บทที่ 3 บุรุษรูปงาม

ต่อไปคงไม่มีใครมาวุ่นวายกับชีวิตน้อยๆ ของเขาในโลกบ้าๆ นี่แล้วละมั้ง

โอ๊ย! นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่แล้ว น่าหวาดเสียวชิบหาย

ไม่เพียงโถแก้วนั่นที่นักรบได้มาจากขันทีผู้นั้น เขายังกำชับอีกว่า ให้นักรบไปที่วัดอิงซื่อ ที่อยู่นอกวังหลวง โดยไม่ลืมมอบป้ายผ่านทางให้เขาเก็บไว้แสดงต่อหน้านายทหารเฝ้าประตูวังด้วย

“นายน้อย แม่นมหลิ่วสั่งความแก่ข้าไว้ ไม่ว่าอย่างไร หากท่านมาเมืองหลวง และเข้ามาในวังสำเร็จแล้ว ก็ต้องเร่งไปหาแม่นมหลิ่วให้ได้นะฮะ” 

“อึม ผ เอ่อ ข้าจะรีบไป” 

นักรบกวาดสายตาผ่านทหารวังเฝ้าประตูใต้ พลางสำรวจไปทั่วบริเวณ จากวังหลวงที่สวยงามโอ่อ่า ความทรงจำของร่างนี้บอกเขาว่า มีอาคารนับร้อยหลังมีห้องมากมายถึง 9,999 ห้อง กำแพงสูงล้อมรอบแบ่งแยกชีวิตของผู้คน ภายนอกและผู้คนหลังกำแพงวังได้ชัดเจน ผู้คนในวัง ต่างมีหน้าตางดงามแต่งกายด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์หรูหรา หญิงสูงศักดิ์เกล้าผมอย่างปราณีตประดับเครื่องประดับแสดงยศฐาบรรดาศักดิ์สวมเสื้อคลุมตัวยาวปักลวดลายงดงาม ขณะที่นางกำนันเองก็แต่งกายตามแต่ว่าเจ้านายของตนเองจะมียศฐาบรรดาศักดิ์สูงส่งเพียงใด นี่ยังไม่รวมขุนนาง ที่สวมหมวกทรงสูง สวมเสื้อคลุม หลากสีตามกรมกองของตน ด้านหน้าตัวเสื้อปักลวดลายแสดงยศถาบรรดาศักดิ์ ของขุนนางแต่ละคน ขณะที่เบื้องนอกกำแพงวังนั้น ผู้คนส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านต่างแต่งกายเรียบง่าย คงมีเพียงพ่อค้าแม่ค้า มีร้านรวมเป็นของตนเอง ภรรยาบุตรธิดาขุนนางเท่านั้นที่แต่งกายหรูหรา สวม เครื่องประดับมีค่า เห็นแล้วนักรบก็อดคิดไม่ได้ว่าหากเขาสามารถนำเครื่องประดับพวกนี้กลับไปยังโลกปัจจุบันได้คงจะทำกำไรในร้านขายของเก่าได้ไม่น้อยเลย

พูดถึงการเดินทางไปหาแม่นมหลิ่ว ความทรงจำของร่างนี้บอกเขาว่าจะต้องเดินทางไปตามถนนออกนอกเมือง ไปไกล แถมยังต้องขึ้นเขาไปอีกรวมระยะทาง ถึง 500 ลี้ทีเดียว กว่าจะถึงอารามซื่ออิง

ถ้าวันนี้อากาศ เย็นสบายก็คงไม่เป็นไร แต่นี่อากาศค่อนข้างหนาวเย็น ยิ่งสายลมพัดมาก็ทำให้เจ้าของร่างหนาวสะท้าน แม้จะสวมเครื่องกันหนาวมาพอประมาณ หากส่วนที่โผล่พ้นเสื้อกันหนาวออกมา อย่างมือและหน้าก็ทำให้นักรบรู้สึกหนาวจน มือชาหน้าชา จะว่าไปแล้วอากาศที่นี่หนาวเย็นกว่าที่ซามาร์หลายเท่านัก นี่ดีนะที่เขาเคยไปฝึกหน่วยรบพิเศษที่ต่างประเทศหลายครั้งแล้วจึงพอมีโอกาสต้องผจญกับสภาพอากาศเลวร้ายมาบ้าง ไม่อย่างนั้นล่ะก็ไม่อยากจะคิดเลยว่าหากเขาเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่เคยผ่านการฝึกฝนร่างกายอย่างหนักมาก่อนจะทนต่อสภาพอากาศเช่นนี้ได้อย่างไร แต่จะว่าไปเจ้าขันทีคนนี้ก็แข็งแกร่งเหมือนกันนะ ถึงตัวจะเล็กกว่าเขาไปสักหน่อย แต่ก็ถือได้ว่ามีร่างกายแข็งแรง เดินไกลในสภาพอากาศเช่นนี้ก็ยังไม่ได้เหน็ดเหนื่อยอะไรมากนัก

ว่าแต่เจ้าของร่างนี้ ทำไมถึงถูกส่งเข้ามาในวัง โดยที่ไม่ผ่านการตอนได้นะ แล้วแม่นมหลิ่วที่ว่า เป็นใครยิ่งใหญ่มาจากไหนกันถึงทำให้ขันทีที่ดูเป็นขันทีอาวุโสผู้นั้นเกรงกลัวขนาดนี้

นักรบถามตนเอง มองผู้คนเดิน เข้าออกด่านประตูเมืองบางตา พอเดินไปถึงหน้าด่าน ก็ส่งป้ายผ่านทางให้ทหารหน้าด่านดู

“ ขันทีน้อย เจ้าจะออกไปนอกเมืองหรือ กงๆให้เจ้าไปทำธุระข้างนอกหรือ”

“เจ้าฮ่ะ” ดีนะที่เขาเคยดูหนังจีนโบราณผ่านตามาบ้าง ก็เลยพอจะรู้ว่าต้องพูดจาอย่างไร

“อากาศหนาวแบบนี้กงกงก็เหลือเกิน ยังอุตส่าห์ใช้เจ้าออกไปข้างนอกอีก”ทหารเฝ้าประตูบ่นไม่จริงจังนักขณะยกไม้กั้นขึ้นให้ขันทีน้อยผ่านประตูออกไป

นักรบเดินเร็วๆ ไปตามถนนสายเล็กๆ ลัดเลาะไปตามแนวป่าเขียวขจี พื้นเบื้องล่างปกคลุมด้วยหิมะสีขาวฟู ดูเหมือนเมื่อคืนหิมะจะตกหนักพอดู และคงจะหยุดตกได้ไม่นานเป็นแน่ ถึงได้มีหิมะมากมายบนพื้นเช่นนี้ ความเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ สอนให้เขากวาดสายตาสำรวจไปทั่วบริเวณตามความเคยชิน ดูเหมือนป่าแห่งนี้จะไม่มีสัตว์ร้ายเลย หรือถึงมีพวกมันก็คงจำศีลอยู่ในถ้ำ ในรวงรังของตนเอง คงไม่ออกหาอาหารตอนนี้ล่ะมั้ง เขาบอกตัวเอง

แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อโสดประสาทยินเสียงฝีเท้าม้าใกล้เข้ามา

เขาหลบมาเดินข้างทางโดยอัตโนมัติ มองรถม้าแล่นใกล้เข้ามา แรกทีเดียวเขาคิดว่าสารถีคงจะพารถม้าคันนั้นแล่นผ่านไปแล้ว หากไม่เพราะคนที่นั่งอยู่ด้านในตัวรถไม่ร้องสั่งขึ้น

“หยุดรถก่อน” 

เพียงเท่านั้น สารถีหนุ่มร่างใหญ่ก็รีบทำตามคำสั่ง หยุดรถรวดเร็ว ก่อนคนด้านในจะแหวกม่านออก เผยให้นักรบเห็นว่า เขาคือบุรุษรูปงาม หน้าหวานราวสตรีที่จงใจแต่งเป็นบุรุษ น้ำเสียงเอ่ยออกมานั่นเล่าก็ช่างคล้ายจงใจดัดให้ห้าวอย่างบุรุษ ฟังดูแปลกหูดีเหมือนกัน

ไม่รู้ว่าคนโบราณจะรู้ไหม แต่คนผ่านการฝึกฝนศาสตร์และศิลป์ในด้านการทหารอย่างเขาชักจะสงสัยซะแล้วสิ

“ขึ้นมาสิ” 

“ฮะ ฮ่ะ” ขืนปฏิเสธละก็ คงได้เดินจนขาลากแน่ มิสู้ขึ้นรถม้าไปกับบุรุษผู้นั้นดีกว่า เผื่อจะย่นระยะทางได้บ้างไม่มากก็น้อย

“เจ้าจะไปที่ใดงั้นหรือ” บุรุษผู้นั้นถามเรียบๆ ขณะรถม้ากำลังเคลื่อนไปตามทางอย่างช้าๆ

“เอ่อ วั ดซื่ออิงฮ่ะ” 

“ ดูจากการแต่งตัวแล้วเจ้าคงเป็นขันทีน้อย เจ้ามีธุระจำเป็นอันใดต้องไปที่นั่นหรือ”

“เอ่อ กงกงวานให้ข้าน้อยไปธุระฮ่ะ” 

“งั้นหรือ” บุรุษผู้นั้นพยักหน้ารับรู้

“เป็นโชคดีของเจ้าแล้ว ข้าก็จะไปที่นั่นเช่นกัน” 

ฟังคำตอบของเขาแล้ว นักรบก็ดีใจนัก อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องเดินให้เมื่อยแล้ว

“...โชคดีของฉันแล้ว ผู้ชายคนนี้มีน้ำใจดีจริงๆ ฉันเลยโชคดีไม่ต้องเดินให้เมื่อย โคตรดีเลยอ่ะ…” เสียงของความคิดดังขึ้นในใจเขา

วินาทีนี้ เขาไม่อาจล่วงรู้หรอกว่า บุรุษผู้นี้ถึงกับต้องขมวดคิ้วมุ่นทีเดียว เมื่อได้ยินคำพูดแปลกๆ ในใจเขา ซึ่งแตกต่างจากเสียงความคิดในใจของผู้อื่นอย่างน่าประหลาด

“เจ้าว่า เจ้าโชคดีหรือไม่” 

“เอ่อ ก็ต้องโชคดีสิฮะ ท่านผู้มีน้ำใจ อากาศหนาวเช่นนี้ เป็นวาสนาของข้าที่ได้เจอท่าน” เขายกยอไปตามเรื่อง ที่จริงก็ไม่อยากพูดอะไรกับคนแปลกหน้ามากหรอก แค่แสดงจริตขันทีไปตามเรื่องให้ดูสมจริงหน่อยเท่านั้นเอง

“...จะว่าไป ถ้าเอารถมานี่ด้วยได้ก็ดีน่ะสิ จะได้ขับไป ป่านนี้อาจจะถึงวัดนั่นแล้วก็ได้…”