1

ในห้วงความทรงจำเฮือกสุดท้ายก่อนที่หญิงสาวจะสิ้นลมหายใจเพราะอาการลงแดง มีชายคนหนึ่งกระชากผมของเธอให้เงยหน้าขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า

“น่าสมเพช”

วินาทีนั้นเธอเองก็คิดไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่ ชีวิตเธอทำไมถึงดำเนินมาถึงจุดนี้ได้ คุณหนูเวินเหยาเหยา คนที่อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไปที่ไหนมีแต่คนหลีกทางให้ ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากเศษสวะ ขอทานยังดีกว่าเธอเป็นร้อยเท่า

ในเมื่อไม่หลงเหลือความเป็นคนอยู่แล้ว จะทนอยู่ไปทำไม หญิงสาวคิดได้แบบนั้นก็ไม่ฝืนชะตา ค่อยปล่อยวางแล้วจากไปในที่สุด

แต่หลังจากที่ลมหายใจของเธอขาดห้วงไปแล้วนั้น กลับมีน้ำใสๆ ไหลออกมากระทบใบหน้า เพียงแต่เธอไม่สามารถรับรู้มันได้อีกแล้ว

“ใครที่มันทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมาน ฉันจะเอาคืนให้เป็นร้อยเท่า” น้ำเสียงเย็นชา แต่คนรอบข้างได้ฟังกลับรู้สึกชาไปทั้งตัว

ภาพชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแต่เฉยชาไร้ความรู้สึก กำลังอุ้มหญิงเร่ร่อนอย่างทะนุถนอม ช่างเป็นภาพที่ขัดแย้งกับคนภายนอกเป็นอย่างมาก

ทว่าเขากลับไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทา ยังคงพาร่างที่แหลกสลายไปยังสถานที่เงียบสงบ

“เธอไปก่อน เสร็จธุระแล้วฉันจะตามเธอไปทีหลัง”

ดอกลิลลี่สีขาวถูกวางรอบหลุมศพ บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงสายลมที่พัดผ่านมาแล้วก็ผ่านไป บ่งบอกว่าวันเวลาเหล่านั้นไม่สามารถย้อนหวนคืนกลับได้อีก เหลือไว้เพียงความทรงจำให้นึกถึง

ภายในห้องสี่เหลี่ยม หญิงสาวนอนซมเพราะพิษไข้ รู้สึกตัวขึ้นมาจากฝันร้าย จะเรียกว่าฝันร้ายก็คงไม่ถูก เพราะเป็นความจริงที่เธอล้วนแล้วแต่เคยผ่านมาด้วยกันทั้งนั้น

“คุณหนู”

เสียงเรียกปลุกคนที่นอนกระสับกระส่ายให้ตื่นจากภวังค์ ดวงตาคู่สวยค่อยๆ ลืมขึ้นมาช้าๆ ขนตาดำขลับขยับช้าๆ ไม่นานเปลือกตาก็ค่อยๆ เปิดออก นัยน์ตาคู่นั้นยังมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ ทำเอาคนที่เห็นรู้สึกสงสารจับใจ

“เหยาเหยาของย่าเป็นยังไงบ้าง” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ซึ่งก็คือเสียงของคุณย่าเวินนั่นเอง

ตอนนี้ท่านนั่งอยู่ข้างเตียงไม่ยอมลุกไปไหน รอบๆ ตัวท่านนั้นยังมีคนอีกจำนวนหนึ่ง รวมถึงเวินฉีฉี ที่กำลังจ้องเธอด้วยความเป็นห่วง

“คุณย่า” เสียงแหบเปล่งเสียงเรียก แต่เพราะพิษไข้ทำให้เสียงของเธอทั้งเบาแล้วก็ขาดห้วง

“เด็กดี ไม่ต้องพูดแล้ว หลานสลบไปสามวันสามคืนเต็มๆ กะจะให้คนแก่ช้ำตายใจตามไปด้วยหรือยังไง” คุณย่าเวินเช็ดน้ำตาที่หางตา ดีใจในที่สุดแล้วหลานสาวก็ฟื้นขึ้นมาเสียที

สำหรับท่านแล้ว แม้ว่าเวินเหยาเหยาจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลเวิน แต่แล้วอย่างไรล่ะ ในเมื่อท่านเลี้ยงดูฟูมฟักมาตั้ง 19 ปี พอบอกว่าไม่ใช่หลานแท้ๆ ก็จะให้ทิ้งขว้าง ทำเหมือนไม่รู้จักจะทำได้เหรอ

ต่างจากเวินฉีฉี ที่ถึงแม้จะเป็นหลานสาวตัวจริง แต่เพราะไม่พบหน้ากันมาก่อน สิ่งที่ทำได้คือชดเชยช่วงเวลาที่ขาดหายไปก็เท่านั้น เทียบกับเวินเหยาเหยาแล้วยังห่างชั้นกันมากนัก

“งั้นเหรอคะ” เวินเหยาเหยารู้สึกสับสน

เธอค่อยๆ สำรวจไปทีละคน ที่น่าตกใจก็คือแม่ของเธอที่อยู่ตรงนี้ด้วย ท่านกำลังนั่งมองเธอจากรถเข็น ดวงตาแดงก่ำ ดูก็รู้ว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

จากนั้นก็เห็นน้องชายลูกพี่ลูกน้อง เวินถิงโจว เธอกับน้องชายสนิทกันมาก แต่เพราะอีกไม่นานเขาจะถูกส่งตัวไปเรียนที่เมืองนอก ทำให้ทั้งสองต้องห่างกัน กระทั่งตอนที่เธอเสียชีวิตก็ยังไม่ได้เห็นหน้าน้องชาย

“ตี้ตี” เธอส่งยิ้มให้น้องชาย

“เจี๋ย อย่าทำแบบนี้อีกนะ รู้หรือเปล่าว่าผมเป็นห่วงมากแค่ไหน” เวินถิงโจวคุกเข่าข้างเตียง ตำหนิพี่สาวแต่ตัวเองกลับตาแดง

เหยาเหยาไม่พูดอะไร แค่หยิกแก้มน้องชายเหมือนทุกครั้งที่ชอบทำ แม้ว่าตอนนี้เขาจะโตขึ้นมากลายเป็นหนุ่มหล่อแล้วก็ตาม

จากนั้นหญิงสาวก็รู้ว่าตัวเองย้อนเวลากลับมาในช่วงแรกๆ ที่เวินฉีฉีย้ายมาอยู่ที่ตระกูลเวิน ครั้งนี้ที่เธอป่วยเป็นเพราะตั้งใจจะผลักอีกฝ่ายตกสระน้ำ แต่กลายเป็นตัวเองที่ตกสระแทนแล้วก็มีคนมาช่วยเอาไว้

“เหยาเหยา” แม่เวินเรียกชื่อลูกสาวเสียงสั่น เห็นสภาพน่าสงสารของลูกสาวแล้วท่านก็รู้สึกปวดใจ

“แม่คะอย่าร้องไห้ ฉันกลับมาแล้ว”

หญิงสาวบอกแม่ว่าอย่าร้องไห้ แต่กลับกลายเป็นตัวเองที่ร้องไห้แทน เพราะตอนนี้แม่ของเธอกลายเป็นคนพิการนั่งรถเข็น เนื่องจากอุบัติเหตุ และอาจจะเพราะแบบนี้ทำให้ชาติก่อนเธอใช้ชีวิตแบบหลงผิด

ท่านนายพลที่ขึ้นชื่อว่ารักครอบครัว เป็นแบบอย่างที่ดีให้กับลูกน้องมาโดยตลอด สุดท้ายกลับนอกใจภรรยาไปมีผู้หญิงอื่นที่สาวกว่าสวยกว่า แล้วก็อ้างว่าแม่เวินให้ความสุขกับตัวเองไม่ได้อีกต่อไป

“อื้อ”

“ถือว่าฟาดเคราะห์ไปก็แล้วกันนะ” อาสะใภ้รองพูดขึ้นบ้าง

“เอาล่ะ เหยาเหยาเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาอย่าเพิ่งรบกวนกันนักเลย ออกไปกันก่อนเถอะ” ย่าซ่งพูดขึ้น

“ผมจะอยู่ดูแลเจี๋ยเอง” เวินถิงโจวพูดขึ้น ไม่ยอมลุกไปไหนยังคงคุกเข่าข้างเตียงอยู่อย่างนั้น

“แกโตเป็นหนุ่มแล้ว ยังจะติดเจี๋ยเป็นเด็กๆ ไปได้ เร็วเข้ารีบไปแจ้งข่าวซ่งเฉวียนว่าเหยาเหยาฟื้นแล้ว ทางนั้นจะได้ไม่เป็นห่วง” ย่าเวินบอกหลานชายเพียงคนเดียวของบ้าน

“ฉันไปเองค่ะ" เวินฉีฉีที่ยืนเงียบๆ อยู่นานอาสา

“ไม่ต้อง” แต่กลับถูกเรียกด้วยเสียงของเหยาเหยาแทน

“ทำไมล่ะ เฉวียนเกอเป็นห่วงเม่ยเมยมากนะ” เวินฉีฉีถามขึ้น เพราะเธอเกิดก่อนหลายชั่วโมง ทุกคนจึงสรุปให้เวินฉีฉีเป็นพี่ใหญ่ของบ้าน แล้วด้วยบุคลิกที่เงียบขรึมของอีกฝ่ายเหมาะที่จะเป็นพี่มากกว่า

“ฉันยังไม่อยากเจอใคร” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ

คุณย่าเวินเห็นแบบนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “เอาล่ะๆ ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนเถอะ”

“ตี้ตีอยู่ก่อน” เหยาเหยาจับมือน้องชายแน่น

“ได้ ฉันไม่ไปไหนแน่นอน” ชายหนุ่มยืดอกรับปากพี่สาว รู้สึกดีที่อย่างน้อยพี่สาวก็ไม่ผลักไสเขาให้ไปหาพี่สาวตัวจริงเหมือนที่ผ่านมา

แม่เวินเห็นสองพี่น้องกลับมาคืนดีกันก็อดยิ้มกว้างขึ้นมาไม่ได้ แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มเพราะเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของลูกสาวตัวจริง

ก่อนหน้านี้ได้แต่ปลอบใจลูกสาวว่าเพราะเพิ่งมาใหม่เลยยังไม่สนิทกับใคร แต่ความจริงแล้วสองแสบนั้นตั้งใจที่จะไม่สนิทด้วยต่างหากล่ะ

แต่แล้วลูกสาวเหมือนจะสังเกตเห็นว่าท่านกำลังมองอยู่ หล่อนจึงเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ พร้อมกับพูดแบบไม่ออกเสียงว่า ไม่เป็นไร

ท่านเห็นแบบนั้นก็พยักหน้าวางใจ ที่ควรชดเชยก็ชดเชยไปหมดแล้ว ที่เหลือก็แค่เติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปเท่านั้น เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ได้ดีที่สุด ได้แต่หวังว่าทั้งสองคนจะสามารถเข้ากันได้และเป็นพี่เป็นน้องกันจริงๆ

หลังจากที่ทุกคนออกไปกันหมดแล้ว เวินเหยาเหยาก็ถอนหายใจโล่งอก รีบลุกขึ้นมาสำรวจตัวเอง พบว่าตอนนี้เธอยังเป็นคุณหนูเวินผู้สูงศักดิ์ ผิวพรรณดีอยู่ ไม่กร้านแดดเหมือนในชาติที่แล้ว

“ยังสวยอยู่น่า” เวินถิงโจวเห็นพี่สาวห่วงสวยเลยพูดเอาใจ

แต่เธอกลับไม่สนใจ เดินไปดูปฏิทิน พบว่าตอนนี้เป็นเดือนมีนาคม 1980 เวินฉีฉีเข้ามาตระกูลเวินช่วงต้นปี ไม่ผิดแน่เธอย้อนกลับมาเกิดใหม่จริงๆ

“ตี้ตี เจี๋ยรักนายนะ” เป็นคำพูดที่ค้างคาในใจของเธอมานาน ไม่เคยบอกน้องชายสักที รู้ตัวอีกทีคือไม่มีโอกาสแล้ว

“เจี๋ย มาบอกรักอะไรตอนนี้ ไข้ขึ้นเหรอ” น้องชายอายหน้าแดงหูแดง จับหน้าผากพี่สาววัดไข้

“ไม่มีอะไรหรอกแค่อยากจะบอก ไม่สบายครั้งนี้ทำให้คิดอะไรได้หลายๆ อย่างน่ะ” เธอส่งยิ้มให้น้องชาย มองตัวเองในกระจกพร้อมกับบอกตัวเองว่า มีโอกาสแล้วก็จงใช้ชีวิตให้ดี อย่ากลับไปทำผิดซ้ำอีก