มองครั้งใดก็ใจสั่น ทุกอย่างบนใบหน้าผู้ชายคนนี้ล้วนถูกจัดสรรได้อย่างลงตัวและพอดิบพอดีสมแล้วกับตำแหน่งลูกรักพระเจ้า"นิดรักพี่ไหมคะ" กรณ์ไล้นิ้วไปตามริมฝีปากบวมเจ่อเพราะน้ำมือเขา"นิดรักพี่กรณ์" หญิงสาวช้อนตาขึ้นสบประสานกับคนตรงหน้า เพียงแค่เขายิ้มตอบกลับมาก็สามารถสยบเธอได้อย่างราบคาบ จากที่เคยคิดดื้อดึงกลับยอมจำนนแต่โดยดี สำหรับเธอกรณ์ช่างอันตรายนักยอมเขาทุกอย่างทุ







