ขังรัก มาเฟีย: 2/1- ถึงเนื้อถึงตัว

“เหรอ...แล้วไง...”

“กรี๊ดดด ปล่อยบัวนะ!”

ใบบัวพยายามดีดดิ้นอีกครั้ง มือเล็กพยายามผลักดันหน้าอกแกร่งให้ออกห่างหวังจะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ได้ แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อมาร์โคกลับกอดรัดร่างนุ่มนั่นแน่นขึ้นมากกว่าเดิม

“จะดิ้น เพื่อเพิ่มราคาทำไม เธอจะเอาเงินเท่าไหร่ก็พูดมา”

“อ๊ายยย ปล่อยนะ ก็บัวบอกว่าบัวไม่ได้ขายไง!” คำพูดดูถูกของผู้ชายตรงหน้าทำใบบัวต้องเถียงกลับอย่างสุดจะทน

มาร์โคไม่ได้สนใจคำพูดของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย เขามองแววตาที่จ้องมองเขาเขม็งด้วยความโกรธที่ผสมกับความกลัว ดวงตาหวานคลอเบ้าไปด้วยน้ำตา พานทำให้คิดถึงสัตว์เลี้ยงตัวเล็กๆ นุ่มๆ

“หึ.....สัตว์เลี้ยงตัวน้อย”

“กรี๊ดดดดดดด”

ทันทีที่มาร์โคพูดจบ ก็ก้มใบหน้าหล่อลงไปซุกไซ้เข้าที่ซอกคอของหญิงสาว จนใบบัวตกใจสุดขีด จมูกโด่งคลอเคลีย ไล่สันจมูกสูดดมกลิ่นกายพร้อมประทับริมฝีปากหนาลงไป สัมผัสกลิ่นหอมหวานและเนื้อนุ่มตรงหน้า

มาเฟียหนุ่มพึ่งจะเคยได้กลิ่นหอมแบบนี้เป็นครั้งแรก มันเป็นกลิ่นที่กายทำให้เขารู้สึกหลงใหลขึ้นมาดื้อๆ มือหนายังคงลูบไล้สะเปะสะปะไปทั่วร่างกายนุ่ม ไม่สนใจเสียงกรีดร้องของสาวบนหน้าตัก และผู้คนที่มองดูตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ใบบัวเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความกลัวและตกใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก จนเธอตั้งรับไม่ทัน ร่างหนาของคนแปลกหน้ากำลังบดเบียดเธอแนบแน่นอย่างเอาแต่ใจ จนกลิ่นกายบุรุษชายมี่ชวนหลงใหลนั่นอบอวลในโสตประสาทเธอ 

“เปิดห้องเลยไหมมึง?” ดีแลนพูดขึ้นอย่างยิ้มเยาะ จิบไวน์มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยท่าทางสบายๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเพื่อนรักอย่างมาร์โคที่มักจะไว้ตัว ท่าเยอะเป็นพิเศษ กำลังจัดการผู้หญิงสวยแปลกหน้า แบบไม่แคร์สื่อสายตาใครขนาดนี้ คงจะสรุปได้เลยว่ามาร์โคคงจะสนใจผู้หญิงคนนี้จริงๆ แน่

“หึ...มึงเตรียมได้เลย” มาร์โค ตอบกลับเพื่อนรัก โดยที่ใบหน้ายังคงซุกไซ้ ร่างหนาบดเบียดกายหนุ่มจนแทบจะสิงร่างเล็ก เขารู้สึกชอบร่างกายนี้ ร่างกายที่เขาควรจะได้ลองสัมผัส ฉะนั้นคืนนี้เธอต้องเป็นของเขา

“กูอยากดูหนังสดมากกว่าว่ะ หึหึ”

“กูจัดให้” มาร์โคพูดพลางลูบขาเนียนแรงๆ จนร่างเล็กสะดุ้ง เป็นการให้สัญญาตว่าเขาจะจริง

“กรี๊ดดด! ปล่อยบัวนะ! ช่วยด้วย ช่วยด้วย!” ตาหวานเบิกโตกว้างด้วยความตกใจ เธอได้ยินทุกคำพูดของลูกค้าทั้งสองคน พวกเขาพูดถึงเธอราวกับเป็นสิ่งของ ทุกคำพูดมันชัดและน่ากลัวมาก

“ว๊ายย! ตายแล้ว คุณมาร์โค ปล่อยน้องใบบัวนะคะ” เอลลี่วิ่งปรี่ตรงไปหาใบบัวแต่ก็โดนชายชุดดำขว้างทางไว้ ภาพที่เห็นไกลๆ ใบบัวถูกผู้ชายกอดรัดไว้แน่นมาก พานทำให้ใจเธออยู่ไม่สุข แทบจะตกไปถึงตาตุ่ม ยังโชคดีที่มีลูกน้องในร้านรีบวิ่งไปบอกเธอเร็ว

“ไอ้มาร์โค มึงปล่อยผู้หญิงได้แล้ว หยุด!” ดีแลน รีบกระแทกแก้วลงโต๊ะ ร้องห้ามเพื่อนรักและส่งสัญญาณบอกลูกน้องให้ปล่อยหญิงสาวเจ้าของร้านเดินเข้ามาได้

“ปล่อยเธอ!”

“ขะ...ขอบคุณนะคะ คุณดีแลน” เอลลี่หันไปขอบคุณดีแลนด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปมองแผ่นหลังใบบัวใกล้ๆ แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะกระชากตัวผู้ชายร้ายกาจคนนี้ตามอย่างที่ใจคิด

"ขอโทษนะคะ คุณมาร์โค ปล่อยน้องบัวก่อนได้ไหมคะ น้องไม่ได้รับงานแบบนี้จริงๆ ค่ะ" เอลลี่เอ่ยขัดจังหวะอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"......" มาร์โค เงยหน้ามองเจ้าของร้านเพียงนิดก่อนผละใบหน้ากลับมาจดจ้องดวงหน้าหวาน ที่ออกอาการตื่นกลัว บนหน้าตักแกร่ง

“ไม่รับงาน?” มาร์โคถามเสียงเข้ม

“ฮึก...ค่ะ” สาวน้อยใบบัวพยักหน้างึดงักรัวๆ ตามสัญชาตญาณหวังให้มาเฟียหนุ่มเชื่อ และปล่อยเธอออกจากอ้อมกอดสักที

“หยุดทำหน้าแบบนี้ถ้าไม่อยากโดนดี”