ANMELDENหลายวันต่อมา....
@หอสมุด 09.00 น.
______: ‘วันนี้ท้องเสียหนักมาก’
______: ‘ฉันก็ด้วย’
______: ‘บัว วันนี้พี่ก็ลานะ พอดีพี่ท้องเสีย ฝากหอสมุดด้วย อยู่คนเดียวเหนื่อยตายเลย’
BaiBua: ‘ไม่เป็นไรค่ะ ทุกคนรักษาสุขภาพด้วยนะคะ บัวไหวค่ะ’
______: ‘ส่งสติกเกอร์โอเค’
______: ‘ส่งสติกเกอร์ขอบคุณ’
“แปลกจัง วันนี้ทุกคนพากันลาเพราะท้องเสียกันหมดเลย” ใบบัวพึมพำเสียงเบา วันนี้เธอต้องรับหน้าที่ดูแลหอสมุดนี้คนเดียว เพราะพี่ๆ อีกสี่คนนั้นลางานพร้อมกันเลย แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีที่วันนี้ตั้งแต่เช้ามายังไม่มีคนเข้าในหอสมุดเลย
“ขอโทษนะคะ หนูอยากจะขอยืมหนังสือชื่อนี้ แต่ไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนคะ”
ใบบัวเงยหน้าขึ้นรีบเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋ากระโปรง และลุกขึ้นยืนยื่นมือไปรับกระดาษแผ่นน้อยที่เขียนชื่อหนังสือไว้จากนักศึกษาสาวตรงหน้า
“สักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันเช็คหนังสือให้ค่ะ” ใบบัวตอบกลับและนั่งเช็คในระบบคอมพิวเตอร์ “ในระบบ ยังมีหนังสือที่ไม่ถูกยืมอยู่นะคะ อยู่โซนชั้นสอง ล็อคบีค่ะ รหัสxxx ”
“พี่พาหนูไปหาหนังสือได้ไหมคะ หนูไม่เคยมาที่นี่มาก่อน”
“อ๋อ...ถ้าอยากงั้น พี่พาไปชั้นสองให้ได้ค่ะ”
ใบบัวตอบรับอย่างเป็นมิตร ตอนนี้ก็ยังไม่มีคนมาใช้บริการเลย เธอจึงรีบเขียนรหัสหนังสือให้เรียบร้อย และเดินนำเด็กสาวขึ้นไปยังชั้นสองทันที
@ชั้น2 ล็อคB
“นี่ค่ะ หนังสือที่น้องต้องการ” ใบบัวหยิบหนังสือออกมาจากชั้น ยื่นให้กับนักศึกษาด้วยรอยยิ้ม แต่คนรอรับกลับทำสีหน้าลำบากใจไม่ยอมรับหนังสือไปจากมือเธอสักที
“ขอบคุณนะคะ และหนูก็ต้อง..ขะ..ขอโทษพี่ด้วย..”
“น้องไม่ต้องขอโทษนะคะ พี่ไม่ได้เสียเวลาอะไรเลย มันเป็นหน้าที่พี่ค่ะ”
“หนูไม่ได้ขอโทษพี่เรื่องนี้ค่ะ”
“คะ? แล้วหนูขอโทษพี่เรื่องไหนกัน?”
“อะ..เอ่อ...แต่ถึงยังไง....หนูก็ต้องขอโทษพี่จริงๆ นะคะ หนูต้องไปแล้วค่ะ!”
“อ๊ะ!... ดะ..เดี๋ยวสิคะ น้องจะไปไหน ไม่ยืมหนังสือแล้วเหรอคะ? ” ใบบัวส่งเสียงไล่หลัง รู้สึกไม่เข้าใจที่เด็กสาวพูดจาแปลกๆ แถมทำท่าทางเหมือนรู้สึกผิดมากๆ กับเธอ ไหนจะรีบวิ่งออกไปจากเธอเหมือนกับกลัวอะไรบางอย่างอีก
“อะไรกันเนี่ย อยู่ๆ ก็ไม่เอาหนังสือ” หญิงสาวบ่นอุบ หันหลังเก็บหนังสือเข้าชั้นตามเดิม แต่จู่ๆ เธอก็สัมผัสได้ถึงร่างของใครบางคนมายืนซ้อนท้ายหลังเธออย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ
“กะ...กรี๊ดดด อุ๊บบ” ไม่ทันทีใบบัวจะส่งเสียงร้องนาน ปากเธอก็ถูกอุดไว้แน่น พร้อมกับมีเสียงเย็นกระซิบข้างใบหูที่ฟังแล้วชวนขนลุก
“ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่เอา ฉันเอาเอง”
“!” ดวงตาหวานเบิกกว้าง ถ้าจำไม่ผิดเสียงแบบนี้เหมือนเธอเคยได้ยินเมื่อสามวันก่อน
“คิดถึงฉันไหม?” เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมพลิกตัวใบบัวให้หันกลับมาสบตากัน กังขังร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนแกร่งการกระทำนั้นยิ่งทำให้หญิงสาวในอ้อมกอดเบิกตาโตวาว สายตาสั่นระริกมากกว่าเดิม
“คะ...คุณ...” ใบบัวแทบไม่อยากเชื่อสายตา ว่าเธอจะมาเจอเขาที่นี่ เขาคือผู้ชายอันตรายที่ลวนลามเธอถึงสองครั้ง และครั้งนี้เขาก็ยังกักขังเธอไว้ในอ้อมกอดอีก ‘มาร์โค…’
“ไง....จำชื่อฉันได้หรือเปล่า....” ดวงตาคมจ้องแววตาที่แสดงความกลัวออกมาให้เขาได้เห็น ไม่ว่าจะวันแรกที่เจอหรือวันนี้ ดวงตาเธอมันก็สื่อออกมาไม่ต่างกัน
“......”
“ว่าไง ถ้าเธอจำชื่อฉันไม่ได้ ฉันจะทำโทษเธอนะ...ใบบัว...” มือหนาลูบแก้มนวลเบาๆ เป็นการทักทาย หวังว่าเธอคงจะไม่มีทางลืมเขาแน่
“บะ...บัวจำได้ค่ะ คะ..คุณมาร์โคปล่อยบัวนะคะ” ใบบัวพยายามประคองสติ ตอบกลับไปอย่างใจเย็นหวังว่าเขาจะไม่ทำตามอย่างที่ขู่ไว้
“หึๆอุตส่าห์มาหาถึงที่ ใครจะกลับกันง่ายๆล่ะ” เสียงหัวเราะที่จอมปลอมยิ่งทำให้ใบบัวรู้สึกหวั่นใจ
“คะ...คุณหมายความว่ายังไงคะ คุณมาที่นี่เพื่อมาหาบัวทำไม” ใบบัวตัดสินใจเอ่ยถามออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่คนต้องหน้ากับดูนิ่งเกินกว่าจะคาดการณ์ได้
“......”
“คุณมาร์โค คุณมาหาบัวทำไมคะ”
“คงเพราะ...คิดถึง....”
“.....” ใบหน้าสวยเห่อแดงร้อนขึ้นมาดื้อๆ เมื่อผู้ชายอันตรายตรงหน้าพูดคำหวาน แต่เธอก็รู้สึกได้เพียงไม่นานเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยพูดในประโยคถัดมา
“....คิดถึง...อยากรีบ...มาเอา!”
“ยะ..หยาบคาย!”
“มีจุดอื่นที่หยาบกว่าปากอีกนะ อยากจะลองไหม”
“.....” ใบบัวได้แต่นิ่งอึ้ง ไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนออกมา ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะหน้าด้านมาก จนไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของเธอเลย
“หึ...สรุปแล้วเธอขายที่เท่าไหร่...หรือว่า...สองแสนพอไหม?”
“คุณมาร์โค! ปล่อยบัวนะ บัวบอกแล้วไง ว่าบัวไม่ขาย!” ใบบัวพยายามดิ้นหนี เธอไม่เข้าใจความคิดของผู้ชายตรงหน้า ที่ยังคงตามตื๊อและดูถูกเธอไม่เลิก แต่ร่างเล็กก็ไม่สามารถสู้แรงของมาร์โคได้เลย
“อย่ามาเล่นตัวหน่อยเลยนะ...หรือเธอจะเรียกสักห้าแสน ฉันก็พอสู้เธอไหวนะ” มาเฟียหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่น ยิ่งเธอดิ้นเขาก็ยิ่งสัมผัสกับหน้าอกอวบใหญ่และร่างนุ่มนิ่มพลางทำให้เลือดในกายสูบฉีด
“คุณมาร์โค ปล่อยบัวนะ!”
“หึ...แต่อย่ามากไปกว่านี้ เพราะเธอไม่ได้มีค่ามากพอ” พูดจบใบหน้าหล่อซุกไซเข้าซอกคอขาว สูดดมกลิ่นหอมที่ห่างหายมาหลายวัน และอาจเป็นกลิ่นของเธอที่ทำให้เขารู้สึกติดใจจนต้องมาหาในวันนี้
“กรี๊ดดดด ปล่อยบัวนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้! บัวมีสามีแล้วนะ!”
“....สามี?” มาร์โคหยุดชะงัก ผละใบหน้าออกมาจ้องมองใบบัวอย่างจริงจัง
“ใช่บัวมีสามีแล้ว สามีบัวเป็นตำรวจ คุณจะมาทำแบบนี้กับบัวไม่ได้นะคะ มันไม่ถูกต้อง!”
“ใช่....ฉันจำได้ว่าเธอเคยบอกว่ามีสามีแล้ว...”
“ถ้างั้นคุณ คะ..ควร..อึก!” ใบบัวตัวแข็งทื่อ เมื่อจู่ๆ มีมือหนาเพียงข้างเดียวล็อกเข้าที่ต้นคอและออกแรงบีบเบาๆ
“...เธอรู้อะไรไหม...สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคืออะไร..” มาเฟียหนุ่มออกแรงบีบที่ต้นคอเล็กมากขึ้น จนใบหน้าสวยเหยเก
“อืออออ จะ...เจ็บ..” ใบบัวพยายามแกะมือหนาออก จิกเล็บลงไปหวังจะให้ปล่อย แต่มือหนากับออกแรงมากขึ้น จนเธอรู้สึกเริ่มหายใจไม่ออก
“สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด คือคนโกหก!!”
“อื้อออ!!”
“เหรอคะ”"ใช่ค่ะ" ใบบัวพยักหน้าตอบรับให้กับลูกสาวขี้สงสัย ยกมือขึ้นมาจับแก้มอ้วนลูกเบาๆ “มันคือการแสดงความรักของแด๊ดที่มีให้กับมัม แบบผู้ใหญ่ซึ่งโตไป จัสมินและเดซี่ ห้ามให้ใครมาทำแบบนี้โอเคไหม?” มาร์โคเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมยกนิ้วชี้ไปยังใบหน้าของลูกสาวทั้งสองคนสลับไปมา“คะ?” จัสมิน“โอเช” (โอเค) เดซี่“เยี่ยม” มาร์โคยกนิ้วโป้งขึ้นให้เดซี่ ลูกสาวคนเล็กที่มักจะเชื่อฟังคำของเขามากที่สุดในขณะที่จัสมินยังคงแสดงสีหน้าสงสัย แตกต่างจากเดซี่ ที่พยักหน้าตอบรับคำพูดของผู้เป็นพ่อโดยที่ไม่ได้รู้ความหมายจริงๆ เหมือนอย่างเคย“จัสมินว่ายังไงครับ น้องตอบรับแด๊ดว่าโอเคแล้วนะ”“โอเช โอเช โอเช” (โอเค โอเค โอเค) จัสมินมองท่าทางกระดี๊กระด๊าของน้องสาว ปากเล็กยังคงพูดเจื้อยแจ้วออกมาไม่หยุดก่อนที่เธอจะเลื่อนสายตาขึ้นไปสบตาผู้เป็นพ่อ“โอเคค่ะ จัสมินจะไม่ให้กัดปาก จัสมินกลัวเจ็บ”“หึดี...หนูต้องจำไว้นะ ว่ามันเจ็บห้ามให้ผู้ชายที่ไหนมาทำได้...” มาร์โคยกยิ้มด้วยความพอใจที่ลูกสาวทั้งสองคนเชื่อฟังในคำสอนของเขา ในขณะที่ใบบัวได้แต่ยิ้มและส่ายศีรษะน้อยๆ ยอมใจในความห่วงลูกสาวของสามีจริงๆ22.00 น.ห้องนอนหรูหร
หลายปีต่อมา....@คฤหาสน์มาร์โค“แด๊ดดี๊ทานด้วยกันไหมคะ”“ไม่ล่ะ”ใบบัวเดินตรงเข้าในห้องนั่งเล่นเอ่ยทักสามีพร้อมกับในมือที่ถือจานขนมปังมาด้วย เธอหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาข้างๆ สามีที่ตอนนี้กำลังสีหน้าเคร่งเครียดสายตาจ้องอยู่ที่หน้าจอไอแพด“งานมีปัญหาเหรอคะ แด๊ดดี๊ดูเครียดๆ” ใบบัวเอ่ยถามอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง“นิดหน่อยค่ะ มีต้องแก้ไขนิดหน่อย” เสียงทุ้มตอบกลับเสียงนุ่ม ที่คงจะมีแต่ภรรยาและลูกๆเท่านั้นที่จะได้ยินเสียงของเขาในโทนนี้“อ๋า...” ใบบัวพยักหน้าอย่างเข้าใจ จึงเลิกให้ความสนใจกับสามีหันกลับมาหยิบขนมปังที่โรยด้วยเนยน้ำตาลของโปรดของเธอขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อยมาร์โคละสายจากหน้าจอหันไปมองภรรยาสาวเมื่องานในมือนั้นเสร็จเรียบร้อย มุมปากหนาจะยกยิ้มขึ้นทันทีที่ใบบัวกำลังตั้งหน้าตาตั้งตาทานขนมคำใหญ่จนแก้มป่องเป็นท่าทางน่ารักๆ ที่เขานั้นเห็นเป็นประจำ“ปากเลอะหมดแล้ว” ตาคมจับจ้องที่ริมฝีปากอิ่ม ใช้นิ้วแกร่งแตะลงที่เศษขนมปังที่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก ปลายนิ้วถูไถเบาๆ ราวกับทำความสะอาดก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตาหวานด้วยแววตาที่แสนจะอบอุ่น“เด็กน้อย..” เสียงทุ้มนุ่มเปล่งออกมาเบาๆ พลางทำให้หัวใจดวงน้
“แด๊ดดี๊!” ใบบัวขึ้นเสียงดุจนมาร์โค เมินใบหน้าไปทางอื่นจำใจปล่อยร่างป้อมทันทีที่เป็นอิสระ จัสมินก็รีบเดินตรงปรี่ไปหาพริบพราว ให้คุณป้าแสนสวยกอดและอุ้มขึ้นมาบนหน้าตัก ส่วนพริบพราวเองรับร่างป้อมก้มลงหอมแก้มป่องในทันที“หอมจัง”“ขอบคุณคะ ป้าพราวแซนซวย~” (แสนสวย)“แสนสวยค่ะ แสนสวย” พริบพราวรีบพูดแก้แทบไม่ทัน“ฮ่าๆๆ” เซนระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังไม่เกรงใจภรรยาเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกชอบใจเป็นอย่างมาก ไม่ต่างจากทุกคนที่นั่งอยู่ ต่างหัวเราะอมยิ้มกันเป็นแถวๆ“หึๆ ลูกแด๊ดก็ต้องแบบนี้สิ” มาร์โคยิ้มพร้อมยกนิ้วโป้งให้ลูกสาวทั้งสองมือ ....เองก็ยิ้มกลับให้กับผู้เป็นพ่ออย่างไร้เดียงสา“เอ่อ..น้องจัสมิน ยังพูดสอเสือยังไม่ค่อยชัดค่ะ พี่พราว” ใบบัวรีบพูดอธิบายเสริม กลัวพริบพราวจะรู้สึกไม่ดี“คิก..คิก...เหมือนอาบิเกล ตอนเด็กๆ เลยค่ะ” มิลินกลั้นขำไว้แทบไม่อยู่“ไม่เป็นไรค่ะ น้องบัว เมื่อก่อนสองแสบก็บอกว่าแม่ซวย แม่ซวยทั้งวันทั้งคืนเหมือนกัน / คิก..คิก..แต่น่ารักแบบนี้ป้าไม่โกรธหรอกนะคะ”“คิก..คิก..” จัสมินหัวเราะรวน เมื่อป้าพราวฟัดเข้าที่แก้มป่อง ๆ“แม่..” / “แม่!”ไบร์ทตัน และ ซอว์เยอร์ ตะโกนวิ่งมาแต่ไก
ตอนพิเศษ 41ปีต่อมา....“มาแล้วค่ะน้าบัว~” เสียงใสของอาบิเกล ดังมาแต่ไกลจนคนท้องแก่ที่นั่งรอนั้นได้ยิ้มและเผลอยิ้มออกมากว้าง“ค่อยๆ เดินค่ะ เดี๋ยวล้ม” ใบบัว“งื้อออออ” อาบิเกลไม่ได้สนใจเสียงใครแต่อย่างใด เธอยังคงรีบวิ่งแจ้นมาหยุดและใช้มือเล็กเกาะไว้ที่หัวเข่าของใบบัวมองท้องที่ใหญ่โตด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย พร้อมเอ่ยถามเสียงแจ๋ว“เมื่อไหร่น้องจะออกมาค่ะ”“ใกล้แล้วค่ะ น่าจะอีกไม่กี่วัน”“อาบิเกล เดินไม่รอแม่กับพ่อเลยนะ” มิลินที่พึ่งเดินมาถึงเอ็ดลูกสาวอย่างไม่จริงจังมากนัก“ใบบัวมองไปตามเสียงจากทางด้านหลังก่อนจะรีบยกมือไหว้คาร์เตอร์ และมิลินที่กำลังจูงมือลูกชายสุดหล่อ อย่างอาเธอร์มาด้วยวันนี้เป็นวันพิเศษอีกหนึ่งวันที่เหล่าแก๊งมาเฟียหนุ่มมาเฉลิมฉลอง ก่อนที่มาร์โค จะกลายเป็นคุณพ่อลูกสองเมื่อใบบัวที่ท้องแก่คลอดลูกสาวอีกคนออกมา คงจะวุ่นวายเลี้ยงทารกน้อยไปอีกสักพัก จะหาเวลามาร่วมสร้างกันแบบนี้อีกนาน“ไอ้ดีแลน กับน้องมึงจะมาไหม” คาร์เตอร์หย่อนกายลงที่โซฟาหรูฝั่งตรงข้ามของมาร์โค ตาคมกริบพลางมองไปยังรอบๆ บ้าน“ไม่มา ไอ้ดีแลนมันอยู่จีน ส่วนมาร์ตินกูไม่รู้”“อืม”“คิดถึง น้องจัสมินจังเลยครับ”อาบิ
ดอกไม้งามกระดกตามนิ้วมือรัวๆ เมื่อเธอนั้นกำลังจะเสร็จ มาร์โคที่รับรู้ได้ถึงภายในที่กำลังตอดรัด ก็ใช้นิ้วร้ายหมุนควงเป็นวงกลมจนสมใจก่อนจะยัดนิ้วแกร่งให้ลึกและกระดกปลายนิ้วร้อนรัวๆ ขยับมือแรงๆ อีกครั้ง จนช่วงล่างนั้นสั่นสะเทือนเหมือนว่ามันกำลังจะพังราวกับมีแผ่นดินไหว“มะ..ไม่ไหวแล้ว! ระ..แรงๆ ขอแรงๆ!”“ปล่อยมันออกมา ซี๊ดดดด” มาร์โคพูดพลางขยับมือให้แรงขึ้น ส่วนมืออีกข้างก็จับมือเล็กให้มาสาวเข้าที่ท่อนเอ็นใหญ่แรงๆ“อ๊ายยยยยยย!!!”เสียงหวานร้องออกมาดังลั่น น้ำหวานที่เก็บไหวไหลกระฉูดออกมา จนสมองตอนนี้มันขาวโพลนหลับตาแน่นอย่างเปี่ยมสุข แต่ก็เพียงไม่นานดวงตาหวานก็ต้องเบิกตาโตกว้างอีกครั้ง ปั่กกกก!!!“กรี๊ดดดดดดดดด”เสียงหวานร้องดังลั่นมากกว่าเก่า มาร์โคอัดกระแทกมังกรยักษ์เข้ามาในช่องทางรักอย่างแรง แบบครั้งเดียวและสุดโคนความยาว โดยที่ไม่รอให้เธอนั้นได้ตั้งตัวเลย“จะ..จุก...”“ซี๊ดดด อย่ารัดเอ็นแด๊ดดี๊แน่นแบบนี้ แด๊ดดี๊จะแตก...ฟู่....”“บะ..บัว..มะ..เหมือนจะเสร็จอีกรอบเลยค่ะ...”“อ้าส์...ตั้งแต่มีลูก บัวก็มีความรู้สึกเร็วขึ้นมากกว่าเดิม แด๊ดดี๊ชอบ”ดวงตาคมมองใบหน้าสวยที่ขึ้นสีแดงจากฤทธิ์ของไฟแ
“เอ่อ..” ใบบัวได้แต่มองกลับไปอย่างงงๆ แต่ไม่ทันที่จะได้ถามต่อไปร่างของเธอจะถูกอุ้มออกไปจากห้องนั่งเล่นเสียก่อน โดยที่เท้าหนาเดินก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องนอนไม่ปล่อยให้ใบบัวได้ถามอะไรอีกเลยปัง...“แด๊ดดี๊จะทำอะไรคะ” ใบบัวเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียงนอนใหญ่ มองการกระทำของสามีที่กำลังเดินไปล็อกประตูห้องไว้อย่างแน่นหนา“แด๊ดดี๊อยากทำรัก” มาร์โคเอ่ยตอบกลับมาด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย พลางรีบถอดเสื้อเชิ้ตสีดำราคาแพง ตามด้วยกางเกงสีดำเข้าชุดปล่อยให้มันหล่นไปกองที่พื้นอย่างไม่ไยดี“ทะ..ทำรัก..ได้ไงคะ แขกอยู่เต็มบ้าน ลูกก็อยู่ด้านล่าง” เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก มองสีหน้าและแววตาที่คุกคามของสามี ก่อนที่จะต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อเลื่อนสายตาลงมามองเจ้ามังกรยักษ์ที่กำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นกำลังเดินตรงมาหาเธอ“นั่นแหละ แขกเต็มบ้าน ลูกอยู่ข้างล่าง เราถึงจะทำรักกันได้”“บัวไม่เข้าใจ ว๊ายยยย” ร่างเล็กถูกกระชากตัวให้เข้าใกล้มังกรยักษ์ที่กำลังชี้มายังใบหน้าของเธอ จนมันปะทะเข้ากับริมฝีปากอิ่มจนได้กลิ่นของบุรุษชาย“เราก็แค่ฝากจัสมินให้เพื่อนๆ พี่ดูแล อย่างที่พวกมันชอบทำกับเราไง ฝากดูแลลูกสักสองชั่วโ
“ดื่มเถอะนะคะ!” ใบบัวผลักใบหน้าหล่อที่กำลังอยู่ตรงซอกคอ แถมครั้งนี้เธอเผลอขึ้นเสียงดังด้วย“.....ใบบัว....ทำไมเธอถึงดูอยากให้ฉันดื่มไวน์ขวดนั้นจังนะ มันมีอะไรอยู่ในขวดเหรอ?”“ปะ..เปล่านะคะ มะ..ไม่มี บัวก็แค่...แค่อยากเอาใจ” ใบบัวรีบกอดร่างใหญ่ เงยหน้าจูบซับเข้าที่ปลายคางอย่างน่ารัก เมื่อเขาแสดงออกมา
@คลับLใบบัวนั่งรออยู่ในห้องพักหรูที่อาบด้วยแสงไฟสลัว หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ คืนนี้เธอเป็นฝ่ายเลือกสถานที่เอง และมาร์โคก็ยอมตามใจโดยไม่ซักถามมากความ นั่นทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่เธอคุ้นเคยวันนี้เธอเลือกสวมเดรสสีขาวสั้นแนบเนื้อ พร้อมชั้นในสีเดียวกันตามที่มาร
@บริษัท MARCO 08.30Rrrrrrn Rrrrrrn “หึ”มาร์โค ก้มลงมองโทรศัพท์เครื่องหรูในมือที่กำลังส่งเสียงร้อง เขายกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นรายชื่อบนหน้าจอที่ปรากฏ พลางเคาะโต๊ะกระจกเบาๆ อย่างใช้ความคิด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สายนี้โทรเข้ามา แต่เขาอยากประวิงเวลาให้คนรอสายรู้สึกว่าวุ้นใจ และเพียงไม่นานเสียงนั้นก็เงียบไ
“คะ..คุณ...พูดเรื่องอะไร”“ถ้าไม่ติดว่ามีงานสำคัญ ฉันก็อยากจะลิ้มลองเธอสักครั้งเหมือนกันนะ แต่เสียดาย ครั้งนี้คงจะต้องเสียสละใหมันก่อน”“มะ...ไม่นะ..”“ฮ







