ตอนที่4 เข้าหอ 1

หลังจากร่วมส่งแขกกับฮูหยินผู้เฒ่าและนายท่านผู้เฒ่ากลับไปจนหมดแล้ว เฮ่อเหลียนก็กลับเข้าเรือนของตนเอง โดยมีสาวใช้คนสนิทคอยมองอย่างห่วงใย

“ข้าไม่เป็นไร” นางกัดฟันเอ่ยเสียงแผ่วกับซือจิง สาวใช้รุ่นใหญ่ที่เป็นสินเดิมมาจากบ้านตน

ซือจิงจึงดูแลอาบน้ำเปลี่ยนผ้าให้เฮ่อเหลียนแล้วส่งเข้านอนอย่างเอาใจใส่ ก่อนจะขอนั่งเป็นเพื่อนโดยไม่ยอมออกไปที่ใด

เมื่อนายสาวเห็นบ่าวทำเช่นนี้ก็ให้รู้สึกประหนึ่งว่าสิ่งที่กดทับหนาหนักในอกถูกกะเทาะจนปริแตก นัยน์ตาของนางร้อนผ่าว ก่อนที่น้ำตาจะไหลรินออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

เฮ่อเหลียนร้องไห้ปานเขื่อนแตกทลาย

นางคิดถึงสามีที่เคยโอบกอดนางทุกคืน แต่วันนี้เขากำลังโอบกอดสตรีอื่นที่ไม่ใช่นาง

มิรู้ได้ว่าเขากำลังกระทำการแบบใดกับสตรีนางนั้น

จะเหมือนกันที่เคยทำกับนางหรือเปล่า

เขาเต็มใจร่วมรักกับสตรีอีกคนมากน้อยเพียงใด

ความคิดฟุ้งซ่านรวมกับจินตนาการมืดหม่นฉุดเฮ่อเหลียนให้จมดิ่งลงหลุมดำลงเรื่อยๆ

เนิ่นนานผ่านไปจนน้ำตาเริ่มเหือดแห้ง หญิงสาวจึงมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

หากนางจักต้องนอนอย่างเดียวดายพลางจินตนาการว่าสามีของนางกำลังทำสิ่งใดกับภรรยาคนใหม่ของเขา แล้วให้รู้สึกอึดอัดทรมานเหลือเกินกับจินตนาการนี้ มิสู้ไปมองให้เห็นกับตา เพื่อที่ว่าจะได้ข้ามผ่านความรู้สึกเจ็บปวดที่สุดไปได้ วันต่อไปหากต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกันจะได้ไม่รู้สึกทรมานมากไปกว่านี้

ความคิดเช่นนั้นจะว่าตื้นเขินเช่นคนโง่เขลาก็ใช่ จะว่าหยั่งเชิงความเจ็บปวดอย่างลึกซึ้งเยี่ยงผู้กล้าก็ไม่เชิง

หากต้องการทำอาหารเลิศรสย่อมต้องไม่กลัวมีดบาด  แต่หากต้องการเป็นสตรีที่ดีของสามี ย่อมต้องทนได้กับทุกการกระทำของเขา โดยเฉพาะยามที่เขาต้องมีอนุภรรยาเพื่อสืบทายาทให้วงศ์ตระกูล

หลังจากคิดออกมาก็บอกกับคนสนิทตามตรงทุกอย่าง

ซือจิงยังคงเป็นสาวใช้แสนดี นางอายุยี่สิบกว่าปี เป็นคนที่เลี้ยงดูเฮ่อเหลียนแทนมารดาที่สิ้นใจตั้งแต่แรกคลอด  แม้ยามนั้นยังเป็นเด็กหญิง แต่ก็คอยประคบประหงมเฮ่อเหลียนมาโดยตลอดตั้งแต่เยาว์วัย ทั้งยังโขกศีรษะจนเลือดอาบหน้า  เพื่อร่ำร้องบอกว่าไม่คิดแต่งงานกับใคร เพราะต้องการติดตามดูแลเฮ่อเหลียนตลอดไป

ซือจิงจึงเป็นพี่สาวแสนดีตามใจนายสาวทุกสิ่ง นางไม่เอ่ยปากห้ามปรามสักคำ เจ้านายของนางต้องการสิ่งใด นางล้วนเข้าใจและเต็มใจทำตาม

สองนายบ่าวพากันเดินลัดเลาะมาตามมุมอับ เป้าหมายปลายทางคือเรือนหลังน้อย อันเป็นสถานที่เข้าหอระหว่างหลี่ชางและอนุคนงามของเขา

ทันทีที่ปลายเท้าน้อยๆ ของเฮ่อเหลียนเหยียบย่างใกล้ริมหน้าต่างของห้องหอ ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีกาลตรงมุมอับร้างผู้คน หญิงสาวพลันได้ยินเสียงครวญครางแว่วหวานและเสียงหอบต่ำสั่นพร่าดังระงม

ร่างงามพลันแข็งทื่อในบัดดล เฮ่อเหลียนรู้สึกตัวชาวาบปวดหนึบเสียดลึกไปถึงกระดูก

เสียงครางทุ้มต่ำนั้นเป็นเสียงที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี เสียงนี้มิใช่ใคร เจ้าของเสียงคือหลี่ชางสามีของนาง

ส่วนเสียงครวญที่แสนหวานนั่นย่อมเป็นเสียงของอนุคนงามแห่งค่ำคืน

เสียงหอบครางของสองชายหญิงดังผสานกับเสียงเตียงลั่นดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะน่าอายชวนวาบหวามและร้อนเร่าแก่คนฟังยิ่งนัก ซือจิงที่ยืนอยู่ข้างกายเจ้านายหน้าแดงซ่านไปหมด ในขณะที่เฮ่อเหลียนคล้ายกับกำลังยืนท่ามกลางกองฟืนที่กำลังถูกไฟเผาไหม้จนแสบร้อนไปทั้งตัว

เพลิงสวาทของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวแห่งค่ำคืนนี้กำลังลุกโชนโหมกระพือจนร้อนลวกไปถึงกลางใจของเฮ่อเหลียน

หญิงสาวปิดเปลือกตาลงอย่างยากลำบาก พยายามซ่อนหยดน้ำตาร้อนผ่าวที่หางตาเอาไว้อย่างสุดจะกลั้น ข่มความรู้สึกแตกสลายในอกเอาไว้ให้ลึก ทับความรู้สึกเศร้าเสียใจและสิ้นหวังที่กำลังหยั่งลึกไปทุกสัดส่วนอย่างทรมาน

แต่กระนั้นนางยังคงยืนฟังเสียงแห่งการร่วมรักระหว่างสามีของนางกับสตรีอื่นอย่างอดทน

บางที...หลี่ชางคงกำลังทำไปเพราะฤทธิ์ของสุรา เขาเมามายถึงเพียงนั้น อารมณ์กระสันย่อมพลุ่งพล่านเกินยับยั้งชั่งใจ

เฮ่อเหลียนยังคงพยายามคิดการณ์เข้าข้างสามี เพื่อทำให้ตนเองสบายใจ พยายามกดทับความรู้สึกไม่สบายใจเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

สตรีที่ใช้สามีร่วมกับสตรีอื่นมิใช่ว่าไม่มีเสียหน่อย บ้านใดๆ ล้วนมีทั้งนั้น นางต้องใจกว้างเข้าไว้ ทำใจให้กว้างเข้าไว้

หญิงสาวยังคงหลอกหลอนตนเองด้วยประโยคเดิมๆ แม้หัวใจจะกำลังถูกบีบเค้นจนแทบแตกยับอยู่ทุกขณะจิต

เสียงครวญครางไม่เป็นภาษายังคงดังเล็ดลอดออกมาจากในห้องหอ

“อา...ท่านพี่...อา”

“อืม...”

เสียงหวานเริ่มกรีดร้องคล้ายกำลังถูกทรมาน โดยมีเสียงหอบแหบต่ำตอบรับอย่างสุดจะกลั้นในอารมณ์กำหนัดของเขา ยังมีเสียงขาเตียงกระทบพื้นดังเอี๊ยดอ๊าดไม่เบา

ทั้งยังเสียงขอบเตียงโยกคลอนกระทบกับผนังที่ดังขึ้นเรื่อยๆ บ่งบอกได้ดีว่าจังหวะเสพสมกำลังจะไต่ขึ้นสูงจนทะลุเพดานสวรรค์

“อา...ท่านพี่...ไม่ไหวแล้ว...อ๊า...”

เสียงร้องของสตรีนางนั้นเสียดแทงทะลุใจของคนฟังที่ริมหน้าต่างปานใบมีดคมกริบเชือดเฉือนกระนั้น ตามด้วยเสียงหอบกระชั้นสั่นพร่าของหลี่ชาง

“อ่า...”

และเสียงของเตียงนอนโยกโยนไหวเอนในจังหวะที่เร็วรัวฟังไม่ทัน จากนั้นก็ค่อยๆ ผ่อนลงจากเดิมที่ดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นดังครืดคราดเบาๆ

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองได้ปลดปล่อยอย่างสุขสมเป็นที่เรียบร้อย