บทที่ 4 อ่านใจ

อีกครั้งที่บุรุษผู้นั้นขมวดคิ้ว แน่นอนว่า เขาได้ยินเสียงในใจของขันทีน้อยผู้นี้อีกแล้ว ดูเหมือนเขาจะพูดอะไรแปลกๆ ที่ฟังไม่เข้าใจเอาซะเลย ครั้นจะถามก็เกรงว่าคนนอกจะล่วงรู้ว่า เขาสามารถอ่านความรู้สึกนึกคิดของผู้คนได้ จึงต้องนิ่งเงียบต่อไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เอ่อ ท่านผู้มีน้ำใจ เหตุใดท่านจึงไปที่วัด อย่าบอกนะว่า ท่านจะไปบวชแล้วน่ะ เสียดายนะฮะ ท่านยังหนุ่มยังแน่น หากต้องบวช ก็คงน่าเสียดายแย่” นักรบจีบปากจีบคอ ดูเหมือนเจ้าของร่างนี้จะช่างพูดช่างจาไม่น้อยเลยนะ เขาถึงได้หาเรื่องคุยกับคนแปลกหน้าได้ ทั้งที่ปกติไม่ใช่คนช่างพูดช่างจาซักเท่าไหร่

“ถ้าข้าจะออกบวชเล่า เจ้าคิดว่าอย่างไร” 

“เอ่อ”

“...คนที่โลกของผมนะ ถ้าไม่บวชตั้งแต่ยังเป็นเณร ก็คงบวชตอนแก่แล้ว วัยขนาดผมกับคุณน่ะ เขาไม่บวชกันหรอก เพราะต้องไปทำงาน หาเลี้ยงตัวเอง ยิ่งคนซามาร์ด้วยแล้ว คนหนุ่มๆ ที่จะบวชก็มีแต่คนอกหักเท่านั้นแหละ…” 

อีกครั้งที่เสียงในใจเขาดังขึ้น และบุรุษผู้นั้นก็ตั้งใจฟังอย่างตื่นตะลึง จนต้องเสหลบสายตา เพื่อมิให้อีกฝ่ายรู้ว่า เขากำลังตื่นตะลึงกับคำพูดของขันทีน้อยผู้นี้

“...โลกของผมงั้นหรือ เขาพูดอย่างกับว่า เขาไม่ใช่คนที่นี่อย่างไรอย่างนั้น ดูเหมือนคนที่มีความคิดเดียวกันนี้ จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้น เป็นไปได้หรือไม่ว่า เขาจะมาจากโลกอื่น…” บุรุษหนุ่มตั้งข้อสันนิษฐาน พลางหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดอ่าน เพื่อปกปิดความวูบไหวในใจ

ณจวนหย่งผิงอ๋อง ปกคลุมด้วยแมกไม้เมืองหนาวนานาพันธุ์ แม้หิมะจะโปรยปรายลงมาจนผืนหญ้าเบื้องล่างปกคลุมด้วยหิมะสีขาวฟูฟ่อง หากแต่พืชพันธุ์เหล่านั้นก็ยังคงยืนต้นตระหง่านอยู่ได้ แม้จะยังไม่ได้ออกดอกบานสะพรั่งก็ตาม

ภายในตำหนักไม้โอ่อ่ารโหฐาร รายล้อมด้วยข้าทาสบริวาร ทั้งทหารองครักษ์ สาวรับใช้บ่าวรับใช้ ซึ่งถูกส่งออกมาจากในกำแพงวัง

ภายในห้องดนตรีท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ เซี่ยจิ้งเสียน อ๋องวัย 40 ชันษา หน้าตางดงามหมดจด ดูสุขุมเยือกเย็น กำลังกรีดนิ้วไปตามเส้นสายกู่ฉิน นิ้วมือทั้งสิบพลิ้วไหวดุจสายลม เกิดเป็นท่วงทำนองเพลงคลอเคล้ากับสายลมหนาว เสียงดนตรีนั้น พลิ้วไหว และคงจะฟังดูไพเราะยิ่งกว่านี้ เป็นสิบเป็นร้อยเท่าแน่ หากไม่มีเสียงไอหนักๆ ดังมาเป็นระยะๆ

“ท่านอ๋อง อากาศเย็นเช่นนี้ สวมเสื้อหน่อยเถิดขอรับ” บ่าวรับใช้คนสนิทว่าพลางหยิบเสื้อคลุมขนเป็ดทอสลับกับขนแกะสีขาวมาห่มคลุมให้กับเจ้านายของเขาอย่างเบามือ

“อึม ขอบใจ ข้าล่ะเบื่ออากาศเช่นนี้จริงๆ เพราะมันทำให้อาการไอของข้ายิ่งหนักหนาสาหัสมากขึ้น เมื่อคืนข้าก็แทบไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มตา ไหนจะต้องกินยาอีกวันละหลายหน ไม่รู้เมื่อไหร่ยมบาลถึงจะมาเอาชีวิตของข้าไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ข้าจะได้ไม่ต้องอยู่อย่างทรมาน จนเรียกว่าอยู่มิสู้ตายเช่นนี้อีก” 

“ท่านอ๋อง อย่าคิดเช่นนั้นเลยขอรับ อย่างไรท่านก็โชคดีมีชีวิตสุขสบาย มิต้องทำงานหนักปกครองบ้านเมืองอย่างองค์ฮ่องเต้นะขอรับ”

“อึม จริงของเจ้า หากข้ามีร่างกายแข็งแรงก็คงดี ป่านนี้ข้าคงได้ออกท่องเที่ยวไปทั่วใต้หล้าแล้ว” เซี่ยจิ้งเสียนเอ่ยสลับกับการไอเบาๆ รามือจากสายกู่ฉินมายกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบเบาๆ

“จริงสิ วันนี้น้องข้าอยู่ที่ท้องพระโรงหรือไม่” 

“ทูลท่านอ๋อง องครักษ์เงาบอกว่าฮ่องเต้เสด็จออกนอกวังไปตั้งแต่ยามเหม่าแล้วขอรับ มีเพียงรถม้ากับทหารติดตามไม่กี่คนเท่านั้น ไม่รู้ว่าไปที่ใด”

“งั้นหรือ คนที่ข้าให้สะกดรอยตามไปส่งข่าวมาหรือยัง”

พร้อมกับคำถามนั้น ทหารองครักษ์คนหนึ่งก็รีบร้อนก้าวเข้ามารอบตัวคงคำนับตรงหน้าเซี่ยจิ้งเสียน

“รายงาน ฮ่องเต้มุ่งหน้าไปทางวัดอิงซื่อขอรับ” 

“ที่นั่นจะมีใครอื่นอีกนอกจากแม่นมหลิ่ว น้องข้าคงไปเยี่ยมแม่นมผู้นั้นละกระมัง  ถ้าอย่างนั้น พวกเจ้าคุ้มครองน้องข้าให้ดี อย่าให้ได้รับอันตรายใดๆ เด็ดขาด” 

“ขอรับ” ทหารองครักษ์ผู้นั้นรับคำ ถวายความเคารพ ก่อนจะรีบร้อนออกจากห้องดนตรีไป