ตามหมอหลวง

"ไม่ต้องตาม"มู่เฉวียนตวาดไล่

หานตงยังคงขยับตัวตามทีละนิด

"ข้ารู้ดีว่าตำหนักข้าอยู่ที่ไหนไม่จำเป็นต้องให้องครักษ์ต่ำชั้นมาส่งยังตำหนัก"

"ฝ่าบาทกลัวว่าองค์หญิงจะไม่ยอมกลับไปที่ตำหนัก"อ้างม่อเฉวียน

"นั่นมันเรื่องของข้า หานตงท่านไปเสียขอร้อง"

หานตงส่ายหน้าไปมา

"หานตงอยากจะบอกองค์หญิงว่า ขันทีเสี่ยวเฟยเขาเป็นชายแค่เพียงตัว แต่หัวใจนั่นเล่าเจ้าไม่กลัวว่าจะโดนเขาล่อหลอกเอาหรือ องค์หญิงเคยได้ยินเรื่องเล่าของฝ่าบาทหรือไม่"พยายามจะชี้ให้เห็นว่า เจียเฟยกับม่อเฉวียนมีอะไรบางอย่างที่เหมือนเรื่องเล่าเกินจริงนั้น ก็เขาห่วงมู่เฉวียนนี่ ถึงไม่ไม่เกลียดเจียเฟยและยังถุกชะตาเจียเฟยเสียด้วยซ้ำแต่ถ้าเป็นเรื่องของมู่เฉวียนเขาไม่มีทางยอม

"อย่ามาปักปำพี่ใหญ่ข้านะพี่ใหญ่ยังคงชอบหญิงงาม" มู่เฉวียนหันมาจ้องหานตงเต้มตาตั้งใจเอาเรื่องแบบนี้แหละที่หานตงต้องการ ได้ขัดใจนาง

ได้เห็นท่าทีโกรธเกรี้ยวของนางนี่เขาเป็นอะไรมากไปหรือเปล่า

"ข้าน้อยเห็นกับตาว่า ฝ่าบาทอุ้มขันทีน้อยผู้นั้น แล้วยามที่ฝ่าบาทมองขันทีน้อยผู้นั้นสายตาของฝ่าบาท.."ยังยังไม่ยอมหยุด

มู่เฉวียนเลือดขึ้นหน้าตรงเข้าผลักหานตงอย่างแรงแต่หานตงกับดึงเอาร่างเล็กของมู่เฉวียนล้มลงบนอกของหานตง มืออุ่นกลับรวบเอวบางไว้แน่น

"ปล่อยนะ องครักษ์ถ่อย ข้าจะฟ้องท่านพี่ว่าเจ้าลวงเกินข้า"

ยกมือขึ้นทุบที่อกกว้างกลับโดนรวบมือไว้

“ฝ่าบาทไม่ได้อยู่ที่นี่ ตอนนี้มีแค่เราสองคน”

"ข้าจะสั่งโบยท่านท่านล่วงเกินข้า"

"องค์หญิงล่วงเกินหานตงเห็นๆ องค์หญิงทับหานตงอยู่"อมยิ้มเมื่อรู้ว่ามีชัยเหนือกว่าแต่มู่เฉวียนยิ่งโกรธ เม้มปากแน่น

ดิ้นขลุกขลักแต่หานตงกับกอดไว้แน่น

"ข้าจะฆ่าท่านเสีย"คราวนี้เลือดขึ้นหน้าเห็นๆ กำลังจะฆ่าหานตงให้ตายดับเลยทีเดียวอารมณ์โกรธอิสตรี

"เอะอะก็ตบก็ตี แล้วยังคิดจะฆ่าได้อีก ใจคอทำด้วยอะไรแบบนี้ถ้าแต่งกันไป หานตงไม่ช้ำในตายหรือ"

มู่เฉวียนยังดิ้นรนในอ้อมแขนของหานตง

"ใครจะแต่งกันท่านปล่อยข้านะ เจ้าองครักษ์ต่ำชั้น"

กระทุ้งศอกเข้าที่หน้าท้องของหานตงก่อนะวิ่งแน่บหายไป หานตงอมยิ้มลุกจากพื้น หัวเราะในลำคอเบาๆ

ตำหนักใหญ่ฮ่องเต้

"แล้วเสี่ยวเฟยต้องทำอย่างไร"

"มู่เฉวียนเป็นคนรักง่ายเกลียดง่ายต่อไป แค่ปฏิเสธนางเสีย นางก็จะรู้เองว่าเจ้าไม่มีใจกับนาง"

เห็นในหลายครั้งที่มู่เฉวียนมักจะฟาดงวงฟาดงากับหานตงแต่กับคนอื่นนางก็น่าเอ็นดูไม่น้อย

เจียเฟยยืนนิ่งก้มหน้า ม่อเฉวียนเดินมาใกล้ๆ ก้มลงมองใบหน้างดงาม

"ได้หรือไม่ถือว่าข้าขอร้อง"น้ำเสียงอ่อนโยน

เจียเฟยเงยหน้าขึ้นช้าๆ ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ม่อเฉวียนมองริมฝีปากสีชมพูน่าจูบฝืนใจปล่อยมือเบือนหน้าหนี กลืนก้อนแข็งๆ ลงคออย่างยากเย็น

เขาเปแ้นอะไรไปใจสั่น แล้วยัง ยังมองขันทีว่างดงาม ตรึงใจเขาเช่นนี้

"ตามหมอหลวง ตามหมอหลวงมาที่นี่ แล้วเจ้าไปให้พ้นหน้าข้า"

"ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะไปให้พ้นหน้าไม่ได้"

"ทำไมก็ในเมื่อข้าสั่ง"

"ก็ เสี่ยวเฟยเป็นขันทีข้างกายจะต้องอยู่ข้างกายจะไปให้พ้นหน้าแล้วเวลาฝ่าบาทต้องการสิ่งใดจะเรียกหาใครได้ หากเกิดอะไรขึ้นหากมีอะไรไม่ถูกไม่ควรฝ่าบาทก็โทษเสี่ยวเฟยอีกไม่ยิ่งแย่ไปใหญ่หรือ"

อธิบายยาวเหยียด

"อย่างนั้นก็ออกไปอยู่ข้างนอก ข้าเรียกจึงมา หากไม่เรียกก็อย่าเสนอหน้า แล้วอย่าลืมตามหมอหลวงให้ข้าด้วย"

เจียเฟยงงงันกับท่าทีเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของม่อเฉวียน คนอะไรเดี๋ยวไล่เดี๋ยวเรียก

"เป็นอะไรของเขา"

ม่อเฉวียนทิ้งตัวลงบนแท่นบรรทมนอนหงายหลังยกมือกุมขมับ

"ไทเฮาเสด็จจจจจ"

ม่อเฉวียนผุดลุกขึ้นจากแท่นบรรทม

"เฉวียนเอ่อร์ถวายพระพรเสด็จแม่"รีบลุกขึ้นเดินออกจากห้องบรรทมมารอรับไทเฮา

"หืมมม ขันทีน้อยเล่า"

"เอ่อลูกให้เขาตามหมอหลวง"

"ฮ่องเต้ ป่วยหรือ แล้วทำไมไม่มีใครบอกแม่"น้ำเสียงห่วงใย

"ละละลูกไม่ได้ป่วยเพียงแค่มีบางอย่างจะขอคำปรึกษากับท่านหมอ"

"เรื่องใดกัน"

"เอ่อ เอ่อเรื่องที่ ช่างเถอะ เสด็จแม่แวะมาถึงนี่”

“แม่กำลังจะบอกฮ่องเต้ว่าแม่ สองวันมานี้ ส่งเทียบไปยังเหล่าขุนนางให้ส่งบุตรี ที่ถึงวัยคัดตัวนางในเข้ามาให้เจ้าดูตัว เลือกสรรคนที่ฮ่องเต้ตรึงตาตรึงใจไว้ข้างกายสักสองสามคนให้พวกนางเดินเข้าออกหรือมาพูดคุยร่วมเดินหมากหรืออะไรก็แล้วแต่ฮ่องเต้ จะดีไหม”

น้ำเสียงอ่อนโยนเพราะเคยพูดเรื่องนี้กันหลายทีแล้วแต่เป็นม่อเฉวียนที่ออกอาการเบื่อหน่ายและปฏิเสธหลายๆ ครั้งเข้าก็กลายเป็นอารมณ์ขุ่นมัว ครั้งนี้จึงตั้งใจว่าม่อเฉวียนจะไม่พอใจอีก แต่ผิดคาด

“ดีเลย เสด็จแม่ลูกกำลังถึงทางตัน”

อยากจะบอกว่าหาทางออกไม่ได้ไม่รู้จะทำอย่างไรกับ ความรู้สึกที่เกินหักห้ามใจของตัวเองที่มีต่อขันทีน้อย ครั้นจะปลดออกจากตำแหน่งขันทีข้างกายเสียอีกใจกลับบอกว่า อยากจะอยู่ใกล้ขันที น้อยผู้นั้นแล้ว

“ทางตันเรื่องใดกัน”

“ก็เรื่องที่เสด็จแม่ทรงเป็นกังวลลูกเองก็กังวลไม่น้อย สองสามวันก่อนใต้เท้าเหอถวายฎีกาเรื่องที่ลูกไม่ยอมให้มีการคัดตัวนางในแล้วยังไม่ยอมแต่งตั้งฮองเฮา “ไทเฮายิ้ม

“ฮ่องเต้พูดมาแบบนี้แม่ก็วางใจ ดีเลยเช่นนั้นแม่ให้แม่สื่อพาบุตรีขุนนางเข้ามาทีละคนเพื่อให้ฮ่องเต้ได้ดูตัว และทำความคุ้นเคยใกล้ชิดจะดีไหม”

“รีบหน่อย ก็ดีเสด็จแม่ไม่อย่างนั้นลูกคง จะบ้าตายแน่ๆ ” 

อยากจะบอกว่า ตอนนี้ไม่มีเวลาไหนที่ไม่มีใบหน้าของขันทีน้อยลอยมากวนใจ

"หมอหลวงมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หมอหลวงก้าวขาเข้ามาแต่เจียเฟยหายไป แอบหลบไปไกลๆ อย่างที่ม่อเฉวียนสั่ง

"อืมม ท่านหมอพอจะมีเวลาคุยกับข้าไหม รอให้ข้าคุยกับเสด็จแม่เรียบร้อยก่อนท่านค่อยเข้ามา"

"ขันทีข้างกายฝ่าบาท บอกว่าฝ่าบาทอาการค่อนข้างหนักคุ้มดีคุ้มร้าย"

ม่อเฉวียนถอนหายใจส่ายหน้าไปมา

"แล้วเขาไปไหน"

ในที่สุดก็ไม่อาจห้ามใจที่จะถามถึงเสียไม่ได้

"นั่งอยู่ที่ตำหนักด้านนู่นพ่ะย่ะค่ะบอกว่าฝ่าบาทไล่ให้ไปไกลๆ ฝ่าบาทข้าน้อยพูดตามตรงหาก แม้กระทั่งขันทีข้างกายที่รู้ใจที่สุดยังถูกไล่ออกไปเช่นนี้แสดงว่าฝ่าบาทอาการไม่เบาจริงๆ"

ไทเฮายกมือขึ้นทาบอกสีหน้าเป็นกังวล

“เช่นนั้นหมอหลวงท่านควรเร่งหาสามเหตุและรักษาอาการประชวรของฮ่องเต้ให้หายในเร็ววัน”